Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 12 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Asesor Sądowy Krzysztof Trnka

Protokolant: Agata Maczuga

po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2025 roku we Wrocławiu na rozprawie

sprawy z odwołania Z. E.

od decyzji (...) I Oddziału w R.

o zasiłek chorobowy

I.  zmienia zaskarżoną decyzję (...) I Oddziału w R. z dnia 12 maja 2025 roku znak (...).604.(...).2025.(...) w ten tylko sposób, że orzeka iż ubezpieczona Z. E. nie ma obowiązku zwroty kwoty 3.892,56 zł (trzech tysięcy ośmiuset dziewięćdziesięciu dwóch złotych i pięćdziesięciu sześciu groszy) tytułem nienależnie pobranego zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 lutego 2025 r. do 2 marca 2025 r. i nie ma obowiązku zapłaty kwoty 85,17 zł (osiemdziesięciu pięciu złotych i siedemnastu groszy) tytułem odsetek z funduszu chorobowego;

II.  W pozostałym zakresie oddala odwołanie;

III.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu.

Sygnatura akt IV U 708/25

UZASADNIENIE

Ubezpieczona Z. E. wniosła odwołanie od decyzji organu rentowego - (...) I Oddziału w R. - z dnia 12 maja 2025 roku znak (...).604.(...).2025.(...) którą organ rentowy odmówił jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 lutego 2025 roku do dnia 2 marca 2025 roku oraz zobowiązał ją do zwrotu kwoty 3.892,56 złotych tytułem nienależnie pobranego zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 lutego 2025 roku do 2 marca 2025 roku wraz z kwotą 85,17 tytułem odsetek z funduszu chorobowego.

Ubezpieczona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 lutego 2025 roku do dnia 2 marca 2025 roku oraz zwolnienie jej z obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego oraz odsetek z funduszu chorobowego.

Ubezpieczona podała, że świadczenie pracy rozpoczęła w dniu 3 marca 2025 roku. W dniach 1-2 marca 2025 roku nie świadczyła pracy, a więc nie wykorzystywała zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z przeznaczeniem.

Odpowiadając na odwołanie pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania.

Pełnomocnik organu rentowego argumentował, że ubezpieczona podjęła pracę od dnia 3 marca 2025 roku, ale umowę o pracę podpisała w dniu 21 lutego 2025 roku, więc musiała brać udział w postępowaniu rekrutacyjnym w okresie orzeczonej niezdolności do pracy. Stanowiło to wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z przeznaczeniem, w związku z czym ubezpieczona utraciła prawo do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia lekarskiego i ma obowiązek zwrócić nienależnie pobrane świadczenie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczona Z. E. była zatrudniona na podstawie umowy o pracę we (...) (...) (...) spółce akcyjnej z siedzibą we X. w okresie od 4 lipca 2023 roku do 30 listopada 2024 roku.

W okresie od 9 grudnia 2024 roku do 2 marca 2025 roku wobec ubezpieczonej orzeczono niezdolność do pracy. Ostatnie zwolnienie lekarskie (seria ZG numer (...)) zostało ubezpieczonej wystawione za okres od 3 lutego 2025 roku do 2 marca 2025 roku.

W okresie od 9 grudnia 2024 roku do 2 marca 2025 roku ubezpieczona pobierała zasiłek chorobowy po ustaniu tytułu ubezpieczenia. W okresie od 3 lutego 2025 roku do 2 marca 2025 roku ubezpieczona pobrała zasiłek chorobowy w wysokości 3.892,56 złotych brutto.

W dniu 21 lutego 2025 roku ubezpieczona zawarła umowę o pracę z (...) (...) spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we X.. Umowę zawarto na czas określony, od dnia 1 marca 2025 roku do dnia 31 sierpnia 2025 roku. Strony uzgodniły w umowie, że dniem rozpoczęcia pracy jest 3 marca 2025 roku (§ 7 ust. 4 umowy o pracę). Przed zawarciem umowy o pracę ubezpieczona wzięła w dniu 4 lutego 2025 roku udział w rozmowie kwalifikacyjnej w siedzibie pracodawcy.

(...) (...) spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we X. zgłosiła ubezpieczoną do ubezpieczenia chorobowego od dnia 1 marca 2025 roku. Dni 1 i 2 marca 2025 roku były dla ubezpieczonej dniami wolnymi od pracy (sobota i niedziela). Za dni 1 i 2 marca 2025 roku pracodawca wypłacił ubezpieczonej wynagrodzenie za pracę.

Przyczyną niezdolności ubezpieczonej do pracy w okresie od 9 grudnia 2024 roku do 2 marca 2025 roku były zaburzenia depresyjne i lękowe mieszane. W lutym 2025 roku ubezpieczona osiągnęła stopniową poprawę funkcjonalną i zdolność do aktywności złożonej, przy czym w dalszym ciągu była niezdolna do pracy. Stan zdrowia ubezpieczonej pozwalał jej wówczas na poszukiwanie pracy. Poszukiwanie nowej pracy było działaniem zgodnym z procesem leczenia i mogącym zapewnić ubezpieczonej dalsze warunki do stabilnej terapii. Utrata pracy i związana z tym niepewność były źródłem zaburzeń depresyjnych i lękowych ubezpieczonej.

Wynagrodzenie ubezpieczonej z tytułu zatrudnienia w (...) T. wynosi ok. 150 złotych netto dziennie.

dowód:

- umowa o pracę, k. 5-6;

- zgłoszenie do ubezpieczeń społecznych, k. 21-21v;

- oświadczenie (...) (...) spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą we X., k. 22;

- zaświadczenie lekarza psychiatry, k. 30;

- przesłuchanie ubezpieczonej, k. 31v.

Decyzją organu rentowego - (...) I Oddziału w R. - z dnia 12 maja 2025 roku znak (...) (...) organ rentowy odmówił ubezpieczonej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 lutego 2025 roku do dnia 2 marca 2025 roku oraz zobowiązał ją do zwrotu kwoty 3.892,56 złotych tytułem nienależnie pobranego zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 lutego 2025 roku do 2 marca 2025 roku wraz z kwotą 85,17 tytułem odsetek z funduszu chorobowego.

W uzasadnieniu decyzji podano, że ubezpieczona podjęła pracę od dnia 3 marca 2025 roku, ale umowę o pracę podpisała w dniu 21 lutego 2025 roku, więc musiała brać udział w postępowaniu rekrutacyjnym w okresie orzeczonej niezdolności do pracy. Stanowiło to wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z przeznaczeniem, w związku z czym ubezpieczona utraciła prawo do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia lekarskiego i ma obowiązek zwrócić nienależnie pobrane świadczenie.

dowód:

- decyzja (w aktach administracyjnych ZUS).

Sąd Rejonowy ustalił powyższy stan faktyczny na podstawie dowodów z dokumentów i z przesłuchania strony.

Strony nie kwestionowały wiarygodności przedstawionych Sądowi dokumentów. W szczególności pełnomocnik organu rentowego nie kwestionował wiarygodności zaświadczenia lekarskiego przedstawionego przez ubezpieczoną . Sąd Rejonowy nie dostrzegł z urzędu powodów do odmówienia dokumentom przymiotu wiarygodności.

Sąd Rejonowy uznał dowód z przesłuchania ubezpieczonej za zasługujący na obdarzenie przymiotem wiarygodności. Osoba ta wypowiedziała się spontanicznie i szczerze. Również organ rentowy nie kwestionował wiarygodności wypowiedzi ubezpieczonej.

Zgodnie z treścią art. 6 k.c. w zw. z art. 232 k.p.c. ciężar dowodu spoczywa na stronie, która z określonych faktów wywodzi skutki prawne. Strona powołująca się na zaistnienie określonej okoliczności obowiązana jest przedstawić stosowny materiał dowodowy potwierdzający jej istnienie. Zaniechanie wykazania powoływanych twierdzeń skutkuje poniesieniem przez tę stronę ryzyka niekorzystnego dla niej rozstrzygnięcia, o ile obowiązek dowodowy w tym zakresie na niej ciążył. Sąd, w razie niewykazania faktów przywoływanych na uzasadnienie żądań lub zarzutów, zobligowany jest do wyciągnięcia negatywnych konsekwencji procesowych z braku ich udowodnienia.

Statuowana na podstawie tych przepisów zasada kontradyktoryjności obowiązuje także w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Ponieważ w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych organ rentowy ma status strony (art. 477(11) § 1 k.p.c.), obciąża go obowiązek wykazywania (dostępnymi środkami dowodowymi) prawdziwości formułowanych przez niego twierdzeń oraz zasadności dochodzonych racji.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w części.

Ubezpieczona wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej prawa do zasiłku chorobowego za okres od dnia 3 lutego 2025 roku do dnia 2 marca 2025 roku oraz zwolnienie jej z obowiązku zwrotu nienależnie pobranego zasiłku chorobowego oraz odsetek z funduszu chorobowego.

Natomiast pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania.

Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 roku o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej powoływanej jako ustawa zasiłkowa), świadczenia pieniężne na warunkach i w wysokości określonych ustawą przysługują osobom objętym ubezpieczeniem społecznym w razie choroby i macierzyństwa określonym w ustawie z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (dalej powoływanej jako ustawa systemowa).

Stosownie do art. 2 pkt 1 ustawy zasiłkowej świadczenia pieniężne z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, zwanego dalej "ubezpieczeniem chorobowym", obejmują zasiłek chorobowy.

W myśl art. 6 ust. 1 ustawy zasiłkowej, zasiłek chorobowy przysługuje ubezpieczonej, który stał się niezdolny do pracy z powodu choroby w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego.

Zgodnie z art. 7 pkt 1 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy przysługuje również osobie, która stała się niezdolna do pracy po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli niezdolność do pracy trwała bez przerwy co najmniej 30 dni i powstała nie później niż w ciągu 14 dni od ustania tytułu ubezpieczenia chorobowego.

W myśl art. 8 ust. 2 ustawy zasiłkowej za okres niezdolności do pracy przypadający po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego zasiłek chorobowy przysługuje nie dłużej niż przez 91 dni.

Zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej zasiłek chorobowy z tytułu niezdolności do pracy powstałej w czasie trwania ubezpieczenia chorobowego, jak i z tytułu niezdolności do pracy powstałej po ustaniu tytułu ubezpieczenia nie przysługuje za okres po ustaniu tytułu ubezpieczenia chorobowego, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby.

W myśl art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej ubezpieczony wykonujący w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

W orzecznictwie podkreśla się, iż dwie sytuacje (przesłanki) utraty prawa do zasiłku chorobowego z art. 17 ust. 1 ustawy zasiłkowej mają charakter niezależny (odrębny). Wystarczy więc, że w czasie orzeczonej niezdolności do pracy ubezpieczony wykonuje „pracę zarobkową” i nie jest niezbędne badanie czy była ona niezgodna z celem zwolnienia lekarskiego. Wykonywanie pracy zarobkowej niezależnie od jej wpływu na stan zdrowia stanowi samodzielną negatywną przesłankę prawa do zasiłku (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 lutego 2006 roku sygnatura akt II UK 10/07).

W myśl art. 84 ust. 1 ustawy systemowej osoba która pobrała nienależne świadczenie z ubezpieczeń społecznych, jest obowiązana do jego zwrotu wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie, w wysokości i na zasadach określonych przepisami prawa cywilnego, z uwzględnieniem ust. 11. Odsetki, z zastrzeżeniem ust. 1a, są naliczane od dnia następującego po dniu wypłaty świadczenia do dnia spłaty.

W razie zwrotu należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń, w terminie wskazanym w decyzji zobowiązującej do zwrotu tych należności, nie nalicza się odsetek od spłaconych należności za okres od dnia przypadającego po dniu wydania decyzji do dnia spłaty (art. 84 ust. 1a ustawy systemowej).

Stosownie do art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się świadczenia przyznane lub wypłacone na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzania w błąd organu wypłacającego świadczenia przez osobę pobierającą świadczenia.

W myśl art. 84 ust. 2 pkt 3 ustawy systemowej za kwoty nienależnie pobranych świadczeń uważa się świadczenia z tytułu niezdolności do pracy spowodowanej chorobą z ubezpieczenia chorobowego lub wypadkowego, co do których stwierdzono, że w okresie ich pobierania świadczeniobiorca wykonywał w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystywał zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.

Mogą zdarzyć się sytuacje, w których ubezpieczonemu, który formalnie postępuje sprzecznie z zaleceniami lekarskimi, nie będzie można postawić zarzutu, że wykorzystuje zwolnienie niezgodnie z jego celem. Tak będzie przykładowo wówczas, gdy ubezpieczony, który zgodnie z zaleceniami lekarza „powinien leżeć”, mieszkający sam, udaje się do sklepu po niezbędne artykuły żywnościowe. Przy badaniu wystąpienia tej przesłanki utraty prawa do zasiłku, z uwagi na to, że została określona bardzo ogólnie, należy wziąć pod uwagę okoliczności konkretnego przypadku (A. Rzetecka-Gil [w:] Ustawa o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2017, art. 17.).

Obowiązek zwrotu świadczenia obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, mając świadomość jego nienależności. Dotyczy to także osoby, która uzyskała świadczenie na podstawie nieprawdziwych zeznań lub fałszywych dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd organu wypłacającego świadczenie (art. 84 ust. 2 pkt 2 ustawy systemowej). Świadomość nienależności świadczenia może mieć źródło w pouczeniu udzielonym przez organ rentowy co do okoliczności powodujących konieczność zwrotu świadczenia bądź też może wynikać z zawinionego działania osoby, która spowodowała wypłatę świadczeń (L. Ramlo [w:] Ustawa o systemie ubezpieczeń społecznych. Komentarz, red. J. Wantoch-Rekowski, Warszawa 2015, art. 84.).

Domaganie się więc przez organ rentowy zwrotu nienależnie pobranego świadczenia możliwe jest tylko wówczas, gdy ubezpieczonemu można przypisać złą wolę. Świadczenie nienależnie pobrane to świadczenie nienależnie wypłacone, które będzie podlegać zwrotowi. Istotną cechą nienależnie pobranego świadczenia jest świadomość (zła wiara) osoby pobierającej świadczenie co do nieprzysługiwania tego świadczenia w całości lub w części od początku albo w następstwie późniejszych zdarzeń. W przepisach prawa ubezpieczeniowego następuje połączenie elementów zobiektywizowanych i odnoszących się do stanu świadomości (woli). „Świadczenie nienależnie pobrane” to nie tylko ,,świadczenie nienależne” (obiektywnie, wypłacane bez podstawy prawnej), ale także ,,nienależnie pobrane”, a więc pobrane przez osobę, której można przypisać określone cechy dotyczące stanu świadomości (woli) lub określone działania (zaniechania) - tak Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 4 września 2007 roku sygnatura akt I UK 90/07. Obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się nie należy, co dotyczy zarówno osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń, jak też osoby, która uzyskała świadczenia na podstawie nieprawdziwych zeznań lub dokumentów albo w innych przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd organu.

Świadomym wprowadzeniem w błąd jest umyślne działania świadczeniobiorcy, które ma postać zamiaru bezpośredniego lub zamiaru ewentualnego. W rozumieniu art. 84 ust 2 pkt 2 ustawy systemowej, błąd stanowi następstwo świadomego działania pobierającego świadczenie determinowanego wolą wywołania przekonania po stronie organu, że zostały spełnione warunki nabycia prawa do świadczenia lub świadczenia o określonej wysokości. Ów błąd wiąże się zawsze z pierwotną wadliwością rozstrzygnięć organu rentowego lub odwoławczego, z etapem ustalania prawa do świadczeń, a jego istotną cechą konstruktywną, odróżniającą od innych uchybień, jest istnienie fałszywego wyobrażenia organu rentowego o stanie uprawnień wnioskodawcy, wywołanego na skutek świadomego zachowania osoby pobierającej świadczenia (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16 grudnia 2008 roku sygnatura akt I UK 154/08).

Warunkiem zwrotu świadczeń jest nie tylko brak prawa do świadczenia, lecz także świadomość świadczeniobiorcy, że pobierał świadczenie nienależnie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 17 marca 2021 roku sygnatura akt II USKP 30/21). Obie te przesłanki muszą wystąpić w trakcie pobierania świadczenia. Powyższe potwierdzone zostało również w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 22 lutego 2023 roku sygnatura akt III USKP 50/22, zgodnie z którym „ organ rentowy może domagać się zwrotu nienależnie pobranego świadczenia jedynie wówczas, gdy ubezpieczonemu można przypisać złą wolę . Obowiązek zwrotu obciąża tylko tego, kto przyjął świadczenie w złej wierze, wiedząc, że mu się ono nie należy, co dotyczy przede wszystkim osoby, która została pouczona o okolicznościach, w jakich nie powinna pobierać świadczeń. Wypłacenie świadczenia w sposób, na który nie miała wpływu wina (zła wola) świadczeniobiorcy, nie uzasadnia natomiast powstania po stronie osoby ubezpieczonej obowiązku zwrotu nienależnie pobranego świadczenia”.

Elementem decydującym o zakwalifikowaniu świadczenia jako nienależnie pobranego jest świadomość osoby pobierającej świadczenie co do braku prawa do tego świadczenia (K. Brzozowska, E. Dawidowska-Myszka: Obowiązek zwrotu nienależnie pobranego świadczenia z zabezpieczenia społecznego, Przegląd Sądowy 2015 nr 7-8, s. 103).

Biorąc udział w rekrutacji w dniu 4 lutego 2025 roku oraz podpisując umowę o pracę w dniu 21 lutego 2025 roku ubezpieczona nie korzystała ze zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem.

Nie sposób jest sformułować jednego standardu znajdującego zastosowanie w każdej sytuacji, to jest że jeśli chory jest na zwolnieniu lekarskim ze wskazaniem, że może chodzić, to nie musi cały czas leżeć w łóżku, ale nie wolno mu zbytnio oddalać się od domu czy opuszczać domu na więcej niż kilka godzin. Zawsze należy uwzględnić indywidualną sytuację chorego . Są takie schorzenia, zwłaszcza natury psychicznej, jak depresja, w przypadku których pozostawanie ciągle w izolacji od otoczenia nie tylko nie wspomaga procesu leczenia, ale wręcz mu szkodzi. Organ rentowy ustalił jedynie, że ubezpieczona brała udział w postępowaniu rekrutacyjnym. Organ rentowy w ogóle nie ustalił, jaka była przyczyna niezdolności do pracy ubezpieczonej i czy w świetle tej przyczyny mogła opuszczać dom. Ta kwestia w ogóle nie została omówiona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, co oznacza, że organ rentowy nie przeprowadził w tym zakresie rozumowania. Twierdzenie pełnomocniczki organu rentowego, że każdy chory, niezależnie od tego, na co jest chory, nie może opuszczać domu czy oddalać się od domu jest oczywiście błędnym i bezzasadnym uproszczeniem.

Biorąc pod uwagę stwierdzoną w zwolnieniach lekarskich przyczynę niezdolności ubezpieczonej do pracy (zaburzenia depresyjno-lękowe), bezpodstawnym, całkowicie niewykazanym jest twierdzenie, że ubezpieczona nie mogła opuszczać domu. Pełnomocniczka organu rentowego nie zaprezentowała jakichkolwiek argumentów, że konkretnie w przypadku ubezpieczonej, biorąc pod uwagę jej konkretne schorzenie, opuszczenie domu na więcej niż kilka godzin utrudniłoby proces leczenia, stanowiąc tym samym działanie niezgodne z przeznaczeniem zwolnienia lekarskiego. Wprost przeciwnie, z zaświadczenia lekarskiego wynika, że w odniesieniu do ubezpieczonej poszukiwanie nowej pracy mogło mieć korzystny skutek dla procesu leczenia . Poszukując nowej pracy ubezpieczona nie wykorzystywała zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z jego przeznaczeniem. Wykonywała czynności, które zgodnie z zaleceniami lekarza nie szkodziły procesowi leczenia, a nawet zmierzały do odzyskania przez nią pełni zdrowia, poprzez przywrócenie jej do prawidłowego funkcjonowania i usunięcie źródła zaburzeń lękowych (braku pracy).

W dniach 1 i 2 marca 2025 roku ubezpieczona nie pracowała (były to dni wolne od pracy).

Pracodawca wypłacił ubezpieczonej wynagrodzenie za pracę za dni 1 i 2 marca 2025 roku. Otrzymanie wynagrodzenia za pracę za tamte dni stanowiło wykonywanie pracy zarobkowej przez ubezpieczoną i prowadziło do utraty prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia lekarskiego, to jest od dnia 3 lutego do dnia 2 marca 2025 roku. Świadczenie to miał zatem charakter świadczenia nienależnie wypłaconego .

Natomiast w ocenie Sądu nie sposób uznać zasiłku chorobowego za powyższy okres za świadczenie nienależnie pobrane przez ubezpieczoną .

Po pierwsze, ubezpieczona nie miała świadomości, że pracodawca wypłacił jej za dni 1 i 2 marca 2025 roku wynagrodzenie za pracę . Ubezpieczona pozostawała w mylnym, lecz uzasadnionym okolicznościami przekonaniu, że wynagrodzenie zaczęto jej wypłacać od dnia 3 marca 2025 roku. Ubezpieczona była świadoma, że do dnia 2 marca 2025 roku ma zwolnienie lekarskie i pobiera zasiłek chorobowy. Dlatego nalegała, żeby w umowie o pracę jako dzień rozpoczęcia pracy ustalić 3 marca 2025 roku . Tak też strony umowy uzgodniły. A zatem wypłacenie ubezpieczonej przez pracodawcę wynagrodzenie za prace za dni 1 i 2 marca 2025 roku (dni przypadające przed ustalonym w umowie dniem rozpoczęcia wykonywania umowy o prace) stanowiło dla niej zaskoczenie. Jednocześnie wynagrodzenie ubezpieczonej za jeden dzień pracy (150 złotych netto) było na tyle niskie, że mogła nie zauważyć „dodatkowych” środków na rachunku bankowym. Sąd miał bezpośrednią styczność z ubezpieczoną w toku jej przesłuchania i ocenie Sądu ubezpieczona była szczerze zaskoczona, gdy Sąd odczytał jej oświadczenie pracodawcy dotyczące wypłacenia jej wynagrodzenia za dni 1-2 marca 2025 roku. Skoro powódka o powyższej okoliczności w ogóle nie wiedziała, nie sposób przypisać jej złej woli . Świadczenie nie było zatem nienależnie pobrane.

Resumując, zasiłek chorobowy dla ubezpieczonej w dniach 3 lutego-2 marca 2025 roku stanowił świadczenie nienależnie wypłacone, z uwagi na wykonywanie przez ubezpieczoną pracy zarobkowej w dniach 1-2 marca 2025 roku. Natomiast świadczenie to nie było nienależnie przez ubezpieczoną pobrane , z uwagi na brak złej woli po jej stronie (nie była w ogóle świadoma, że wypłacono jej wynagrodzenie za pracę za dni 1-2 marca 2025 roku, podjęła starania, aby rozpocząć wykonywanie pracy od dnia następnego po ostatnim dniu pobierania zasiłku chorobowego). Ubezpieczona nie wykorzystywała zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z przeznaczeniem , gdyż poszukiwanie pracy nie szkodziło procesowi leczenia. Należało zatem zmienić zaskarżoną decyzję w ten sposób, żeby orzec, iż ubezpieczona nie ma obowiązku zwrotu zasiłku chorobowego wraz z odsetkami, natomiast w pozostałym zakresie należało oddalić odwołanie. Powyższe rozstrzygnięcia zapadłe na podstawie art. 477(14) § 1 i 2 k.p.c. Sąd zawarł w punktach I i II sentencji wyroku.

W punkcie III sentencji wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno ubezpieczona, jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia, odpowiednio na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. (ubezpieczona) oraz art. 114 ust. 4 ustawy systemowej (organ rentowy).

Ubezpieczona nie wniosła o zasądzenie zwrotu kosztów procesu. Organ rentowy nie wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów procesu i nie wykazał poniesienia jakichkolwiek kosztów procesu.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.