Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 13 stycznia 2026r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy

i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie następującym:

Przewodniczący: Sędzia Maja Ambrożek

Protokolant: Maciej Tomaszewski

po rozpoznaniu w dniu 13 stycznia 2026r. na rozprawie

sprawy z odwołania R. I.

od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...)

z dnia 8 lipca 2025r. znak: (...).(...).(...) (...) (...)

oraz z dnia 15 lipca 2025r. znak: (...).(...) (...) (...) (...)

w sprawie R. I.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w X.

o zasiłek chorobowy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 8 lipca 2025r. znak: (...).(...).(...) (...) (...) w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy R. I. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 14 czerwca 2025r. do dnia 12 lipca 2025r.,

II.  zmienia zaskarżoną decyzję z dnia 15 lipca 2025r. znak: (...) (...) (...) (...) (...) w ten sposób, że przyznaje wnioskodawcy R. I. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 13 lipca 2025r. do dnia 10 sierpnia 2025r.,

III.  koszty postępowania zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

sygnatura akt IV U 887/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 8 lipca 2025 r., znak: (...).(...).(...) (...) (...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) odmówił ubezpieczonemu R. I. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 13 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r.

W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, że z akt sprawy wynika, że ubezpieczony był niezdolny do pracy od 14 października 2024 r. do 13 kwietnia 2025 r. oraz jest niezdolny do pracy od 13 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r. Przerwa między okresami niezdolności nie przekroczyła 60 dni. Okresy te zostały zatem wliczone do jednego okresu zasiłkowego. Pełny okres zasiłkowy wynoszący 182 dni ubezpieczony wykorzystał z dniem 13 kwietnia 2025 r. Jeżeli po wyczerpaniu zasiłku chorobowego ubezpieczony jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze jego leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy, może on się ubiegać o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego.

Decyzją z dnia 15 lipca 2025 r., znak: (...) (...) (...).(...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w X. odmówił ubezpieczonemu R. I. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 13 lipca 2025 r. do 10 sierpnia 2025 r.

Uzasadniając powyższą decyzję organ rentowy podał, że ubezpieczony był niezdolny do pracy od 14 października 2024 r. do 13 kwietnia 2025 r. oraz jest niezdolny do pracy od 13 czerwca 2025 r. do 10 sierpnia 2025 r. Przerwy między okresami niezdolności do pracy nie przekroczyły 60 dni, w związku z czym okresy te zostały wliczone do jednego okresu zasiłkowego. Pełny okres zasiłkowy wynoszący 182 dni ubezpieczony wykorzystał z dniem 13 kwietnia 2025 r. Organ pouczył ubezpieczonego, iż jeśli po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze jego leczenie lub rehabilitacja rokują odzyskanie zdolności do pracy, może on się ubiegać o przyznanie świadczenia rehabilitacyjnego.

Od powyższych decyzji ubezpieczony R. I. wniósł odwołanie.

Uzasadniając swoje stanowisko wskazał, że jego niezdolność do pracy przed ustaniem zatrudnienia trwała do 13 kwietnia 2025 r. Ponownie stał się niezdolny do pracy z dniem 13 czerwca 2025 r., co stanowi 60 dni. W 61. dniu otrzymał natomiast zwolnienie lekarskie.

W odpowiedzi na odwołanie organ rentowy wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia, a także zasądzenie na jego rzecz od ubezpieczonej kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu odpowiedzi na odwołanie organ rentowy powtórzył argumentację zawartą w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji.

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Od 2 października 2000 r. do 31 maja 2025 r. ubezpieczony R. I. był zatrudniony w (...) sp. z o.o. z siedzibą w R..

Dowód:

- zaświadczenie płatnika składek z dnia 30 czerwca 2025 r. - w aktach organu rentowego;

- przesłuchanie ubezpieczonego R. I. na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 r., k. 27-28.

Ubezpieczony był niezdolny do pracy z powodu choroby w następujących okresach:

- od 14 października 2024 r. do 13 kwietnia 2025 r.;

- od 13 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r.;

- od 13 lipca 2025 r. do 10 sierpnia 2025 r.

Bezsporne, a nadto dowód:

- oświadczenie do wniosku o zasiłek chorobowy lub świadczenie rehabilitacyjne po ustaniu tytułu zatrudnienia lub tytułu ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego z dnia 13 czerwca 2025 r. - w aktach organu rentowego;

- zaświadczenie płatnika składek z dnia 30 czerwca 2025 r. - w aktach organu rentowego.

13 czerwca 2025 r. ubezpieczony złożył wniosek o zasiłek chorobowy za okres od 13 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r.

14 lipca 2025 r. ubezpieczony złożył wniosek o zasiłek chorobowy za okres od 13 lipca 2025 r. do 10 sierpnia 2025 r.

Dowód:

- oświadczenie do wniosku o zasiłek chorobowy lub świadczenie rehabilitacyjne po ustaniu tytułu zatrudnienia lub tytułu ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego - w aktach organu rentowego z dnia 13 czerwca 2025 r. - w aktach organu rentowego

- wniosek o zasiłek chorobowy z dnia 14 lipca 2025 r.- w aktach organu rentowego.

Decyzją z dnia 8 lipca 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 13 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r.

Dowód:

- decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) z dnia 8 lipca 2025 r., znak: (...) (...) (...) (...) (...) - w aktach organu rentowego.

Decyzją z dnia 15 lipca 2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) odmówił ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od 13 lipca 2025 r. do 10 sierpnia 2025 r.

Dowód:

- decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) z dnia 15 lipca 2025 r., znak: (...) (...) (...) (...) (...) w aktach organu rentowego.

Po otrzymaniu decyzji o odmowie prawa do zasiłku chorobowego oraz złożeniu od nich odwołania, ubezpieczony zorientował się, że jego niezdolność do pracy powstała w dniu 14 czerwca 2025 r., a nie, jak wskazano w przedłożonym uprzednio zaświadczeniu lekarskim, w dniu 13 czerwca 2025 r. W związku z powyższym ubezpieczony udał się do oddziału ZUS, gdzie został poinformowany, że jeśli lekarz pomylił się co do daty powstania niezdolności, to możliwe jest sprostowanie zwolnienia. Ubezpieczony poszedł wówczas do lekarza, który po sprawdzeniu dokumentacji medycznej stwierdził, że jego spostrzeżenie jest prawidłowe. Z uwagi na to dokonał on stosownego sprostowania, tj. zwolnienia lekarskiego nr (...) na okres od 13 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r. i wystawił nowe zwolnienie nr (...) na okres od 14 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r., które ubezpieczony przedłożył organowi rentowemu.

O powyższych okolicznościach ubezpieczony poinformował organ rentowy w piśmie ogólnym z dnia 3 października 2025 r. Wniósł on wówczas także o ponowną analizę sprawy i wypłatę zasiłku chorobowego.

Dowód:

- pismo ogólne do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 3 października 2025 r., k. 23-25;

- przesłuchanie ubezpieczonego R. I. na rozprawie w dniu 13 stycznia 2026 r., k. 27-28.

W dniu 5 listopada 2025 r. lekarz orzecznik ZUS sporządził opinię lekarską w sprawie ubezpieczonego. W jej treści wskazał, że badanie w ramach teleporady w dniu 13 czerwca 2025 r. nie wskazuje na odzyskanie zdolności do pracy.

Dowód:

- opinia lekarza orzecznika ZUS z dnia 5 listopada 2025 r., k. 26.

Sąd zważył, co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie ubezpieczony R. I. domagał się zmiany decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) z dnia 8 lipca 2025 r., znak: (...) (...) (...) (...) (...) oraz decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w (...) z dnia 15 lipca 2025 r., znak: (...) (...) (...) (...) (...) poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia chorobowego za sporne okresy. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania.

Sąd Rejonowy ustalił stan faktyczny w niniejszej sprawie w oparciu o dowody z dokumentów zgromadzonych w aktach sądowych oraz aktach organu rentowego. Strony nie kwestionowały autentyczności tych dokumentów, a Sąd nie dostrzegł powodów, aby odmówić im przymiotu wiarygodności. Sąd jako wiarygodny uznał także dowód z przesłuchania ubezpieczonego, który wypowiadał się spójnie i spontanicznie, a jego twierdzenia korespondowały z treścią zgromadzonych w aktach sprawy dokumentów.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2023 r., poz. 2780, z 2024 r. poz. 1871; dalej jako ustawa zasiłkowa), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230, 1429, 1672 i 1941; dalej jako ustawa systemowa), zwanym dalej "ubezpieczonymi".

Art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej stanowi zaś, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego (art. 7 pkt 1 ustawy zasiłkowej).

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje przez okres trwania niezdolności do pracy z powodu choroby lub niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 - nie dłużej jednak niż przez 182 dni, a jeżeli niezdolność do pracy została spowodowana gruźlicą lub występuje w trakcie ciąży - nie dłużej niż przez 270 dni.

Do okresu, o którym mowa w art. 8, zwanego dalej "okresem zasiłkowym", wlicza się wszystkie okresy nieprzerwanej niezdolności do pracy, jak również okresy niemożności wykonywania pracy z przyczyn określonych w art. 6 ust. 2 (art. 9 ust. 1 ustawy zasiłkowej). Do okresu zasiłkowego wlicza się okresy poprzednich niezdolności do pracy, jeżeli przerwa pomiędzy ustaniem poprzedniej a powstaniem ponownej niezdolności do pracy nie przekraczała 60 dni. Do okresu zasiłkowego nie wlicza się okresów niezdolności do pracy przypadających przed przerwą nie dłuższą niż 60 dni, jeżeli po przerwie niezdolność do pracy wystąpiła w trakcie ciąży (art. 9 ust 2 ustawy zasiłkowej).

Cytowany art. 9 wskazuje, w jaki sposób należy liczyć dany okres zasiłkowy i kiedy liczymy go od nowa (jako nowy okres zasiłkowy), a kiedy daną niezdolność do pracy wliczamy do "poprzedniego" okresu zasiłkowego. Ma to ogromne praktyczne znaczenie, zważywszy, że zgodnie z art. 8 ustawy ustawodawca ograniczył długość okresu zasiłkowego do 182 dni, bez możliwości dalszego przedłużenia tego okresu.

Przez określenie "nieprzerwana niezdolność do pracy" należy rozumieć jeden okres niezdolności do pracy, spowodowany tą samą chorobą lub różnymi chorobami, jeżeli nie występuje między nimi przerwa. Innymi słowy pracownik jest niezdolny do pracy "bez przerwy" i nie odzyskuje tej zdolności, nawet na jeden dzień. Natomiast jeśli między poszczególnymi okresami niezdolności do pracy, spowodowanymi różnymi chorobami, wystąpi choćby jeden dzień przerwy, w którym ubezpieczony był zdolny do pracy, okres zasiłkowy liczy się od nowa. Podobnie okres zasiłkowy liczy się od nowa, jeżeli między poszczególnymi okresami niezdolności do pracy, spowodowanymi tymi samymi chorobami, wystąpi przerwa przekraczająca 60 dni. Natomiast gdy niezdolność do pracy trwa bez przerwy (jest nieprzerwana) - to wszystkie dni tej niezdolności wlicza się w całości do jednego okresu zasiłkowego, bez względu na to, czy spowodowane zostały tą samą, czy inną chorobą.

W sprawie bezsporne było, że ubezpieczony był niezdolny do pracy w następujących okresach: od 14 października 2024 r. do 13 kwietnia 2025 r., od 13 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r. oraz od 13 lipca 2025 r. do 10 sierpnia 2025 r. Zasadniczo poza sporem było także to, że już po otrzymaniu przez ubezpieczonego decyzji organu rentowego o odmowie przyznania prawa do zasiłku chorobowego za sporny okres, lekarz anulował wystawione mu zwolnienie lekarskie na okres od 13 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r. i wystawił nowe zwolnienie na okres od 14 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r., które ubezpieczony przedłożył organowi rentowemu. Oś sporu w niniejszej sprawie stanowiło natomiast to, czy, z uwagi na długość przerwy pomiędzy okresami niezdolności do pracy ubezpieczonego, należało zaliczyć te okresy do jednego okresu zasiłkowego.

Jak już wyżej wskazywano, okres niezdolności do pracy ubezpieczonego trwający od 14 października 2024 r. zakończył się w dniu 13 kwietnia 2025 r. Kolejna niezdolność do pracy powstała u ubezpieczonego w dniu 14 czerwca 2025 r., a więc w 62. dniu po ustaniu poprzedniej takiej niezdolności. Przerwa pomiędzy tymi niezdolnościami w sposób oczywisty przekraczała więc 60 dni. W konsekwencji, zgodnie z treścią art. 9 ust. 2 ustawy zasiłkowej (a contrario) brak było podstaw do wliczenia powyższych okresów niezdolności do pracy ubezpieczonego do jednego okresu zasiłkowego. W tym miejscu podkreślić należy, że organ rentowy zasadniczo nie kwestionował prawidłowości zwolnienia lekarskiego wydanego ubezpieczonemu już w toku niniejszego postępowania na okres od 14 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r., nie wykazał się też w tym zakresie dostateczną inicjatywą dowodową. Choć w toku postępowania przedłożył on opinię lekarza orzecznika ZUS z dnia 5 listopada 2025 r., z której wynikało, że ubezpieczony w dniu 13 czerwca 2025 r. był niezdolny do pracy, to nie przedstawił Sądowi dokumentacji medycznej ubezpieczonego, z której można byłoby taki wniosek wywieść. Istotne jest również, że organ rentowy nie wnosił o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego sądowego celem ustalenia, czy w dniu 13 czerwca 2025 r. ubezpieczony był zdolny do pracy. Podkreślenia wymaga, że organ rentowy, jako uczestnik procesu cywilnego, jest zobowiązany wykazać okoliczności faktyczne, z których wywodzi skutki prawne (art. 6 k.c.). Z powyższego wynika, że strona, która nie przytoczyła wystarczających dowodów na poparcie swoich twierdzeń, ponosi ryzyko niekorzystnego dla siebie rozstrzygnięcia.

Jednocześnie wskazać należy, iż, nawet gdyby przyjąć, że kolejna niezdolność do pracy ubezpieczonego powstała 13 czerwca 2025 r. (jak wskazano w pierwotnym zaświadczeniu lekarskim), to również należałoby uznać, że ubezpieczonemu otworzył się nowy okres zasiłkowy. W takim wypadku kolejna niezdolność do pracy powstawałaby w 61. dniu po ustaniu poprzedniej takiej niezdolności. Wymagana przez ustawodawcę 60-dniowa przerwa pomiędzy niezdolnościami także wtedy byłaby więc zachowana.

Mając powyższe na uwadze, działając na podstawie art. 477 ^{( 14)} § 2 k.p.c., Sąd w punkcie I. sentencji wyroku zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w (...) z dnia 8 lipca 2025 r. znak (...) (...) (...).(...)-(...) w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy R. I. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 14 czerwca 2025 r. do 12 lipca 2025 r. Jednocześnie, w oparciu o tę samą podstawę prawną Sąd w punkcie II. sentencji wyroku zmienił zaskarżoną decyzję (...) Ubezpieczeń (...) w (...) -. z dnia 15 lipca 2025 r. znak (...) (...) (...) (...) (...) w ten sposób, że przyznał wnioskodawcy R. I. prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 13 lipca 2025 r. do dnia 10 sierpnia 2025 r.

W punkcie III. sentencji wyroku nieuiszczone koszty sądowe zaliczono na rachunek Skarbu Państwa, gdyż obydwie strony były zwolnione z opłaty sądowej z mocy ustawy (art. 94 u.k.s.c. i art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.