Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 21 stycznia 2026 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Adam Semiczek

Protokolant: Małgorzata Weres

po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2026 roku we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z odwołania L. S.

od decyzji (...) Oddział we T.

z dnia 16 lipca 2025 r. znak: (...)

o zasiłek chorobowy

I.  zmienia decyzję (...) Oddział we T. z dnia 16 lipca 2025 r. znak: (...) w ten sposób, że przyznaje odwołującemu się L. S. prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 6 maja 2025 r. do 22 lipca 2025 r;

II.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV 832/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 16 lipca 2025 r., znak (...) organ rentowy - (...) Oddział we T. na podstawie art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust.1 oraz art. 21 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2025. poz. 350), odmówił ubezpieczonemu L. S. prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 6 maja 2025 r. do 22 lipca 2025 r.

W uzasadnieniu decyzji organ rentowy wskazał, iż z posiadanej dokumentacji wynika, że w dniu 22 kwietnia 2025 r. ubezpieczony uległ wypadkowi i przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od 6 maja 2025 r. do 22 lipca 2025 r. Opinią z dnia 9 lipca 2025 r. znak: (...) (...) (...)-(...)-A98 ustalono, że zdarzenie z dnia 22 kwietnia 2024 r. nie zostało uznane za wypadek przy pracy. Organ rentowy wskazał, że zdarzenie nie spełnia wymogów definicji wypadku przy pracy, ponieważ w chwili wypadku ubezpieczony nie wykonywał zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyciąganie sprężarki klimatyzatora było czynnością niecodzienną, incydentalną i nie związaną z przedmiotem działalności, jakim jest transport – przewóz osób. Organ rentowy zarzucił również ubezpieczonemu, że nie potwierdził żadnym dowodem, że taką czynność wykonał jak i nie przedstawił dowodów świadczących o poniesionych wydatkach związanych z naprawą. W ocenie organu rentowego mało wiarygodne jest wyjaśnienie, że naprawa sprężarki odbyła się przy użyciu posiadanych w zapasie części przez ubezpieczonego. Ponadto organ rentowy wskazał, że regeneracja urządzenia wymaga elementów specyficznych potrzebnych tylko do sprężarki.

Ubezpieczony L. S. w ustawowym terminie wniósł odwołanie od decyzji (...) Oddziału we T. z dnia 16 lipca 2025 r. domagając się jej zmiany poprzez uznanie zdarzenia z dnia 22 kwietnia 2024 r. za wypadek przy pracy i przyznanie mu z tego tytułu zasiłku chorobowego.

W uzasadnieniu odwołania ubezpieczony zarzucił, że wykonywana przez niego w dniu zdarzenia czynność była bezpośrednio związana z wykonywaną przez niego działalnością gospodarczą. Ubezpieczony wskazał, że naprawa sprężarki klimatyzacyjnej nastąpiła w pojeździe, którym wykonuje usługi transportu. Niewykonanie naprawy sprężarki wykluczałoby możliwość wykonywania przez ubezpieczonego działalności gospodarczej, co wskazuje, że ta czynność jest bezpośrednio związana z prowadzeniem przez niego działalności. Ubezpieczony wskazał, że wyjaśniał już organowi rentowemu, iż prace naprawcze zostały wykonane we własnym zakresie i z użyciem części, które posiadał ze wcześniejszych zapasów. Przy prowadzeniu takiej formy działalności, jaką prowadzi ubezpieczony, niezbędne jest posiadanie wielu zapasowych części (ubezpieczony posiada kilka autokarów) w magazynie i wiele z nich nie musi być fakturowane, ponieważ mogą pochodzić z demontażu innego pojazdu, tak jak miało miejsce w dniu 22 kwietnia 2024 r.

W odpowiedzi na odwołanie (...) Oddział we T. wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

Organ rentowy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i podkreślił, że w wyniku analizy odwołania nie stwierdzono okoliczności, które miałyby wpływ na zmianę zaskarżonej decyzji. Ponadto organ rentowy wskazał, że czynność związana z wyciągnięciem przez ubezpieczonego sprężarki klimatyzatora obejmuje działalność należącą do mechaniki pojazdowej. Przedłożone przez ubezpieczonego dokumenty rozliczeniowe świadczą jedynie o wykonywaniu usług przewozu osób w miesiącu kwietniu 2025r. Nie potwierdzają zaś wykonywanych czynności w momencie wypadku. Ubezpieczony również nie wykazał, że posiadał części zapasowe z innych pojazdów.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony prowadzi pozarolniczą działalność gospodarczą pod nazwą P.H.U. (...) od 1999 r. Początkowo działalność ubezpieczonego polegała na wywozie nieczystości płynnych. Ubezpieczony pracował również w M. Zakładowych Samochodowych jako badacz pojazdów samochodowych. Z biegiem czasu działalność ubezpieczonego (od ok. 2008 r.) skupiła się na transporcie lądowym pasażerów, a dokładniej na działalności związanej z przewozem turystycznym. Ubezpieczony przewozi pasażerów zarówno busami jak i autobusami, przy czym trasy wykonuje w kraju i za granicą. Ponadto ubezpieczony świadczy również usługi przewozu pracowników do ich zakładów pracy.

Dowód: okoliczności bezsporne, a ponadto:

- przesłuchanie ubezpieczonego – k. 21v., e-protokół z dn. 21.01.2026 r. ;

W dniu 22 kwietnia 2025 r. podczas porannego przewozu pracowników, ubezpieczony odkrył, że wydajność klimatyzacyjna jest zbyt mała i należy ją usprawnić. W związku z tym, iż ubezpieczony posiada wieloletnie doświadczenie nie tylko w przewozie, ale i w naprawie posiadanych w swojej flocie środków transportu, postanowił wyciągnąć sprężarkę klimatyzatora i wykorzystać posiadane przez siebie części do wymiany uszkodzonej części. W dniu zdarzenia ubezpieczony dysponował 4 pojazdami, które były wykorzystywane przez niego w jego codziennej pracy. W związku z długoletnim prowadzeniem działalności związanej z przewozem pasażerskim, ubezpieczony, na przestrzeni lat, zgromadził znaczną ilość części zapasowych do pojazdów. Posiadane przez ubezpieczonego części zamienne pochodzą zarówno z zakupów dokonanych na firmę, ale także były one wymontowane nieużywanych już pojazdów. Około 9.00. ubezpieczony rozpoczął demontaż sprężarki klimatyzatora o wadze ok. 20 kg. Usytuowanie sprężarki wiąże się z jej wyciągnięciem z użyciem siły. W pierwszej kolejności ubezpieczony musiał jednak odkręcić komorę (6 śrub), w której znajdowała sprężarka. Następnie wyjąć sprężarkę i wymienić uszczelniacz w kompresorze klimatyzacji. W momencie wyciągania sprężarki poczuł silny ból w lewym barku. Silny ból pozwolił ubezpieczonemu na założenie jedynie uszczelnienia, nie pozwolił mu na zakończenie pracy naprawczej i wstawienie sprężarki na swoje miejsce.

W wyniki zdarzenia u ubezpieczonego doszło do zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego lewego barku. Ubezpieczony przebywał na zwolnieniu lekarskim w okresie od 6 maja 2025 r. do 17 czerwca 2025 r.

Dowód:

- karta wypadku nr (...) z dn. 9.07.2025 r. – akta organu rentowego;

- wyjaśnienia poszkodowanego z dn. 18.06.2025 r. – akta organu rentowego;

- przesłuchanie ubezpieczonego – k. 21v, e-protokół z dn. 21.01.2026 r.

W związku ze zdarzeniem z dnia 22 kwietnia 2025 r. zostało wszczęte postępowanie wyjaśniające przez organ rentowy.

Dowód: odpis postępowania wyjaśniającego nr (...)- akta organu rentowego.

W karcie wypadku nr (...) z dnia 9 lipca 2025 r. wskazano, że zdarzenie z dnia 22 kwietnia 2025 r. nie stanowiło wypadku przy pracy. W uzasadnieniu swojej decyzji organ rentowy wskazał, że zdarzenie nie spełnia wymogów definicji wypadku przy pracy, ponieważ w chwili wypadku ubezpieczony nie wykonywał zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Wyciąganie sprężarki klimatyzatora było czynnością niecodzienną, incydentalną i nie związaną z przedmiotem działalności, jakim jest transport – przewóz osób. Organ rentowy zarzucił również ubezpieczonemu, że nie potwierdził żadnym dowodem, że taką czynność wykona jak i nie przedstawił dowodów na świadczących o poniesionych wydatkach związanych z naprawą. W ocenie organu rentowego mało wiarygodne jest wyjaśnienie, że naprawa sprężarki odbyła się przy użyciu posiadanych w zapasie części. Ponadto wskazał, że regeneracja urządzenia wymaga elementów specyficznych potrzebnych tylko do sprężarki.

Dowód: karta wypadku nr (...) z dn. 9.07.2025 r. – akta organu rentowego.

Decyzją z dnia 16 lipca 2025 r. znak (...) organ rentowy (...) Oddział we T. na podstawie art. 3 ust. 1, art. 6 ust. 1 pkt 1, art. 9 ust.1 oraz art. 21 ust.1, 2 i 3 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz. U. z 2025. poz. 350), odmówił ubezpieczonej L. S. prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 6 maja 2025 r. do 22 lipca 2025 r.

Dowód: decyzja ZUS z dn. 16.07.2025 r. – akta organu rentowego.

W dniu 22 kwietnia 2025 r. ubezpieczony wykonywał czynności związane z naprawą autobusu, którym świadczy usługi przewozu osób. Naprawa dokonywana przez ubezpieczonego miała potrwać maksymalnie 2 godziny, gdyż ubezpieczony nie tylko posiadał wiedzę teoretyczną i praktyczną odnośnie naprawy, a naprawa nie wymagała posiadania specjalistycznego sprzętu. Była to nieskomplikowana czynność, polegająca na wymianie j części uszczelniającej, która była uszkodzona i powodowała wyciek środka chłodzącego ze sprężarki. Ubezpieczony niejednokrotnie dokonywał samodzielnie podobnych napraw, tak więc miał pewność, że zdąży z wymianą części przed kolejnym kursem. Posiadanie przez ubezpieczonego części zamiennych ma ogromne znacznie w przypadku nagłej awarii, takiej jak w dniu 22 kwietnia 2025 r. Ubezpieczony prowadzi przewozy pracownicze na trzy zmiany, tak więc w przypadku nagłej awarii musi być ona naprawiona natychmiast, tak aby mógł wykonać w danym dniu dalszą usługę przewozu. W zawartej umowie z klientem ubezpieczony posiadał zapis, że w razie niezadowolenia pracowników z wykonywanych usług, umowa może być rozwiązana. Ubezpieczony nie dokonał finalnie naprawy pojazdu w dniu 22 kwietnia 2025 r. z uwagi na silny ból w lewym barku. Ubezpieczony, celem wykonania usługi przewozu pracowników dla klienta, ściągnął z trasy inny autobus.

W dniu 22 kwietnia 2025 r. kiedy doszło u ubezpieczonego do zerwania ścięgna mięśnia nadgrzebieniowego lewego barku był on w trackie wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w branży transportowej.

Dowód : przesłuchanie ubezpieczonego – k. 21v, e-protokół z dn. 21.01.2026 r.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszej sprawie ubezpieczony L. S. domagał się zmiany zaskarżonej decyzji (...) Oddziału we T. z dnia 16 lipca 2025 r. r., znak (...) poprzez przyznanie mu prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 6 maja 2025 r. do 22 lipca 2025 r.

Ustalając stan faktyczny niniejszej sprawy Sąd oparł się w szczególności na zebranej w sprawie dokumentacji znajdującej się w aktach organu rentowego, jak również zgromadzonej w toku niniejszego postępowania, albowiem żadna ze stron w toku procesu nie podważyła wiarygodności oraz autentyczności tychże dowodów.

Ponadto Sąd oparł ustalenia stanu faktycznego sprawy na dowodzie z przesłuchania ubezpieczonego L. S.. Sąd w pełni dał wiarę twierdzeniom powoda, że dokonywana przez niego w dniu 22 kwietnia 2025 r. naprawa uszkodzonej części sprężarki klimatyzacji nie była dla niego czynnością incydentalną i była powiązana z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą. Sąd nie miał również podstawy nie dać wiary przedstawionemu przez ubezpieczonego stanowiska, iż posiadał w swoich zapasach część niezbędną do wymiany. Wbrew twierdzeniom organu rentowego wyjaśnienia powoda w zakresie posiadanych części zamiennych były wiarygodne. Ubezpieczony od 1999 r. prowadzi działalność gospodarczą, z czego od ok. 2008 r. wyłącznie w zakresie transportu osobowego. Dla Sądu w pełni logiczne i zgodne z doświadczeniem życiowym jest, że ubezpieczony wykorzystuje wymontowane części z nieużywanych już pojazdów. Powyższe jest powszechną praktyką wśród osób prowadzących działalność w takim zakresie jak ubezpieczony. Przesłuchanie ubezpieczonego również wykazało, że do wymiany uszkodzonej części nie była potrzebna pomoc mechanika, gdyż ubezpieczony posiadał niezbędną wiedzę w tym zakresie jak i też umiejętności praktyczne również z uwagi na to, że w przeszłości pracował jako badacz pojazdów mechanicznych. Ubezpieczony prowadząc od wielu lat działalność gospodarczą polegającą na przewozie osób, zgromadził wiele części zamiennych niezbędnych do naprawy posiadanych pojazdów. Ubezpieczony zeznał, że większość napraw dokonuje sam i tylko te skomplikowane zleca profesjonalnym warsztatom samochodowym. Naprawa, której powód podjął się 22 kwietnia 2025 r. nie była skomplikowana, wymagała odkręcenia 6 śrub i wymiany uszczelniacza kompresora klimatyzacji. Zatem, co wymaga podkreślenia, do jej wykonania nie były potrzebne specjalistyczne narzędzia. Naprawa ta mogła w pełni zostać wykonana samodzielnie przez ubezpieczonego i przy użyciu powszechnie dostępnych narzędzi.

Przechodząc do rozważań prawnych zaznaczyć trzeba, że ustawowa definicja wypadku przy pracy została zawarta w art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych (Dz.U. 2022r. poz. 2189, zwanej dalej „ustawą wypadkową”).

Zgodnie z ww. regulacją, za wypadek przy pracy uważa się nagłe zdarzenie wywołane przyczyną zewnętrzną powodujące uraz lub śmierć, które nastąpiło w związku z pracą:

1. podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika zwykłych czynności lub poleceń przełożonych;

2. podczas lub w związku z wykonywaniem przez pracownika czynności na rzecz pracodawcy, nawet bez polecenia;

3. w czasie pozostawania pracownika w dyspozycji pracodawcy w drodze między siedzibą pracodawcy, a miejscem wykonywania obowiązku wynikającego ze stosunku pracy.

Zaś w art. 8 tejże ustawy wypadkowej zasiłek chorobowy z ubezpieczenia wypadkowego przysługuje niezależnie od okresu podlegania ubezpieczeniu (ust. 1) i przysługuje od pierwszego dnia niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, z zastrzeżeniem ust. 3 (ust. 2), a mianowicie nie przysługuje za okresy niezdolności do pracy spowodowanej wypadkiem przy pracy lub chorobą zawodową, za które ubezpieczony na podstawie odrębnych przepisów zachowuje prawo do wynagrodzenia, uposażenia, stypendium lub innego świadczenia przysługującego za czas niezdolności do pracy (ust. 3).

Stosownie zaś do art. 9 tej ustawy zasiłek chorobowy i świadczenie rehabilitacyjne z ubezpieczenia wypadkowego przysługują w wysokości 100% podstawy wymiaru (ust. 1), przy czym podstawę wymiaru zasiłku i świadczenia, o których mowa w ust. 1, stanowi kwota będąca podstawą wymiaru składek na ubezpieczenie wypadkowe (ust. 2).

Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy wypadkowej, świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują, gdy wyłączną przyczyną wypadku było udowodnione naruszenie przez ubezpieczonego przepisów dotyczących ochrony życia i zdrowia, spowodowane przez niego umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa, z kolei z ust. 2 wynika, że świadczenia z ubezpieczenia wypadkowego nie przysługują również ubezpieczonemu, który, będąc w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych, przyczynił się w znacznym stopniu do spowodowania wypadku, a ust. 3 stanowi, że jeżeli zachodzi uzasadnione przypuszczenie, że ubezpieczony znajdował się w stanie nietrzeźwości, pod wpływem środków odurzających lub substancji psychotropowych, płatnik składek kieruje ubezpieczonego na badanie niezbędne do ustalenia zawartości alkoholu, środków odurzających lub substancji psychotropowych w organizmie. Ubezpieczony jest obowiązany poddać się temu badaniu. Odmowa poddania się badaniu lub inne zachowanie uniemożliwiające jego przeprowadzenie powoduje pozbawienie prawa do świadczeń, chyba że ubezpieczony udowodni, że miały miejsce przyczyny, które uniemożliwiły poddanie się temu badaniu.

Podstawą do odmowy przez organ rentowy ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego było to, że w chwili wypadku ubezpieczony nie wykonywał zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ rentowy wskazywał, że wyciąganie sprężarki klimatyzatora było czynnością niecodzienną, incydentalną i nie związaną z przedmiotem działalności, jakim jest transport – przewóz osób. Organ rentowy zarzucił również ubezpieczonemu, że nie potwierdził żadnym dowodem, że taką czynność wykonał jak i nie przedstawił dowodów na świadczących o poniesionych wydatkach związanych z naprawą. W ocenie organu rentowego mało wiarygodne jest wyjaśnienie, że naprawa sprężarki odbyła się przy użyciu posiadanych w zapasie części. Ponadto organ rentowy wskazał, że regeneracja urządzenia wymaga elementów specyficznych potrzebnych tylko do sprężarki.

Bezspornym jest zatem to, że zdarzenie z dnia 22 kwietnia 2025 r. miało charakter nagły, wywołane było przyczyną zewnętrzną i spowodowało uraz. Pozostaje więc do wyjaśnienia, czy nastąpiło podczas wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności pozarolniczej.

Przy ocenie, czy wypadek nastąpił podczas wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzeniem pozarolniczej działalności gospodarczej decydujący jest także charakter czynności podejmowanej w momencie, w którym doszło do zdarzenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 24 lipca 2009 r. sygn. I UK 55/09, opubl. OSNAPiUS 2011 nr 5-6, poz. 85, str. 235, Legalis Numer 273991). Zauważa się, że konstrukcja pracowniczego wypadku przy pracy stanowiła dla ustawodawcy pewien punkt odniesienia w kreowaniu pojęcia wypadku przy prowadzeniu pozarolniczej działalności, także odnośnie do tej przesłanki kwalifikacyjnej wypadku, jaką jest związek zdarzenia z pracą czy ową działalnością. Podstawową granicę ochrony wypadkowej wyznacza związek czasowy wypadku z wykonywaniem zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności pozarolniczej (przyimek "podczas"). Konsekwentnie należałoby stwierdzić, że ubezpieczenie wypadkowe z tytułu działalności gospodarczej czasowo pokrywa się z okresem prowadzenia tej działalności, czyli istnieje od rozpoczęcia wykonywania działalności do dnia zaprzestania wykonywania tej działalności (art. 13 pkt 4 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych - tekst jedn.: Dz.U. z 2017 r., poz. 1778 z późn. zm.). Użyte w definicji wypadku pojęcie zwykłych czynności powinno uwzględniać prócz rodzaju także specyfikę prowadzonej indywidualnej działalności gospodarczej. Biorąc pod uwagę, że na działalność gospodarczą składa się wiele różnych czynności faktycznych i prawnych, można przyjąć, że wszelkie czynności typowe dla określonego rodzaju działalności gospodarczej podlegają zakwalifikowaniu jako mieszczące się w pojęciu "zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności pozarolniczej". Osoba prowadząca pozarolniczą działalność podejmuje w jej ramach szereg działań, także tych, które nie są związane bezpośrednio z wykonaniem dzieła (produkcją towaru) lub świadczeniem usługi, a niewątpliwie mają ścisły związek z prowadzeniem takiej działalności (np. comiesięczne rozliczenie z ZUS i urzędem skarbowym, załatwianie różnych spraw w urzędach, uzyskiwanie zezwoleń i koncesji, narady z pracownikami itd.). Nie sposób byłoby wydzielić spośród czynności faktycznych i prawnych osoby prowadzącej działalność gospodarczą takich, które służą bezpośrednio wytwarzaniu dóbr i usług, i takich, które tej charakterystyki nie spełniają, i traktować je odmiennie - z punktu widzenia art. 3 ust. 3 pkt 8 ustawy wypadkowej. Prowadzenie działalności gospodarczej jest pewną całością organizacyjną (orzeczenie SN z 20 września 2018 r., I UK 227/17, OSNP 2019, Nr 4, poz. 52.).

Sąd podziela stanowisko Sądu Najwyższego, że należy przyjąć raczej szerokie niż wąskie rozumienie "zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności pozarolniczej", ponieważ osoba prowadząca taką działalność podejmuje w jej ramach szereg działań, które nie są związane bezpośrednio z świadczeniem usługi, a niewątpliwie mają ścisły związek z prowadzeniem takiej działalności.

W ocenie Sądu w dniu 22 kwietnia 2025 r. ubezpieczony był w trackie wykonywania zwykłych czynności związanych z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą w branży transportowej.

W dniu 22 kwietnia 2025 r. ubezpieczony wykonywał czynności związane z naprawą autobusu, którym świadczy usługi przewozu osób. Działania podjęte przez ubezpieczonego, wbrew twierdzeniom organu rentowego, mieszczą się w zakresie ,, zwykłych czynności związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej”. W dniu 22 kwietnia 2025 r. po porannym przewozie pracowników ubezpieczony odkrył, że wydajność klimatyzacji była zbyt mała i należy ją usprawnić. W związku z tym, iż ubezpieczony posiada wieloletnie doświadczenie nie tylko w przewozie, ale i w naprawie posiadanych w swojej flocie środków transportu postanowił wyciągnąć sprężarkę klimatyzatora i wykorzystać posiadane przez siebie części do jej naprawy. W związku z długoletnim prowadzeniem działalności związanej z przewozem pasażerskim, ubezpieczony na przestrzeni lat zgromadził znaczną ilość części zapasowych do pojazdów. Posiadane przez ubezpieczonego części zamienne zostały albo zakupione przez ubezpieczonego, albo zostały przez niego wymontowywane z nieużywanego już pojazdu. Tak więc zarzut organu rentowego, iż ubezpieczony nie przedstawił dokumentu na zakup wymiennej części, czy też dowodu, że był w posiadaniu już tej części z uwagi na jej wymontowanie z innego środka transportu, należy uznać za chybiony. Dla Sądu mało zrozumiałe jest jak ubezpieczony miałby udowodnić posiadane części zamiennej wymontowanej z nieużywanego już pojazdu, który już zbył lub zezłomował. Następnie należy wskazać, że ubezpieczony niejednokrotnie dokonywał podobnych napraw, tak więc miał pewność, że naprawa nie jest skomplikowana i nie potrwa długo, a co za ty idzie, ze zdąży z wymianą części przed kolejnym kursem. Jak już zastało podkreślone wcześniej, posiadanie przez ubezpieczonego części zamiennych ma ogromne znacznie w przypadku nagłej awarii, tak jak miało to miejsce w dniu 22 kwietnia 2025 r. W prowadzonej działalności ubezpieczony nie może sobie pozwolić na nieużywanie chociażby jednego z posiadanych środków transportu przed dłuższy czas. Ubezpieczony prowadzi przewozy pracownicze na trzy zmiany, tak więc w przypadku nagłej awarii musi być ona naprawiona natychmiast, aby mógł wykonać w danym dniu dalszą usługę przewozu. Ponadto w zawartej umowie z klientem widniał zapis, że w razie niezadowolenia pracowników z wykonywanych usług, umowa może być rozwiązana. Takie niezadowolenie mogło być spowodowane właśnie niesprawną klimatyzacją w pojeździe, którym pracownicy odbywali podróż do zakładu pracy. Za tym, iż przedmiotowa naprawa była zwykłą czynnością związaną z prowadzeniem przez ubezpieczonego działalności gospodarczej przemawia również fakt, że ubezpieczony był w stanie oszacować ile potrawa naprawa, gdyż dokonywał już takich czynności wielokrotnie na przestrzeni lat. Powyższe zaprzecza stanowisku strony pozwanej, iż czynność wykonywana przez ubezpieczonego była incydentalna. Wbrew twierdzeniom organu rentowego wymiana uszkodzonej części nie wymagała pomocy specjalisty w osobie mechanika, czy specjalistycznego sprzętu. Działanie powoda miało na celu dokonanie wymiany części uszczelniającej, która była uszkodzona powodując wyciek środka chłodzącego ze sprężarki. Ubezpieczony wykonywał już ww. naprawę niejednokrotnie w trakcie prowadzenia przez siebie działalności, posiadał do tego niezbędny materiał oraz wiedzę.

Z tych względów Sąd doszedł do przekonania, że ubezpieczony uległ wypadkowi przy wykonywaniu zwykłych czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a tym samym – że przedmiotowe zdarzenie było wypadkiem przy pracy.

Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił decyzję organu rentowego z dnia 16 lipca 2025 r. r., znak (...) w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu L. S. prawo do zasiłku chorobowego z ubezpieczenia wypadkowego za okres od 6 maja 2025 r. do 22 lipca 2025 r., o czym orzekł w punkcie I. sentencji wyroku.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.