Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 28 października 2025 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała - Kozioł

Protokolant: Przemysław Studziński

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2025 r. we Wrocławiu

sprawy z odwołania H. U.

od orzeczenia (...) w Województwie (...) we G.

z dnia (...) r. znak: (...).(...).(...).(...)

o ustalenie stopnia niepełnosprawności

1.  oddala odwołanie;

2.  orzeka, iż nieuiszczone koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV U 1133/24

UZASADNIENIE

Wnioskodawca H. U. wniósł odwołanie od orzeczenia (...) w Województwie (...) z dnia (...) r., utrzymującego w mocy orzeczenie (...) w K. z dnia (...) r., odmawiające wydania orzeczenia ustalającego znaczny stopień niepełnosprawności wnioskodawcy. Wnioskodawca domagał się zmiany powyższego orzeczenia poprzez zaliczenie wnioskodawcy do znacznego stopnia niepełnosprawności.

W uzasadnieniu odwołania wnioskodawca podnosił, iż orzeczenie nie uwzględnia jego faktycznego stanu zdrowia.

W odpowiedzi na odwołanie (...) w Województwie (...) wniósł o oddalenie odwołania, z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ orzeczniczy wskazał, iż werdykt organu I instancji jest zgodny z obowiązującymi w tej materii przepisami prawa, wobec tego podtrzymał dotychczasowe rozstrzygnięcie. Organ orzeczniczy podniósł, że stopień sprawności organizmu wnioskodawcy w świetle obowiązujących przepisów prawa, nie daje podstaw do zaliczenia go do znacznego stopnia niepełnosprawności.

W toku postępowania został dopuszczony dowód z opinii biegłego ortopedy, neurologa oraz pulmonologa.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Orzeczeniem z dnia (...) r. (...) w K. zaliczono wnioskodawcę H. U. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, symbol przyczyny niepełnosprawności 05-R. Orzeczenie zostało wydane do dnia (...) r.

Orzeczeniem z dnia (...) r. (...) w Województwie (...) na skutek odwołania wniesionego przez H. U. z dnia (...) r. od orzeczenia wydanego przez (...) w K. z dnia (...) r. orzekł o zaliczeniu wnioskodawcy do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności, symbol przyczyny niepełnosprawności 05-R, 02-P. Orzeczenie zostało wydane na stałe.

Orzeczeniem z dnia (...) r. (...) w K. odmówił wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Z uwagi na podnoszony brak zmiany stanu zdrowia uzasadniającego zmianę posiadanego stopnia niepełnosprawności.

Orzeczeniem z dnia (...) r. wydanym przez (...) w K. organ orzeczniczy odmówił wydania orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Organ orzeczniczy wskazał, że nie nastąpiła zmiana stanu zdrowia H. U. uzasadniająca zmianę posiadanego stopnia niepełnosprawności.

Orzeczeniem z dnia (...) r. (...) w Województwie (...) na skutek odwołania wnioskodawcy od orzeczenia z dnia (...) r. (...) w K., utrzymano w mocy zaskarżone orzeczenie.

Dowód: dokumenty zgromadzone w aktach (...) (załącznik)

Wnioskodawca jest osobą upośledzoną umysłowo w stopniu lekkim. Cierpi na organiczne zaburzenia osobowości i zachowania. Występuje u niego nadwzroczność obu oczu i zez zbieżny oka prawego. Występują u niego ubytki widzenia obu oczu i stan po złamaniu kości udowej lewej oraz stan po korekcji zrostu kości udowej lewej sposobem Illizarowa z dobrym wynikiem funkcjonalnym. Ponadto u wnioskodawcy rozpoznano zawroty głowy o typie ortostatycznym, astmę oskrzelową o przebiegu łagodnym i zmiany zwyrodnieniowe stawów obwodowych bez istotnego upośledzenia funkcji.

W zakresie specjalności ortopedy i neurologa wnioskodawca nie może być zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu wyższym niż umiarkowany. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną z powodu schorzeń układu ruchu i zaburzeń psychicznych. Niepełnosprawność ma charakter stały. Z powodu stanu narządu ruchu i stanu psychicznego wnioskodawca może wymagać okresowego, krótkotrwałego korzystania z pomocy osób drugich. Miernie upośledzona sprawność układu ruchu wynika ze zmian pourazowych i zwyrodnieniowych. Choroba kręgosłupa nie powoduje obecnie jego istotnej dysfunkcji, jednak zmiany układu ruchu skojarzone ze sobą powodują gorszą funkcję lokomocyjną. Stan psychiczny potwierdzony kilkakrotnym badaniem biegłych sądowych jest stabilny i powoduje umiarkowany stopień niepełnosprawności. Wnioskodawca jest wydolny krążeniowo i oddechowo, samodzielny w większości czynności dnia codziennego, porusza się powoli, ale samodzielnie, a sprawność jego rąk jest dobra. Stan czynnościowy organizmu wnioskodawcy w zakresie neurologicznym i ortopedycznym nie kwalifikuje go do znacznego stopnia niepełnosprawności.

Nie zachodzi konieczność badania przez innych biegłych niż ortopeda i neurolog, w szczególności okulistę, kardiologa, pulmunologa.

Dowód: opinia biegłych ortopedy i neurologa k. 40

Od strony pulmunologicznej wnioskodawca nie może zostać zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym.

U wnioskodawcy rozpoznaje się astmę oskrzelową łagodną, stan po złamaniu kości udowej lewej i upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim.

Astma u wnioskodawcy przebiega łagodnie, nie ograniczając wymiany gazowej w płucach. Nie stwierdzono cech przewlekłej niewydolności oddechowej ani zaburzeń wentylacyjnych płuc. Zachowana wydolność układu oddechowego nie daje podstaw do zaliczenia wnioskodawcy do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym.

Nie zachodzi konieczność badania przez innych biegłych.

Dowód: opinia biegłego pulmunologa k. 76

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie, jako niezasadne, nie zasługiwało na uwzględnienie.

W toku sprawy odwołujący się H. U. domagał się zmiany zaskarżonego orzeczenia poprzez przyznanie mu stopnia niepełnosprawności w stopniu znacznym. Natomiast (...) wnosił o oddalenie odwołania.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie był w dużej mierze bezsporny, ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz aktach (...), których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 44 t.j.) rozróżnia trzy stopnie niepełnosprawności: znaczny, umiarkowany i lekki.

Stosownie do art. 4 ust. 1 w/w ustawy, do znacznego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej i wymagającą, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji.

Z brzmienia art. 4 ust. 2 powołanej ustawy wynika dalej, że do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę z naruszoną sprawnością organizmu, niezdolną do pracy albo zdolną do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej lub wymagającą czasowej albo częściowej pomocy innych osób w celu pełnienia ról społecznych.

Zgodnie z art. 4 ust. 3 ww. ustawy, do lekkiego stopnia niepełnosprawności zalicza się osobę o naruszonej sprawności organizmu, powodującej w sposób istotny obniżenie zdolności do wykonywania pracy, w porównaniu do zdolności, jaką wykazuje osoba o podobnych kwalifikacjach zawodowych z pełną sprawnością psychiczną i fizyczną, lub mająca ograniczenia w pełnieniu ról społecznych dające się kompensować przy pomocy wyposażenia w przedmioty ortopedyczne, środki pomocnicze lub środki techniczne.

Zaliczenie do któregokolwiek stopnia niepełnosprawności wymaga zatem spełnienia przesłanek warunkujących jego otrzymanie, które zostały zdefiniowane w art. 4 wyżej wskazanej ustawy.

Z uwagi na medyczną naturę okoliczności spornych, które były istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy, ich wyjaśnienie wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłych sądowych. Na okoliczność ustalenia, czy odwołujący się, zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu umiarkowanym w rozumieniu art. 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, może być zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym w rozumieniu w/w ustawy, symbolu niepełnosprawności, czy naruszenie sprawności jest trwałe czy okresowe i na jaki czas (czy ustalony stopień niepełnosprawności powinien zostać przyznany na stałe), od kiedy istnieje niepełnosprawność, z uwzględnieniem wskazań szczegółowych wymienionych w pkt. 1-10 orzeczenia (...), tj. czy zasadne jest zaskarżone orzeczenie (...), czy istnieje podstawa do zmiany orzeczenia (...) w zakresie wskazań w punktach 1-10, czy zachodzi konieczność wydania opinii przez innych biegłych sądowych, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych neurologa, ortopedy oraz pulmunologa.

Biegli ortopeda i neurolog wskazali w swojej opinii, że wnioskodawca nie może być zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu wyższym niż umiarkowany. Wnioskodawca jest osobą niepełnosprawną z powodu schorzeń układu ruchu i zaburzeń psychicznych. Niepełnosprawność ma charakter stały. Podkreślili, że z powodu stanu narządu ruchu i stanu psychicznego wnioskodawca może wymagać okresowego, krótkotrwałego korzystania z pomocy osób drugich i wyjaśnili, że miernie upośledzona sprawność układu ruchu wynika ze zmian pourazowych i zwyrodnieniowych. Choroba kręgosłupa wnioskodawcy nie powoduje obecnie jego istotnej dysfunkcji, jednak zmiany układu ruchu skojarzone ze sobą powodują gorszą funkcję lokomocyjną. Biegli wskazali również, że stan psychiczny wnioskodawcy, potwierdzony kilkakrotnym badaniem biegłych sądowych, jest stabilny i powoduje umiarkowany stopień niepełnosprawności. Wnioskodawca jest wydolny krążeniowo i oddechowo, samodzielny w większości czynności dnia codziennego, porusza się powoli, ale samodzielnie, a sprawność jego rąk jest dobra. Stan czynnościowy organizmu wnioskodawcy w zakresie neurologicznym i ortopedycznym nie kwalifikuje go do znacznego stopnia niepełnosprawności. Biegli podkreślili, że ich zdaniem nie zachodzi konieczność badania przez innych biegłych niż ortopeda i neurolog, w szczególności okulistę, kardiologa, pulmunologa.

Biegły pulmunolog również wskazał, w swojej opinii, że od strony pulmunologicznej wnioskodawca nie może zostać zaliczony do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym. Wyjaśnił, że u wnioskodawcy rozpoznaje się astmę oskrzelową łagodną, stan po złamaniu kości udowej lewej i upośledzenie umysłowe w stopniu lekkim. Podkreślił, że astma u wnioskodawcy przebiega łagodnie, nie ograniczając wymiany gazowej w płucach. Nie stwierdzono cech przewlekłej niewydolności oddechowej ani zaburzeń wentylacyjnych płuc. Zachowana wydolność układu oddechowego nie daje podstaw do zaliczenia wnioskodawcy do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym. Biegły wskazał również, że niema konieczności badania wnioskodawcy przez innych biegłych jakichkolwiek specjalności.

Do każdej ze złożonych przez biegłych opinii odwołujący się wniósł zastrzeżenia (k. 66 i 90), wskazał w nich jednak wyłącznie, że nie zgadza się z opiniami, że są dla niego krzywdzące, i że leczy się u licznych lekarzy - pulmunologa, kardiologa, neurologa i okulisty. Wnioskodawca nie zawarł w zastrzeżeniach żadnej argumentacji podważającej zasadność opinii biegłych.

W ocenie Sądu, wydane w sprawie opinie trzech biegłych sądowych lekarzy są rzetelne, racjonalne, wewnętrznie spójne, logiczne, oparte na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy, które w konsekwencji pozwalały Sądowi na dokonanie ustaleń, że odwołujący się nie kwalifikuje się do zaliczenia go do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym, a zatem stwierdzić należało, że orzeczenie organu było zasadne.

Biegli sądowi obowiązani są orzekać zgodnie z wiedzą medyczną, posiadanymi kwalifikacjami i obowiązującymi przepisami. Sporządzonym w niniejszej sprawie przez biegłych opiniom, nie można odmówić rzetelności i fachowości co do medycznej oceny stanu zdrowia odwołującego się, w odniesieniu do obowiązujących przepisów, tym bardziej, że są to specjaliści z dużym doświadczeniem medycznym i stażem orzeczniczym. Wydający w sprawie opinię biegli sądowi są lekarzami niezależnym od stron i nie mają żadnego powodu, aby orzekać na korzyść którejkolwiek ze stron.

Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. (II CSK 229/08, LEX nr 527196) stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”. Zgodnie z art. 286 k.p.c. Sąd może zażądać ustnego wyjaśnienia opinii złożonej na piśmie, może też w razie potrzeby zażądać dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Samo niezadowolenie stron z opinii biegłych nie uzasadnia jednak zażądania dodatkowej opinii od tych samych lub innych biegłych. Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii, tj. z przedstawionym w niej materiałem dowodowym, wynikami badań przedmiotowych i podmiotowych. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Z tego też względu zastosowanie art. 286 k.p.c. pozostawione jest uznaniu sądu, co jednak w niniejszej sprawie – zważywszy na powyższe okoliczności – nie dało podstaw do jego zastosowania.

W ocenie Sądu wydane w sprawie opinie biegłych są rzetelne, jasno uzasadnione, logiczne, konsekwentne i wyczerpujące, a nadto prawidłowo oparte na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy. Sąd ustalił, na podstawie przedmiotowych opinii biegłych, że obecnie nie ma podstaw do zaliczenia odwołującego się do osób niepełnosprawnych w stopniu znacznym. Opinie zostały sporządzone przez biegłych posiadających wiedzę specjalną, po zapoznaniu się z aktami sprawy, jak również po przebadaniu odwołującego się. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do negowania powyżej przedstawionego stanowiska biegłych. Opinie zawierają pełne i jasne uzasadnienie.

Podkreślić należy, że Sąd nie dysponuje wiadomościami specjalnymi, które posiada biegły. Zgodnie zaś z utrwalonym w tej mierze poglądem Sądu Najwyższego - opinie biegłych lekarzy mogą być oceniane przez Sąd wyłącznie przez pryzmat ich zgodności z zasadami logicznego myślenia, doświadczenia życiowego oraz wiedzy powszechnej, to wystarczające dla uznania bądź nie uznania opinii biegłego za przekonywującą (wyrok SN z dnia 7 kwietnia 2005 r., sygn. akt II CK 572/04, LEX nr 151656). Biegli wskazali podstawy swoich ustaleń oraz w sposób dokładny i zrozumiały uzasadnili swoje stanowisko. Jednocześnie biegli sądowi wskazali zgodnie, że nie istnieje konieczność zbadania odwołującego się przez lekarzy innej specjalności, a sporządzenie opinii przez innych jeszcze biegłych sądowych nie jest wymagane.

Sąd, uznając sporządzone w sprawie opinie za jasne, konkretne i rzetelne, uczynił je podstawą dokonanych ustaleń faktycznych. Biegli dokładnie przeanalizowali stan zdrowia odwołującego się i w sposób zgodny i stanowczy ustalili okoliczności istotne w niniejszej sprawie. Biegli ci, jak już wskazano powyżej, nie znaleźni podstaw do zbadania odwołującego przez lekarzy innej jeszcze specjalności. Sąd również, analizując treść opinii biegłych sądowych oraz zgromadzoną w aktach dokumentację medyczną, uznał dwie opinie sporządzone w niniejszej sprawie przez trzech biegłych lekarzy za wystarczające do rozstrzygnięcia.

Warto zarazem zwrócić uwagę na to, że opinie nie stanowiły jedynej fachowej wypowiedzi na temat stanu zdrowia wnioskodawcy. Jeszcze na etapie postępowania administracyjnego stan zdrowia został poddany ocenie zespołów lekarskich. Zbieżności oceny zespołu lekarskiego oraz biegłych sądowych, wydających swoje opinie niezależnie od siebie, nie można w żaden sposób deprecjonować, lecz trzeba potraktować ją jako dodatkową okoliczność przemawiającą za rzetelnością i prawidłowością opinii sporządzonych przez biegłych. Również dokumentacja medyczna przedłożona przez wnioskodawcę nie dawała podstaw do zmiany zajętego w tym zakresie stanowiska.

Podkreślenia wymaga to, iż subiektywne odczucia odwołującego się co do stanu jego zdrowia, nie znajdują odzwierciedlenia w dowodach z opinii biegłych sądowych i nie mogą stanowić podstaw do zmiany decyzji (...), albowiem Sąd orzeka na podstawie całościowego materiału dowodowego, a w szczególności dokumentacji medycznej.

Sąd nie widział potrzeby uzupełniania opinii biegłych, a tym bardziej – zlecania sporządzania opinii kolejnemu biegłemu. Stanowisko to jest zgodne z utrwaloną w orzecznictwie Sądu Najwyższego linią orzeczniczą. I tak w wyroku z dnia 15 lutego 1974 r. (sygn. II CR 817/73, nie publ.) Sąd Najwyższy wyjaśnił, że dowód z opinii biegłego jak i instytutu ma szczególny charakter, a mianowicie korzysta się z niego w wypadkach wymagających wiadomości specjalnych. Do dowodów tych nie mogą, więc mieć zastosowania wszystkie zasady o prowadzeniu dowodów. W konsekwencji nie można przyjąć, że Sąd obowiązany jest dopuścić dowód z kolejnych biegłych czy też z opinii instytutu w każdym wypadku, gdy opinia złożona jest niekorzystna dla strony. W świetle art. 286 k.p.c. Sąd ma obowiązek dopuszczenia dowodu z dalszych biegłych lub z opinii instytutu, gdy zachodzi tego potrzeba, a więc wówczas gdy opinia złożona już do sprawy zawiera istotne braki, względnie też nie wyjaśnia istotnych okoliczności. Należy jeszcze raz podkreślić, że samo niezadowolenie strony z treści opinii nie może być przesłanką dopuszczenia dowodu z opinii innych biegłych.

Stanowisko wszystkich biegłych sądowych wypowiadających się w niniejszej sprawie nie budziło żadnych wątpliwości, zostało wyrażone w sposób stanowczy i jednoznaczny oraz poparte logicznym uzasadnieniem.

Zauważyć trzeba, że pomimo złożenia zarzutów do opinii, odwołujący się w istocie nie wskazał żadnych argumentów, które mogłyby skutecznie podważyć sporządzone opinie, w szczególności nie wskazał na nieścisłości w ich treści. Wnioskodawca nie przedłożył także do akt sprawy żadnych dokumentów, które mogłyby wskazywać na jakiekolwiek nieujawnione wcześniej schorzenia, przez co mogłyby wpłynąć na treść wydanych w sprawie opinii.

W wyroku z dnia 21 listopada 1974 r. (sygn. II CR 638/74, OSPiKA 1975/5/108) Sąd Najwyższy podkreślił, że jeżeli opinia biegłego jest tak kategoryczna i tak przekonywająca, że sąd określoną okoliczność uznaje za wyjaśnioną, to nie ma obowiązku dopuszczania dowodu z dalszej opinii biegłych.

Sąd nie kwestionuje schorzeń odwołującego się – biegli wskazali, że odwołujący się nie jest osobą zdrową, jednakże nie sam fakt zdiagnozowania choroby, a dopiero skutki w postaci naruszonej sprawności organizmu, niezdolności do pracy albo zdolności do pracy jedynie w warunkach pracy chronionej oraz wymagania, w celu pełnienia ról społecznych, stałej lub długotrwałej opieki i pomocy innych osób w związku z niezdolnością do samodzielnej egzystencji, uzasadniałyby zaliczenie wnioskodawcy do osób o znacznym stopniu niepełnosprawności. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie wykazało, aby u odwołującego się opisane wyżej skutki wystąpiły.

W tym miejscu podkreślić trzeba, że Sąd ocenia aktualny stan zdrowia odwołującego się, a nie możliwość jego ewentualnego pogorszenia się w przyszłości. Jednocześnie, w toku postępowania nie ocenia się do jakich zaburzeń dane schorzenie może doprowadzić w przyszłości. Jeśli zaś w istocie stan zdrowia odwołującego się pogorszy się, to będzie on mógł wówczas wystąpić z wnioskiem o ponowne ustalenie niepełnosprawności poprzez zmianę jego stopnia. Z całą stanowczością należy także zauważyć, że nie każde schorzenie, dolegliwości, ograniczenia dają podstawę do zaliczenie do znacznego stopnia niepełnosprawności. Stopień niepełnosprawności odwołującego się nie jest stopniem dysfunkcji wypełniającym ustawowe warunki dysfunkcji kwalifikującej do znacznego stopnia niepełnosprawności.

Mając powyższe na uwadze, w ocenie Sądu brak jest podstaw do zakwestionowania stanowiska zaprezentowanego przez biegłych sądowych z zakresu neurologii, ortopedii oraz pulmunologii. Wszystkie bowiem wydane przez biegłych na potrzeby niniejszej sprawy opinie są profesjonalne, rzetelne, poparte bogatą argumentacją i badaniami, a także zawierają kompletne i jasne wnioski oraz uzasadnienie.

W konsekwencji, Sąd w punkcie I. wyroku na podstawie przepisu art. 477 ¹⁴ § 1 k.p.c. oddalił odwołanie, nie znajdując podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

Natomiast w punkcie II. wyroku, Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno wnioskodawca, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Z uwagi na powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku.