Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 14 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Sędzia Adam Semiczek

Protokolant: Małgorzata Weres

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. we Wrocławiu

sprawy z odwołania L. F.

od decyzji (...) Oddział w S.

z dnia 09.06.2025 r. znak (...).(...).(...).(...)-(...)

o zasiłek chorobowy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję (...) Oddział w S. z dnia 09.06.2025 r. znak (...).(...).(...).(...)-(...) w ten sposób, że przyznaje ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego za okres od dnia 7 maja 2025 r. do dnia 10 czerwca 2025 r.;

II.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV U 800/25

UZASADNIENIE

Decyzją z dnia 09.06.2025 r. znak: (...).(...).(...).(...).(...) Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. odmówił ubezpieczonemu L. F. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 07 maja 2025 r. do 10 czerwca 2025 r.

W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że L. F. został wezwany na badanie przez lekarza orzecznika ZUS na dzień 06.05.2025 r., ale mimo odebrania wezwania nie stawił się na badanie w wyznaczonym dniu, wobec czego zaświadczenie lekarskie seria ZF numer (...) wydane na okres od 15.04.2025 r. do 10.06.2025 r. straciło ważność z dniem 06.05.2025 r. Dalej organ wskazał, że tytuł ubezpieczonego chorobowego L. F. ustał w dniu 17.03.2025 r. a jego niezdolność do pracy od dnia 13.05.2025 r. powstała po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego i trwała nieprzerwanie krócej niż 30 dni. Wobec powyższego organ odmówił L. F. prawa co zasiłku chorobowego za okres od 07 maja 2025 r. do 10 czerwca 2025 r.

Wnioskodawca L. F. wniósł odwołanie od ww. decyzji, zaskarżając ją w całości i domagając jej zmiany poprzez przyznanie prawa do zasiłku chorobowego za okres od 07 maja 2025 r. do 10 czerwca 2025 r.

Uzasadniając swoje odwołanie ubezpieczony podniósł, że organ rentowy niesłusznie przyjął jako podstawę odmowy przyznania prawa do zasiłku chorobowego za sporny okres jego niestawiennictwo w dniu 06.05.2025 r. na badaniach lekarza orzecznika ZUS. Ubezpieczony wyjaśnił, że po odebraniu wezwania ZUS telefonicznie skontaktował się z Oddziałem ZUS i poinformował o niemożności stawiennictwa w wyznaczonym terminie z uwagi na uprzednio zaplanowany wyjazd poza miejsce zamieszkania, zalecony przez lekarza psychiatrę jako element procesu leczenia i regeneracji. Podkreślił, że wyjazd został umówiony przed otrzymaniem wezwania do stawiennictwa na badania. Dalej wskazał, że podczas rozmowy wyraził chęć ustalenia innego terminu kontroli, w odpowiedzi na co został poinformowany, że konsekwencją jego niestawiennictwa będzie utrata zasiłku chorobowego za ostatni tydzień zwolnienia lekarskiego. Ubezpieczony podniósł, iż jednocześnie nie poinformowano go, że niestawiennictwo skutkuje ustaniem prawa do zasiłku lub przerwaniem zwolnienia lekarskiego na dalszy okres. Wskazał także, że mimo odbytej rozmowy telefonicznej z Oddziałem ZUS na jego profilu na platformie usług elektronicznych ZUS widniała informacja, że zwolnienie obowiązuje do dnia 12.05.2025 r., w związku z czym kontynuował leczenie i dostarczył kolejne zwolnienie lekarskie z datą 13.06.2025 r.

W odpowiedzi na odwołanie z dnia 28.07.2025 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o oddalenie odwołania z uwagi na brak podstaw prawnych do jego uwzględnienia.

W uzasadnieniu swojego stanowiska organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w decyzji z dnia 09.05.2025 r. Ponadto wskazał, że L. F. nie stawiając się na badanie w terminie utrudnił możliwość wyjaśnienia wszystkich okoliczności sprawy, tj. sprawdzenia prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy oraz wystawienia zaświadczeń lekarskich, do czego ZUS jest uprawniony na podstawie ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Organ rentowy wyjaśnił, że w związku z powyższym, odmówił na podstawie art. 7 i 59 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa ubezpieczonemu prawa do zasiłku.

Na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r. ubezpieczony podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

Odwołujący się L. F. urodził się w (...) Pozostawał on do dnia 17 marca 2025 r. zatrudniony w przedsiębiorstwie (...) Spółka Akcyjna jako sprzedawca i z końcem tego dnia ustał jego tytuł do ubezpieczenia chorobowego.

Okoliczności bezsporne, a nadto:



Zaświadczenie płatnika składek z dnia 31.02.2025 r., akta organu rentowego.

Ubezpieczony pozostawał niezdolny do pracy w okresie od dnia 17.03.2025 r. do dnia 10.06.2025 r. Zaświadczeniem lekarskim (...) orzeczono niezdolność do pracy ubezpieczonego na okres od 17.03.2025 do 14.04.2025 r. Zaświadczeniem lekarskim nr (...) orzeczono niezdolność do pracy ubezpieczonego na okres od 15.04.2025 r. do 12.05.2025 r. Zaświadczeniem lekarskim nr (...) orzeczono niezdolność do pracy ubezpieczonego na okres od 13.05.2025 r. do 10.06.2025 r. Wszystkie zaświadczenia lekarskie były wystawiane przez tego samego lekarza psychiatrę. Niezdolność do pracy ubezpieczonego orzeczono ze względu na wystąpienie u niego epizodu depresyjnego.

Dowód:



Zestawienie zaświadczeń lekarskich z dnia 08.12.2025 r., k. 16.



przesłuchanie ubezpieczonego L. F. na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r., protokół skrócony rozprawy, k. 38v.

Organ rentowy w kwietniu 2025 r. wezwał na piśmie ubezpieczonego do stawienia się na badania kontrolne lekarza orzecznika ZUS z wyznaczoną datą badania na dzień 6 maja 2025 r. W dniu 28 kwietnia 2025 r. ubezpieczony odebrał wezwanie z ZUS. Jeszcze tego samego dnia ubezpieczony próbował skontaktować się z Oddziałem ZUS w związku z odebranym pismem, jednakże bezskutecznie. Kolejnego dnia tj. 29 kwietnia 2025 r. o godz. 9:41 ubezpieczony dodzwonił się do ZUS. W trakcie rozmowy telefonicznej poinformował pracownika ZUS, że nie jest w stanie stawić się na badania w wyznaczonym terminie wskazując, że w terminie badania będzie przebywał poza miejscem swojego zamieszkania. Jednocześnie zwrócił się z prośbą o wyznaczenie innego terminu badania. W odpowiedzi na prośbę ubezpieczonego, pracownik ZUS poinformował go, że konsekwencją jego niestawiennictwa będzie utrata zasiłku chorobowego za ostatni tydzień zwolnienia lekarskiego, po dniu 06.05.2025 r. Nie wyznaczono innego terminu badania ubezpieczonego.

Dowód:



notatka pracownika ZUS, k. 18-20.



Potwierdzenie odbioru listu poleconego z dnia 28.04.2025 r. – akta organu rentowego.



historia połączeń z dni 28.04.2025 r. i 29.04.2025 r., k. 28.



przesłuchanie ubezpieczonego L. F. na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r., protokół skrócony rozprawy, k. 38v.

Ubezpieczony w okresie od 05.05.2025 r. do 09.05.2025 r. przybywał poza miejscem swojego zamieszkania, w domu swoich rodziców. Wyjazd zalecił ubezpieczonemu lekarz psychiatra celem zmiany otoczenia w ramach leczenia.

Dowód:



przesłuchanie ubezpieczonego L. F. na rozprawie w dniu 14 stycznia 2026 r., protokół skrócony rozprawy, k. 38v.

Ubezpieczony wnioskował o przyznanie zasiłku chorobowego za łączny okres od 17.03.2025 r. do 10.06.2025 r. ZUS wypłacił ubezpieczonemu zasiłek chorobowy za okres od 18.03.2025 r. do dnia 06.05.2025 r. Za dzień 17.03.2025 r. płatnik (...) S.A. wypłacił ubezpieczonemu wynagrodzenie za okres orzeczonej niezdolności do pracy na podstawie art. 92 k.p.

Dowód:



wniosek o zasiłek chorobowy z dnia 18.03.2025 r. - akta organu rentowego.



wniosek o zasiłek chorobowy z dnia 15.04.2025 r. - akta organu rentowego.



wniosek o zasiłek chorobowy z dnia 13.05.2025 r. - akta organu rentowego.

Decyzją z dnia 09.06.2025 r. znak: (...).(...).(...).(...).(...), Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddziału w S. odmówił ubezpieczonemu L. F. prawa do zasiłku chorobowego za okres od 07 maja 2025 r. do 10 czerwca 2025 r.

Dowód:



decyzja z dnia 09.06.2025 r. znak: (...).(...).(...).(...).(...) akta organu rentowego.



Karta zasiłkowa, k. 17.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Odwołanie jako zasadne podlegało uwzględnieniu.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujących się w aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu.

Ustalony przez Sąd stan faktyczny co do większości faktów między stronami pozostawał bezsporny. Bezspornym pozostawało przede wszystkim to, że ubezpieczony w dniu 06.05.2025 r. nie stawił się na badaniach lekarza orzecznika ZUS, mimo odebrania wezwania, a także, że kontaktował się dzień po odebraniu wezwania z Oddziałem ZUS, celem poinformowania, że nie stawi się na badaniu. Fakty te znalazły potwierdzenie w przedłożonym w sprawie materiale dowodowym, w szczególności w przedłożonych w postępowaniu dokumentach, w tym aktach organu rentowego, których wiarygodności i autentyczności nie kwestionowała żadna ze stron. Strony nie zgadzały się jedynie w zakresie tego, czy ubezpieczony wyraził gotowość stawienia się na badania w innym terminie niż wyznaczony przez ZUS. Pracownik ZUS w sporządzonej notatce zaznaczył bowiem, że ubezpieczony nie prosił o wyznaczenie innego terminu kontroli, bo i tak się na nią nie zgłosi. Sąd nie dał wiary temu twierdzeniu. Jawiło się ono jako niewiarygodne wobec postawy ubezpieczonego, tj. niezwłocznego podjęcia kontaktu z Oddziałem ZUS po odebraniu wezwania na badania, celem usprawiedliwienia swojej nieobecności na badaniu w dniu 06.05.2025 r., a nadto nie znalazło potwierdzenia w innych dowodach przeprowadzonych w postępowaniu.

Ustając stan faktyczny w sprawie Sąd oparł się także na dowodzie z przesłuchania ubezpieczonego L. F., którego zeznania były spontaniczne, autentyczne i korespondowały z dokumentami znajdującymi się w aktach sprawy. Zeznaniom tym w całości Sąd dał wiarę.

W niniejszej sprawie ubezpieczony L. F. wniósł odwołanie od decyzji ZUS z dnia 09.06.2025 r. odmawiającej mu zasiłku chorobowego za okres od 07 maja 2025 r. do 10 czerwca 2025 r., domagając się jej zmiany przez przyznanie mu prawa do zasiłku za powyższy okres.

Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania od decyzji.

Tytułem wstępu wskazać należy, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2780; dalej jako ustawa zasiłkowa), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1230, 1429, 1672 i 1941; dalej jako ustawa systemowa).

Z kolei w myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonemu, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Ponadto, stosowanie do art. 7 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała: 1) nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego; 2) nie później niż w ciągu 3 miesięcy od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego – w razie choroby zakaźnej, której okres wylęgania jest dłuższy niż 14 dni, lub innej choroby, której objawy chorobowe ujawniają się po okresie dłuższym niż 14 dni od początku choroby.

W niniejszej sprawie podstawą do odmowy ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 7 maja 2025 r. do 10 czerwca 2025 r. było jego niestawiennictwo na badaniu lekarskim wyznaczonym przez ZUS na dzień 6 maja 2025 r., które zdaniem organu rentowego spowodowało utratę ważności po dniu 6 maja 2025 r. wystawionego mu zaświadczenia lekarskiego nr (...) na okres do dnia 10 czerwca 2025 r. Ponadto, w ocenie organu rentowego kolejna niezdolność do pracy orzeczona od 13 maja do 10 czerwca 2025 r. powstała po upływie 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego i trwała krócej niż 30 dni. W związku z powyższym, nie przysługiwało ubezpieczonemu prawo do zasiłku chorobowego po dniu 06.05.2025 r.

W ocenie Sądu stanowisko ZUS nie zasługiwało na uwzględnienie i organ rentowy niezasadnie pozbawił ubezpieczonego prawa do zasiłku chorobowego za ww. okres.

W pierwszej kolejności należy wskazać, że z końcem dnia 17 marca 2025 r. ustał tytuł ubezpieczenia chorobowego ubezpieczonego. Ubezpieczony od tego dnia był niezdolny do pracy i przebywał na zwolnieniu lekarskim. Organ rentowy wezwał ubezpieczonego na badanie lekarskie wyznaczone na dzień 6 maja 2025 r., jednakże ubezpieczony nie stawił się na nim, mimo odebrania wezwania do stawiennictwa. Ubezpieczony twierdził, że poinformował ZUS o niemożność stawienia się na badaniu w wyznaczonym terminie, z powodu wyjazdu w celach leczenia zaleconego przez psychiatrę, zaplanowanego przed odebraniem wezwania, z prośbą o wyznaczenie innego terminu badania.

W tym miejscu należy wskazać, że zgodnie z art. 68 ust. 1 ustawy zasiłkowej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych oraz płatnicy składek, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1, są uprawnieni do kontrolowania ubezpieczonych co do prawidłowości wykorzystywania zwolnień od pracy zgodnie z ich celem oraz są upoważnieni do formalnej kontroli zaświadczeń lekarskich.

Ponadto, stosownie do art. 80 ustawy systemowej, w celu ustalenia prawa do świadczeń oraz ich wysokości ubezpieczeni zobowiązani są do: 1) przedstawiania stanów faktycznych mających wpływ na prawo lub wysokość świadczeń; 2) informowania o wszelkich zmianach mających wpływ na świadczenie; 3) przedkładania na żądanie środków dowodowych; 4) osobistego stawiennictwa, jeżeli okoliczności sprawy tego wymagają; 5) poddania się badaniom lekarskim, a także leczeniu lub rehabilitacji, jeżeli oczekuje się, że leczenie lub rehabilitacja przywróci zdolność do pracy lub spowoduje, że zdolność do pracy zostanie zachowana.

Dalej, dyspozycja art. 59 ustawy zasiłkowej daje możliwość i określa zasady kontrolowania prawidłowości orzekania o czasowej niezdolności do pracy. Zgodnie z art. 59 ust. 1 i 2 ustawy zasiłkowej, prawidłowość orzekania o czasowej niezdolności do pracy z powodu choroby oraz wystawiania zaświadczeń lekarskich podlega kontroli, wykonywanej przez lekarzy orzeczników (...).

Ponadto, stosownie do art. 59 ust. 3 pkt 2 ustawy zasiłkowej, w celu kontroli lekarz orzecznik (...) może skierować ubezpieczonego na badanie specjalistyczne przez lekarza konsultanta (...). Taka sytuacja miała w niniejszej sprawie miejsce.

W myśl art. 59 ust. 5 ustawy zasiłkowej, Zakład Ubezpieczeń Społecznych zawiadamia ubezpieczonego o terminie badania przez lekarza orzecznika (...) albo przez lekarza konsultanta lub dostarczenia posiadanych wyników badań pomocniczych. Zawiadomienie zawiera informację o skutkach, o których mowa w ust. 6 i 10.

W myśl art. 59 ust. 6 ustawy zasiłkowej, w razie uniemożliwienia badania lub niedostarczenia posiadanych wyników badań w terminie, o którym mowa w ust. 5, zaświadczenie lekarskie traci ważność od dnia następującego po tym terminie.

W przypadkach, o których mowa w ust. 6 i 7, Zakład Ubezpieczeń Społecznych wydaje decyzję o braku prawa do zasiłku (art. 59 ust. 10 ustawy zasiłkowej).

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że nie w każdym oczywiście przypadku braku uczestnictwa ubezpieczonego w wyznaczonym badaniu, skutkującym niewątpliwie niemożnością jego przeprowadzenia, wystąpić powinien skutek ujęty w art. 59 ust. 6 i 10 ustawy zasiłkowej. Aby dany przepis uznać za racjonalny, uwzględniający nie tylko interes organu rentowego, ale także słuszny interes ubezpieczonego, trzeba przyjąć, że rygor w postaci utraty prawa do zasiłku chorobowego za dany okres spełni się wyłącznie w sytuacji, w której osoba ubezpieczona miała możliwość poddania się badaniu, lecz z przyczyn wyłącznie od niej zależnych tego nie uczyniła. Na taką interpretację prezentowanej regulacji wskazuje opis sytuacji, w której dochodzi do utraty prawa do zasiłku („w razie uniemożliwienia badania ...”). Przepis art. 59 ust. 5 ustawy nie określa wprawdzie podmiotu odpowiedzialnego za taką sytuację, jednak analiza całego art. 59 ustawy (a w szczególności jego ustępu 3, formułującego określone obowiązki ubezpieczonego) prowadzi do wniosku, że tym podmiotem musi być właśnie osoba ubezpieczona. Takie zarazem skonstruowanie przepisu art. 59 ust. 5 ustawy poprzez użycie sformułowania „uniemożliwić” wskazuje, że udaremnienie to musi odbyć się w sposób świadomy i zgodny z wolą tej osoby. Pojęcie to łączy się bowiem ściśle z możliwością danego zachowania, z której określona osoba jednak nie skorzystała. Osoba ta musi mieć zatem realny wpływ na zaistnienie danej sytuacji (w tym wypadku przeprowadzenia badania), co staje się dopuszczalne wyłącznie w razie istnienia możności dokonania przez nią wyboru określonego postępowania (m.in. wzięcia udziału w badaniu).

Jeśli natomiast osoba ta nie ma takiej sposobności z racji chociażby złego stanu zdrowia (znacznie utrudniającego stawienie się na terminie badania), obiektywnych trudności w dotarciu na badanie (np. w razie powodzi), bądź też nieznajomości terminu badania (ze względu np. na nieotrzymanie zawiadomienia), w takiej sytuacji nie można z samym faktem nie wzięcia udziału w badaniu łączyć skutku w postaci utraty prawa do zasiłku. Zaniedbanie danej osoby musi jednocześnie stanowić wyłączną przyczynę nieprzeprowadzenia badania przez lekarza orzecznika ZUS. Powinien zatem wystąpić bezpośredni związek przyczynowo - skutkowy między określonym działaniem lub zaniechaniem ubezpieczonego a nieodbyciem się takiego badania. Jedynie w takiej sytuacji można mówić o uniemożliwieniu przez niego badania w rozumieniu omawianego przepisu. Jeżeli tym samym, mimo określonego zachowania ubezpieczonego ukierunkowanego na udaremnienie przeprowadzenia badania (np. na skutek celowego niestawienia się w wyznaczonym miejscu w danym dniu), i tak do badania by nie doszło (np. z powodu nieobecności lekarza orzecznika, pożaru budynku, alarmu bombowego wymagającego ewakuację osób przebywających w danym budynku itp.), wówczas zastosowanie przepisu art. 59 ust. 6 ustawy nie może mieć miejsca.

Podobnie należy odnieść się do sytuacji, w której dane zachowanie ubezpieczonego stanowiło w istocie tylko jedno z ogniw w łańcuchu zdarzeń, które wspólnie przyczyniły się do nieprzeprowadzenia badania. Skorzystanie w takim przypadku z omawianego przepisu mogłoby nosić wówczas – w zależności od okoliczności danego przypadku – znamiona pewnego nadużycia, prowadzić do wypaczenia sensu i znaczenia przedstawianej normy prawnej. Taka ocena wydaje się uzasadniona zwłaszcza wtedy, gdy na większość okoliczności – które w powiązaniu z określonym działaniem lub zaniechaniem ubezpieczonego udaremniły badanie – ubezpieczony nie miał żadnego wpływu i zaistniały one niezależnie od jego woli. Jeżeli w takiej sytuacji, mimo określonego zachowania ubezpieczonego badanie mogłoby się odbyć, wówczas trudno zarzucać mu uniemożliwienie badania, skoro w dalszym ciągu było ono obiektywnie możliwe do przeprowadzenia. Zabrakłoby w takim przypadku wskazywanego wcześniej bezpośredniego i adekwatnego związku przyczynowo - skutkowego, co budziłoby wątpliwości co do celowości stosowania wówczas wobec niego tak dolegliwej sankcji, jaką stanowi pozbawienie prawa do zasiłku chorobowego.

W ocenie Sądu, dokonując analizy systemowej przepisów ustawy zasiłkowej, należy przyjąć zapatrywanie, że nieprzyznanie lub odebranie ubezpieczonemu powyższego uprawnienia (wówczas gdy nadal pozostaje niezdolny do pracy) – prócz przypadków uzyskiwania środków utrzymania – winno wiązać się wyłącznie z nagannymi i podlegającymi społecznej dezaprobacie zachowaniami ubezpieczonego. Opierając się na takiej podstawie, logicznej wykładni przepisu art. 59 ust. 6 ustawy zasiłkowej winno się dokonywać z podobnym nastawieniem, traktując ten przepis jako narzędzie sankcjonowania tych ubezpieczonych, których świadome i celowo obstrukcyjne zachowanie udaremniło przeprowadzenie badania. Nie powinno się natomiast rozciągać zakresu oddziaływania tego przepisu na przypadki, w których do badania nie doszło w następstwie splotu pewnych zdarzeń, nawet gdy w pewnym stopniu przyczynił się do nich sam ubezpieczony, jeżeli nie można jednocześnie przypisywać mu złych intencji i podejrzewać o próby sabotowania badania.

Zatem nie każde niestawiennictwo osoby wezwanej na termin badania przez lekarza orzecznika ZUS powinno być kwalifikowane jako uniemożliwienie dokonania kontroli zasadności zwolnienia lekarskiego.

Ze zgromadzonego w niniejszej sprawie materiału dowodowego wynikało bezspornie, że ubezpieczony nie stawił się na badanie lekarskie wyznaczone przez organ rentowy, mimo prawidłowego zawiadomienia go przez organ rentowy o terminie badania. Jednocześnie jednak ocena zaistniałych w niniejszej sprawie okoliczności prowadzi do wniosku, iż nieobecność ubezpieczonego na badaniach była usprawiedliwiona. Ubezpieczony nie stawił się na badaniu, gdyż w tym dniu przebywał poza miejscem swojego zamieszkania, na wyjeździe zaleconym mu przez lekarza psychiatrę, w domu rodzinnym. Wyjazd ten został mu zalecony jako element procesu leczenia. Co więcej, wyjazd ten został zaplanowany przez ubezpieczonego jeszcze przed odebraniem wezwania z ZUS do stawienia się na badania a ubezpieczony, planując wyjazd w danym terminie, nie miał możliwości przewidzieć, że zostanie dla niego wyznaczony termin badań kontrolnych, a tym bardziej na jaki dzień przeprowadzenie badań zostanie zaplanowane przez ZUS.

Ponadto, zachowaniu ubezpieczonego w niniejszej sprawie nie można w ocenie Sądu przypisać naganności, a zasługuje ono na aprobatę społeczną. Jak ustalił Sąd w niniejszym postępowaniu, niezwłocznie po powzięciu informacji o terminie badania ubezpieczony skontaktował się z Oddziałem ZUS celem poinformowania, że nie ma możliwości stawienia, prosząc o wyznaczenie innego terminu. Ubezpieczony podjął zatem odpowiednie czynności, które winien podjąć wobec wyznaczenia terminu badań w czasie jego wyjazdu. W ocenie Sądu ostateczny brak uczestnictwa ubezpieczonego w badaniach był konsekwencją niewyznaczenia nowego terminu badań przez organ rentowy, a nie skutkiem zachowania ubezpieczonego. Poinformowanie organu rentowego niezwłocznie po powzięciu informacji o niemożności stawiennictwa przez ubezpieczonego świadczy niewątpliwie o jego dobrych intencjach i chęci poddania się badaniu kontrolnemu, mimo niemożności stawienia się w pierwszym wyznaczonym terminie z przyczyn związanych z procesem leczenia.

W związku z powyższym nie jest, zdaniem Sądu, możliwa ocena zachowania ubezpieczonego jako nagannego, uzasadniającego przyjęcie, że do badania nie doszło z przyczyn zależnych tylko od ubezpieczonego, a tym samym, że to ubezpieczony uniemożliwił badanie. W związku z tym, w niniejszym stanie faktycznym art. 59 ust. 6 ustawy zasiłkowej nie znalazł zastosowania, a zaświadczenie lekarskie nr (...) nie utraciło ważności po dniu 06.05.2025 r. i pozostawało aktualne, a co za tym idzie, ubezpieczonemu przysługiwało prawo do zasiłku chorobowego za sporny okres.

Należy także dodać, że zostały spełnione przesłanki z art. 7 ustawy zasiłkowej konieczne dla uzyskania prawa do zasiłku chorobowego, tj. niezdolność do pracy ubezpieczonego po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego rozpoczęła się nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego i trwała bez przerwy co najmniej 30 dni.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku, działając na podstawie art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c. zmienił zaskarżoną decyzję organu rentowego z dnia 9 czerwca 2025 r. w ten sposób, że przyznał ubezpieczonemu prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 7 maja 2025 r. do dnia 10 czerwca 2025 r.

W punkcie II. sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczony, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia na mocy art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku.