Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 20 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych we Wrocławiu

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała - Kozioł

Protokolant: Przemysław Studziński

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. we Wrocławiu

sprawy z odwołania wnioskodawcy N. A.

od decyzji organu rentowego Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we V.

z dnia 17 kwietnia 2024 r. znak: (...)

o jednorazowe odszkodowanie

I.  zmienia zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we V. z dnia 17 kwietnia 2024 r. (znak: (...)) i przyznaje wnioskodawcy N. A. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r. za doznany 3 % uszczerbek na zdrowiu w kwocie 4.293,00 zł (cztery tysiące dwieście dziewięćdziesiąt trzy złote i 00/100), tj. 3 x 1.431,00 zł;

II.  orzeka, iż koszty sądowe ponosi Skarb Państwa.

Sygn. akt IV U 567/24

UZASADNIENIE

Ubezpieczony N. A. pismem z dnia 4 czerwca 2024 r. (data prezentaty tut. Sądu k. 4) wniósł odwołanie od decyzji organu rentowego – Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we V. z dnia 17 kwietnia 2024 r. znak: (...), którą organ na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych po rozpatrzeniu wniosku z dnia 20 grudnia 2023 r. odmówił prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r.

W uzasadnieniu powyższego rozstrzygnięcia organ rentowy wskazał, że odmówił przyznania jednorazowego odszkodowania, ponieważ Komisja Lekarska ZUS orzeczeniem z dnia 15 kwietnia 2024 r. ustaliła 0% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r.

Zaskarżając decyzję ubezpieczony wskazał, że w jego ocenie doznał uszczerbku na zdrowiu, ponieważ jego niezdolność do pracy trwała przez 57 dni. Niezdolność do pracy uniemożliwiła mu swobodne poruszanie się, a jego noga była w ortezie gipsowej. Dalej ubezpieczony wskazał, że przy dłuższym chodzeniu odczuwał ból w kostce, a jego praca wymagała właśnie dużo ruchu. Na marginesie ubezpieczony wskazał, iż posiadał on polisę na życie i w trakcie postępowania przed ubezpieczycielem został stwierdzony uszczerbek na zdrowiu (k. 4).

Odpowiadając na odwołanie, organ rentowy Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział we V. wniósł o jego oddalenie z uwagi na brak podstaw do jego uwzględnienia. Uzasadniając swoje stanowisko organ rentowy podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji (k. 5).

Na dalszym etapie postępowania strony podtrzymały swoje dotychczasowe stanowiska w sprawie.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Ubezpieczony N. A., urodzony (...), pozostawał w zatrudnieniu u płatnika składek (...) Sp. z o.o. z siedzibą w P., na stanowisku pracownika magazynowego. Do zakresu jego obowiązków pracowniczych należało wykonywanie czynności związanych z obsługą magazynu, w szczególności realizowanie prac rozładunkowych samochodów dostawczych.

Okoliczności bezsporne.

W dniu 24 października 2023 r. doszło do zdarzenia w miejscu pracy ubezpieczonego. Podczas schodzenia tyłem z rampy rozładowczej z załadowanym wózkiem paletowym, ubezpieczony nie zauważył pozostawionego w bezpośrednim sąsiedztwie rampy drugiego wózka paletowego. W następstwie nadepnięcia na pozostawiony wózek, ubezpieczony utracił równowagę i upadł, co spowodowało wystąpienie u niego silnego bólu w obrębie prawej kończyny dolnej.

W dniu 24 października 2023 r. ubezpieczony został przyjęty do szpitala, gdzie stwierdzono u niego złamanie podudzia łącznie ze stawem skokowym, a także złamanie wierzchołka kostki bocznej kości strzałkowej oraz wierzchołka kostki przyśrodkowej kości piszczelowej prawej. W trakcie hospitalizacji przeprowadzono niezbędne badania diagnostyczne oraz zastosowano unieruchomienie kończyny dolnej. Po udzieleniu świadczeń medycznych ubezpieczonego wypisano do domu z zaleceniami dalszego leczenia.

Pracodawca ubezpieczonego w protokole nr (...) ustalenia okoliczności i przyczyn wypadku przy pracy ustalił, że przyczyną wypadku było zaskoczenie niespodziewanym zdarzeniem, pozostawienie wózka paletowego przy zejściu z rampy załadowczej, nadepnięcie na wózek paletowy i utrata równowagi, pośpiech oraz brak nadzoru nad wózkami paletowymi ręcznymi. W ramach analizy okoliczności zdarzenia nie stwierdzono naruszenia obowiązujących przepisów z zakresu bezpieczeństwa i higieny pracy, ani innych regulacji dotyczących ochrony życia i zdrowia. Ponadto wykluczono, aby ubezpieczony znajdował się w stanie nietrzeźwości lub pod wpływem środków odurzających.

Pracodawca ubezpieczonego stwierdził, że zdarzenie było wypadkiem przy pracy, gdyż było to zdarzenie nagłe, wywołane przyczyną zewnętrzną, powodujące uraz i mające związek z wykonywaną pracą.

Okoliczności bezsporne, a nadto:

meldunek o wypadku z dn. 24.10.2023 r. – akta organu rentowego,

karta informacyjna z dn. 24.10.2023 r. – akta organu rentowego,

wyjaśnienia poszkodowanego z dn. 30.10.2023 r. – akta organu rentowego,

opis miejsca wypadku z dn. 30.10.2023 r. – akta organu rentowego,

protokół nr (...) ustalania okoliczności i przyczyny wypadku przy pracy z dn. 31.10.2023 r. – akta organu rentowego.

W dniu 13 grudnia 2023 r. ubezpieczonemu zostało wystawione zaświadczenie o stanie zdrowia, gdzie rozpoznano u niego złamanie kości przodowej i bocznej podudzia prawego.

Wnioskiem z dnia 18 grudnia 2023 r. ubezpieczony zwrócił o przyznanie jednorazowego odszkodowania spowodowanego skutkami wypadku przy pracy. Wniosek został przekazany przez pracodawcę ubezpieczonego do organu rentowego w dniu 21 grudnia 2023 r. wraz z całością dokumentacji powypadkowej.

Po przeprowadzonym postępowaniu organ rentowy w dniu 12 stycznia 2024 r. uznał, że zdarzenie jakiemu uległ ubezpieczonym spełniało wymogi definicji wypadku przy pracy. Sprawa została następnie skierowana do lekarza orzecznika.

Orzeczeniem z dnia 6 marca 2024 r. Lekarz Orzecznik ZUS w oparciu o obowiązujące przepisy ustalił 0% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r.

W dniu 25 marca 2024 r. ubezpieczony złożył sprzeciw wobec orzeczenia lekarza orzecznika.

Komisja Lekarska ZUS nr (...) orzeczeniem z dnia 15 kwietnia 2024 r. w oparciu o obowiązujące przepisy ustalił 0% uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r. Nadto komisja stwierdziła, że przebyte złamanie wierzchołka kostki przyśrodkowej i wierzchołka kostki bocznej podudzia prawego bez przemieszczenia odłamków zostało wygojone bez następstw funkcjonalnych, a przebyty uraz nie spowodował uszczerbku.

Decyzją z dnia 17 kwietnia 2024 r. znak: (...) organ rentowy odmówił prawa do jednorazowego odszkodowania z tytułu wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r.

Dowód: zaświadczenie o stanie zdrowia OL-9 z dn. 13.12.2023 r. – akta organu rentowego,

wniosek z dn. 18.12.2023 r. – akta organu rentowego,

pismo pracodawcy z dn. 18.12.2023 r. – akta organu rentowego,

notatka służbowa z dn. 10.01.2024 r. – akta organu rentowego,

notatka w sprawie ustalania uprawnień do świadczeń wypadkowych z dn. 12.01.2024 r. – akta organu rentowego,

orzeczenie Lekarza Orzecznika ZUS z dn. 06.03.2024 r. – akta organu rentowego,

sprzeciw z dn. 25.03.2024 r. – akta organu rentowego,

orzeczenie Komisji Lekarskiej ZUS nr (...) z dn. 15.04.2024 r. – akta organu rentowego,

decyzja znak: (...) z dn. 17.04.2024 r. – akta organu rentowego.

U ubezpieczonego rozpoznano stan po skręceniu stawu skokowego prawego z nadłamaniem blaszek kostnych szczytu kostki bocznej i przyśrodkowej wygojone bez utrwalonych następstw anatomicznych i czynnościowych. Przebyty przez niego wypadek przy pracy w dniu 24 października 2023 r. nie spowodował powstania długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu.

W badaniu neurologicznym stwierdzono u ubezpieczonego chód sprawny, ruchy swobodne, nastrój wyrównany. Kręgosłup o zachowanych krzywiznach fizjologicznych, próba palce-podłoga 10 cm, broda-mostek 0 cm. Głowa średniowymiarowa, opukowo niebolesna, nerwy czaszkowe unerwiają symetrycznie, prawidłowo. W kończynach górnych siła mięśniowa, czucie i odruchy zachowane, symetryczne. Odruchy brzuszne zachowane. W kończynach dolnych objawy rozciągowe ujemne, siła mięśniowa, czucie i odruchy zachowane (osłabiony prawy odruch skokowy), symetryczne. Zbomość dobra. Objawy piramidowe i próba S. ujemne.

W badaniu ortopedycznym stwierdzono natomiast u ubezpieczonego kręgosłup o zachowanych krzywiznach fizjologicznych i dobrej czynnej ruchomości, palcami sięgał do poziomu kostek goleni, broda-mostek 0 cm, napięcie mięśni przykręgosłupowych symetryczne, prawidłowe. Głowa osadzona i ruchoma prawidłowo. Kończyny górne prawidłowo ukształtowane, symetryczne, bez zaników i deficytu siły mięśni, stawy kończyn górnych o prawidłowej ruchomości. P. skóry obu rąk. Klatka piersiowa wysklepiona i ruchoma oddechowo prawidłowo. Brzuch w poziomie klatki piersiowej, miękki, niebolesny, bez oporów patologicznych. Kończyny dolne symetryczne co do długości i obwodów (także na poziomie kostek goleni), bez zaników i deficytu siły mięśni, o prawidłowej ruchomości w stawach. Staw skokowy prawy o prawidłowych obrysach, bez zaburzeń osi, bez cech zapalnych, o pełnej czynnej ruchomości i stabilności. Ukrwienie stóp zachowane. Chód prawidłowy, w pełni wydolny.

Przebyty przez ubezpieczonego w dniu 24 października 2023 r. uraz miał charakter niewielkich obrażeń, które po zastosowanym leczeniu nie spowodowały długotrwałych ani utrwalonych następstw czynnościowych czy anatomicznych. Mechanizm urazu to banalne skręcenie na nierównym terenie, bez upadku – doszło do naciągnięcia struktur stawowych z nadłamaniem blaszek kostnych, co ważne charakter nie uszkadzający chrząstki stawowej. Nastąpiły znikome zmiany fizykalne, tj. niewielki obrzęk, bolesność przy ruchach stawu skokowego. Leczenie było proste – krótkie unieruchomienia gipsowe (potem orteza), bez leczenia operacyjnego. Leczenie było stosunkowo krótkie, typowe dla urazów skrętnych, a powrót do pracy nastąpił po ok. 2 miesiącach. Konfiguracja, stabilność, ruchomość stawu skokowego były prawidłowe i nie stwierdzono dysfunkcji chodu.

W odniesieniu do ubezpieczonego nie zachodziły okoliczności uzasadniające przebadanie go przez biegłych innych specjalności.

Dowód: opinia biegłych sądowych z zakresu neurologii i ortopedii-traumatologii z dn. 10.11.2024 r., (k. 15-16).

U ubezpieczonego rozpoznano stan po skręceniu prawego stawu skokowego II stopnia z cechami lekkiej niestabilności pourazowej. W następstwie doznanego urazu ubezpieczony doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu oraz trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku, wartość uszczerbku została określona zgodnie z pozycją 162a tabeli norm oceny uszczerbku i ustalona na poziomie 3%.

W badaniu neurologicznym stwierdzono u ubezpieczonego osłabione odruchy głębokie w kończynach górnych i dolnych, poza tym bez nieprawidłowości w badaniu neurologicznym. Nerwy czaszkowe unerwiają symetrycznie, logiczny kontakt słowny, siła i zborność kończyn górnych i dolnych prawidłowe, symetryczne, bez zaburzeń czucia powierzchniowego, objawy korzeniowe ujemne, bez patologicznych objawów piramidowych, objawy oponowe ujemne.

W badaniu ortopedycznym stwierdzono m.in. postawa prawidłowa. Skóra prawidłowo wilgotna i napięta, elastyczna, tkanka podskórna prawidłowo rozwinięta. Ruchy kręgosłupa szyjnego niebolesne przy pochylaniu do boków prawego i lewego i w rotacjach, bez wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych, bez bolesności palpacyjnej mięśni karku po stronie prawej i lewej. Objaw Z. po stronie prawej i lewej ujemny. Próba S. prawidłowa. Oś kręgosłupa piersiowego zachowana, krzywizna fizjologiczna lekko pogłębiona, bez ograniczenia ruchu, ruchy niebolesne w skłonie w prawo i lewo, zgięciu do przodu i tyłu, bez bolesności uciskowej przy palpacji, napięcie mięśni przykręgosłupowych prawidłowe. Klatka piersiowa prawidłowo wysklepiona, symetryczna o prawidłowej ruchomości oddechowej, niebolesna na ucisk i przy ruchach oddechowych. Oś kręgosłupa lędźwiowego prawidłowa, lordoza zachowana, napięcie mięśni przykręgosłupowych prawidłowe, bez ograniczenia ruchu, próba palce-podłoga 0 cm. Bez bolesności uciskowej i przy wstrząsaniu, ruchy niebolesne w skłonie w prawo i lewo, objawy G.'a po obu stronach ujemne. Odruchy kolanowe i skokowe obecne, symetryczne, żywe. Prawidłowo chodzi na palcach i na piętach. Chód dwunożny, naprzemienny, bez utykania. Ruchy barku prawego i lewego pełne, niebolesne bez bolesności uciskowej stawu barkowo-obojczykowego i w okolicach końca bliższego obojczyka prawego. Ruchy łokcia prawego i lewego niebolesne, bez niestabilności bez bolesności uciskowej w okolicach nadkłykcia przyśrodkowego i bocznego, bez obrzęku. Obrysy nadgarstków symetryczne nieposzerzone. Ruchy nadgarstków pełne i niebolesne, bez niestabilności, bez bolesności uciskowej stawu, bez obrzęków. Ręce bez obrzęku w obrębie palców ręki prawej i lewej, ruchy pełne w stawach międzypaliczkowych bliższym i dalszym, niebolesne, prawidłowo zaciska rękę w pięść, oś palców zachowana, stabilność zachowana, bez zaczerwienienia i bez zaburzeń ukrwienia. Osłabienie lekkie siły mięśniowej ręki prawej. Sprawność manualna obu rąk prawidłowa, ruchy precyzyjne zachowane. Obrysy bioder symetryczne. Ruchy biodra prawego i lewego niebolesne. Kolana w osi. Obrysy stawów kolanowych symetryczne. Ruchy kolana prawego i lewego pełne, niebolesne, bez niestabilności, bez bolesności uciskowej szpary przyśrodkowej i bocznej stawu oraz przy ucisku na rzepkę, przeprost niebolesny. Testy łąkotkowe ujemne, bez wysięku w stawie. Obrysy stawu skokowego lewego nieposzerzone. Ruchy stawu skokowego lewego odpowiednie do wieku, bez niestabilności, niebolesne, bez bolesności uciskowej stawu, bez wysięku w stawie, bez obrzęku. Obrysy stawu skokowego prawego lekko poszerzone. Ruchomość stawu skokowego prawego: zgięcie grzbietowe 15°, ale po stronie lewej 20 ° (norma 20°), podeszwowe 40°, ale po stronie lewej 45° (norma 45°), pronacja 25°, ale po stronie lewej 20° (norma 20°), supinacja 50°, ale po stronie lewej 40° (norma 45°), przywodzenie 10° (norma 10°), odwodzenie 10° (norma 10°), cechy niestabilności pourazowej. Ruchy skrajne nieco bolesne, tkliwość uciskowa stawu, bez wysięku w stawie. Chodzenie na palcach i piętach niebolesne, nieznacznie zaburzona propulsja po stronie prawej.

Zasadniczo skręcenie stawu skokowego jest klasyfikowane w oparciu o stopień uszkodzenia więzadeł. Wyróżnia się 3 stopnie skręcenia. Stopień 1 (łagodny) jest to najczęstszy i najlżejszy typ skręcenia. Więzadła są jedynie naciągnięte lub tylko nieznacznie naderwane (mikrouszkodzenia), ale ich integralność i stabilność stawu są zachowane. Towarzyszy temu łagodny ból, niewielki obrzęk i tkliwość w okolicy kostki. Zazwyczaj możliwe jest chodzenie, choć z uczuciem dyskomfortu. Stopień 2 (umiarkowany) jest to rzadszy, ale zarazem poważniejszy stopień urazu. Charakteryzuje się bardziej znaczącymi uszkodzeniami więzadeł, gdyż dochodzi do częściowego rozerwania jednego lub więcej więzadeł. Staw może wykazywać pewną łagodną niestabilność podczas badania lekarskiego. Występuje tutaj bardziej nasilony - od umiarkowanych do silnych objawów bólowych, wyraźny obrzęk i często zasinienie (siniak) wynikające z krwawienia wewnętrznego. Chodzenie jest zazwyczaj trudne i bolesne. Stopień ten wymaga unieruchomienia (np. w ortezie lub opatrunku gipsowym) oraz fizjoterapii w celu odbudowy siły i stabilności. Stopień 3 (ciężki) jest to najpoważniejszy rodzaj skręcenia, na wstępnym etapie bywa nawet często mylony ze złamaniem. Dochodzi do całkowitego rozerwania jednego lub więcej więzadeł. Staw jest niestabilny, a jego prawidłowe funkcjonowanie w pierwszym okresie jest niemożliwe. Objawami są: bardzo silny ból (choć czasami ból może paradoksalnie ustąpić po całkowitym rozerwaniu włókien nerwowych), masywny obrzęk, rozległe zasinienie i całkowita niezdolność do obciążania kończyny. Czasami widoczne jest nienaturalne ustawienie stopy i/lub nieprawidłowa ruchomość stawu. Wymaga dłuższego unieruchomienia, intensywnej fizjoterapii, a w niektórych przypadkach może być konieczna interwencja chirurgiczna w celu rekonstrukcji więzadeł. W każdym przypadku skręcenia, szczególnie stopnia II i III, kluczowa jest dokładna diagnoza lekarska (z wykorzystaniem RTG, USG i/lub rezonansu magnetycznego) oraz indywidualnie dobrany plan leczenia i rehabilitacji, aby zapobiec długoterminowym powikłaniom, takim jak w szczególności, przewlekła niestabilność stawu.

U ubezpieczonego bez wątpienia stopień uszkodzenia stawu skokowego należy zaklasyfikować do stopnia drugiego, a więc nie był to łagodny uraz skrętny tego stawu. Przemawia za tym przede wszystkim obraz radiologiczny na którym opisano zmiany typu złamania szczytów kostek obu z oderwaniem blaszek kostnych, co świadczy w sposób pośredni, ale istotny, o dużej sile urazu i jego konsekwencjach. Ponadto występujące objawy nadmiernej ruchomości stawu skokowego prawego świadczą o istotnym naderwaniu więzadeł stabilizujących ten staw. Aktualny obraz kliniczny oraz dokumentacja medyczna wskazują na istnienie poważniejszego stopnia uszkodzenia niż pierwotnie oceniono. Przeprowadzone badania przedmiotowe, diagnostyka obrazowa oraz przebieg leczenia jednoznacznie wykazują objawy typowe dla skręcenia stopnia drugiego, w tym obrzęk, znaczne ograniczenie funkcji stawu oraz konieczność leczenia w unieruchomieniu gipsowym, a okoliczności te przemawiają za stwierdzeniem trwałego uszczerbku na zdrowiu.

W odniesieniu do ubezpieczonego nie zachodziły okoliczności uzasadniające przebadanie go przez biegłych innych specjalności.

Dowód: opinia biegłych sądowych z zakresu neurologii oraz ortopedii i chirurgii urazowej z dn. 23.06.2025 r., (k. 55-65).

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie, jako zasadne, podlegało uwzględnieniu.

W niniejszej sprawie odwołujący się N. A. domagał się - po ostatecznym doprecyzowaniu odwołania - zmiany decyzji (...) we V. z dnia 17 kwietnia 2024 r., znak: (...), ustalenia, że w wyniku wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r. doznał 3% długotrwałego uszczerbku na zdrowiu i przyznania mu z tego tytułu jednorazowego odszkodowania. Z kolei organ rentowy wnosił o oddalenie odwołania w całości.

Ustalając stan faktyczny w niniejszej sprawie Sąd działał w oparciu o zgromadzony w niniejszej sprawie materiał dowodowy wskazany w treści uzasadnienia, tj. o dowody z dokumentów przedłożonych przez strony oraz znajdujące się w aktach organu rentowego, dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości stron ani Sądu. Jednocześnie, z uwagi na to, iż podstawowa kwestia sporna w niniejszej sprawie, a więc to czy odwołujący się doznał trwałego uszczerbku na zdrowiu i należało mu przyznać jednorazowe odszkodowanie z tego tytułu, wymagała zasięgnięcia wiadomości specjalnych, Sąd swoje ustalenia faktyczne w tym zakresie oparł na dowodzie z opinii biegłego sądowego z zakresu ortopedii i chirurgii urazowej oraz z zakresu neurologii z dnia 23 czerwca 2025 r. Z przyczyn, które zostały szeroko omówione w dalszej części uzasadnienia, Sąd uznał sporządzoną na potrzeby sprawy opinię za kompletną, logiczną i w sposób wyczerpujący odpowiadającą na pytania Sądu, a w konsekwencji mogącą stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

Nadto Sąd, działając na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 oraz 5 k.p.c., postanowił pominąć dowód z opinii uzupełniającej biegłych ortopedy i neurologa oraz z opinii zespołu innych biegłych tej samej specjalności, uznając je za zbędne dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zmierzające do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. W ocenie Sądu, przeprowadzenie wskazanych dowodów nie wniosłoby istotnych informacji ponad te, które zostały już ujawnione w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie, a tym samym nie przyczyniłoby się do wyjaśnienia okoliczności mających znaczenie dla rozstrzygnięcia. Szczegółowe motywy, którymi kierował się Sąd przy ocenie zasadności wniosku o przeprowadzenie tych dowodów, zostaną przedstawione w dalszej części niniejszego uzasadnienia, w kontekście całości zgromadzonego materiału dowodowego.

Zgodnie z treścią art. 11 ust. 1 ustawy z 30 października 2002 r. o ubezpieczeniu społecznym z tytułu wypadków przy pracy (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 257; zwanej dalej ustawą wypadkową), ubezpieczonemu, który wskutek wypadku przy pracy lub choroby zawodowej doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, przysługuje jednorazowe odszkodowanie. Natomiast stosownie do art. 11 ust. 2 i 3 powołanej na wstępie ustawy, za stały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu nierokujące poprawy, natomiast za długotrwały uszczerbek na zdrowiu uważa się takie naruszenie sprawności organizmu, które powoduje upośledzenie czynności organizmu na okres przekraczający 6 miesięcy, mogące ulec poprawie.

Jednorazowe odszkodowanie przysługuje w wysokości 20% przeciętnego wynagrodzenia za każdy procent stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu, z zastrzeżeniem art. 55 ust. 1 (art. 12 ust. 1 ustawy wypadkowej). Do ustalenia wysokości jednorazowego odszkodowania, o którym mowa w ust. 1-4, przyjmuje się przeciętne wynagrodzenie obowiązujące w dniu wydania decyzji, o której mowa w art. 15. Kwoty jednorazowych odszkodowań zaokrągla się do pełnych złotych (art. 12 ust. 5 i 6 ustawy wypadkowej).

Na dzień wydania zaskarżonej decyzji, tj. 17 kwietnia 2024 r. wysokość jednorazowego odszkodowania za każdy procent uszczerbku na zdrowiu wynosiła 1.431,00 zł (obwieszczenie Ministra Rodziny i Polityki Społecznej z dnia 21 lutego 2024 r. w sprawie wysokości kwot jednorazowych odszkodowań z tytułu wypadku przy pracy lub choroby zawodowej w okresie od dnia 1 kwietnia 2024 r. do dnia 31 marca 2025 r., M.P.2024, poz. 162).

Wysokości stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu ustala się według załącznika do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu, trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku oraz postępowania o wypłatę jednorazowego odszkodowania (Dz. U. z 2020 r., poz. 233 t.j.).

W niniejszej sprawie bezspornym pozostawało, iż zdarzenie z dnia 24 października 2023 r., w następstwie którego odwołujący doznał urazu skutkującego rozpoznaniem złamania podudzia obejmującego staw skokowy, a także złamania wierzchołka kostki bocznej kości strzałkowej oraz wierzchołka kostki przyśrodkowej kości piszczelowej prawej, stanowiło wypadek przy pracy w rozumieniu obowiązujących przepisów. Sporna między stronami była natomiast wysokość procentowego uszczerbku na zdrowiu. Organ rentowy finalnie ustalił bowiem 0% uszczerbek, z czym nie zgodził się odwołujący się. Wobec medycznej natury okoliczności spornych, które były istotne dla rozpoznania niniejszej sprawy, ich wyjaśnienie wymagało wiadomości specjalnych i musiało znaleźć oparcie w dowodzie z opinii biegłego sądowego.

Na okoliczność ustalenia po przeprowadzeniu badania odwołującego się i na podstawie dokumentacji lekarskiej czy, a jeśli tak, to w jakiej wysokości odwołujący się doznał stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu spowodowanego skutkami wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r. (według oceny procentowej stałego lub długotrwałego uszczerbku na zdrowiu określonej w załączniku do rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 18 grudnia 2002 r.); jeżeli zdaniem biegłego odwołujący się doznał większego niż ustalony przez Komisję Lekarską ZUS 0% uszczerbku na zdrowiu to wskazanie na czym polegał odmienna oceny stanu zdrowia odwołującego się oraz czy zachodziła konieczność przebadania odwołującego się przez biegłych sądowych innej specjalności, Sąd dopuścił dowód z opinii biegłych sądowych lekarzy ortopedy i neurologa.

Powołany w sprawie zespół biegłych sądowych lekarzy z zakresu neurologii i z zakresu ortopedii-traumatologii rozpoznał u odwołującego się stan po skręceniu stawu skokowego prawego z nadłamaniem blaszek kostnych szczytu kostki bocznej i przyśrodkowej wygojone bez utrwalonych następstw anatomicznych i czynnościowych. W ocenie biegłych przebyty przez niego wypadek przy pracy w dniu 24 października 2023 r. nie spowodował powstania długotrwałego ani trwałego uszczerbku na zdrowiu.

W przeprowadzonym przez biegłego badaniu neurologicznym stwierdzono chód sprawny, ruchy swobodne, nastrój wyrównany. Kręgosłup o zachowanych krzywiznach fizjologicznych, próba palce-podłoga 10 cm, broda-mostek 0 cm. Głowa średniowymiarowa, opukowo niebolesna, nerwy czaszkowe unerwiają symetrycznie, prawidłowo. W kończynach górnych siła mięśniowa, czucie i odruchy zachowane, symetryczne. Odruchy brzuszne zachowane. W kończynach dolnych objawy rozciągowe ujemne, siła mięśniowa, czucie i odruchy zachowane (osłabiony prawy odruch skokowy), symetryczne. Zbomość dobra. Objawy piramidowe i próba S. ujemne.

Natomiast w badaniu ortopedycznym biegły stwierdził u odwołującego się kręgosłup o zachowanych krzywiznach fizjologicznych i dobrej czynnej ruchomości, palcami sięgał do poziomu kostek goleni, broda-mostek 0 cm, napięcie mięśni przykręgosłupowych symetryczne, prawidłowe. Głowa osadzona i ruchoma prawidłowo. Kończyny górne prawidłowo ukształtowane, symetryczne, bez zaników i deficytu siły mięśni, stawy kończyn górnych o prawidłowej ruchomości. P. skóry obu rąk. Klatka piersiowa wysklepiona i ruchoma oddechowo prawidłowo. Brzuch w poziomie klatki piersiowej, miękki, niebolesny, bez oporów patologicznych. Kończyny dolne symetryczne co do długości i obwodów (także na poziomie kostek goleni), bez zaników i deficytu siły mięśni, o prawidłowej ruchomości w stawach. Staw skokowy prawy o prawidłowych obrysach, bez zaburzeń osi, bez cech zapalnych, o pełnej czynnej ruchomości i stabilności. Ukrwienie stóp zachowane. Chód prawidłowy, w pełni wydolny.

W uzasadnieniu opinii biegli wskazali, iż przebyty przez odwołującego się w dniu 24 października 2023 r. uraz miał charakter niewielkich obrażeń, które po zastosowanym leczeniu nie spowodowały długotrwałych ani utrwalonych następstw czynnościowych czy anatomicznych. Mechanizm urazu to banalne skręcenie na nierównym terenie, bez upadku- doszło do naciągnięcia struktur stawowych z nadłamaniem blaszek kostnych, co ważne charakter nie uszkadzający chrząstki stawowej. Badania lekarzy leczących w opisują znikome zmiany fizykalne, takie jak: niewielki obrzęk, bolesność przy ruchach stawu skokowego. Leczenie było proste – krótkie unieruchomienia gipsowe (potem orteza), bez leczenia operacyjnego. Leczenie było stosunkowo krótkie, typowe dla urazów skrętnych, a powrót do pracy nastąpił po ok. 2 miesiącach. Konfiguracja, stabilność, ruchomość stawu skokowego są prawidłowe, nie stwierdza się dysfunkcji chodu. Stąd decyzja biegłych o braku trwałego czy długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Na marginesie biegli podnieśli, iż wnioski orzecznicze lekarzy ZUS o braku uszczerbku na zdrowiu były słuszne oraz nie zachodziły okoliczności uzasadniające przebadanie odwołującego się przez biegłych innych specjalności.

Do opinii biegłych zastrzeżenia złożył odwołujący się wskazując, iż w badaniu neurologicznym biegły sam stwierdził osłabiony prawy odruch skokowy. Dalej odwołujący się podniósł, że w opinii biegłych zostały popełnione błędy, tj. nie pracował w sklepie meblowym tylko w zakładzie meblowym, a także nie był zgodny opis wypadku do którego doszło w zakładzie pracy. Biegły ujął w opisie, że do urazu doszło na nierównym terenie bez upadku, natomiast faktem było, że przy zdarzeniu doszło również do upadku. W związku z zastrzeżeniami Sąd dopuści dowód z opinii innych biegłych sądowych lekarzy ortopedy i neurologa.

Powołany w sprawie zespół biegłych sądowych lekarzy z zakresu neurologii i z zakresu ortopedii i chirurgii urazowej rozpoznał u odwołującego się stan po skręceniu prawego stawu skokowego II stopnia z cechami lekkiej niestabilności pourazowej. W następstwie doznanego urazu odwołujący się doznał długotrwałego uszczerbku na zdrowiu. Na podstawie rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie szczegółowych zasad orzekania o stałym lub długotrwałym uszczerbku na zdrowiu oraz trybu postępowania przy ustalaniu tego uszczerbku, wartość uszczerbku została określona zgodnie z pozycją 162a tabeli norm oceny uszczerbku i ustalona na poziomie 3%.

W badaniu neurologicznym biegły stwierdził u odwołującego się osłabione odruchy głębokie w kończynach górnych i dolnych, poza tym bez nieprawidłowości w badaniu neurologicznym. Nerwy czaszkowe unerwiają symetrycznie, logiczny kontakt słowny, siła i zborność kończyn górnych i dolnych prawidłowe, symetryczne, bez zaburzeń czucia powierzchniowego, objawy korzeniowe ujemne, bez patologicznych objawów piramidowych, objawy oponowe ujemne.

W badaniu ortopedycznym biegły stwierdził natomiast u odwołującego się m.in. postawę prawidłową. Skóra prawidłowo wilgotna i napięta, elastyczna, tkanka podskórna prawidłowo rozwinięta. Ruchy kręgosłupa szyjnego niebolesne przy pochylaniu do boków prawego i lewego i w rotacjach, bez wzmożonego napięcia mięśni przykręgosłupowych, bez bolesności palpacyjnej mięśni karku po stronie prawej i lewej. Objaw Z. po stronie prawej i lewej ujemny. Próba S. prawidłowa. Oś kręgosłupa piersiowego zachowana, krzywizna fizjologiczna lekko pogłębiona, bez ograniczenia ruchu, ruchy niebolesne w skłonie w prawo i lewo, zgięciu do przodu i tyłu, bez bolesności uciskowej przy palpacji, napięcie mięśni przykręgosłupowych prawidłowe. Klatka piersiowa prawidłowo wysklepiona, symetryczna o prawidłowej ruchomości oddechowej, niebolesna na ucisk i przy ruchach oddechowych. Oś kręgosłupa lędźwiowego prawidłowa, lordoza zachowana, napięcie mięśni przykręgosłupowych prawidłowe, bez ograniczenia ruchu, próba palce-podłoga 0 cm. Bez bolesności uciskowej i przy wstrząsaniu, ruchy niebolesne w skłonie w prawo i lewo, objawy G.'a po obu stronach ujemne. Odruchy kolanowe i skokowe obecne, symetryczne, żywe. Prawidłowo chodzi na palcach i na piętach. Chód dwunożny, naprzemienny, bez utykania. Ruchy barku prawego i lewego pełne, niebolesne bez bolesności uciskowej stawu barkowo-obojczykowego i w okolicach końca bliższego obojczyka prawego. Ruchy łokcia prawego i lewego niebolesne, bez niestabilności bez bolesności uciskowej w okolicach nadkłykcia przyśrodkowego i bocznego, bez obrzęku. Obrysy nadgarstków symetryczne nieposzerzone. Ruchy nadgarstków pełne i niebolesne, bez niestabilności, bez bolesności uciskowej stawu, bez obrzęków. Ręce bez obrzęku w obrębie palców ręki prawej i lewej, ruchy pełne w stawach międzypaliczkowych bliższym i dalszym, niebolesne, prawidłowo zaciska rękę w pięść, oś palców zachowana, stabilność zachowana, bez zaczerwienienia i bez zaburzeń ukrwienia. Osłabienie lekkie siły mięśniowej ręki prawej. Sprawność manualna obu rąk prawidłowa, ruchy precyzyjne zachowane. Obrysy bioder symetryczne. Ruchy biodra prawego i lewego niebolesne. Kolana w osi. Obrysy stawów kolanowych symetryczne. Ruchy kolana prawego i lewego pełne, niebolesne, bez niestabilności, bez bolesności uciskowej szpary przyśrodkowej i bocznej stawu oraz przy ucisku na rzepkę, przeprost niebolesny. Testy łąkotkowe ujemne, bez wysięku w stawie. Obrysy stawu skokowego lewego nieposzerzone. Ruchy stawu skokowego lewego odpowiednie do wieku, bez niestabilności, niebolesne, bez bolesności uciskowej stawu, bez wysięku w stawie, bez obrzęku. Obrysy stawu skokowego prawego lekko poszerzone. Ruchomość stawu skokowego prawego: zgięcie grzbietowe 15°, ale po stronie lewej 20 ° (norma 20°), podeszwowe 40°, ale po stronie lewej 45° (norma 45°), pronacja 25°, ale po stronie lewej 20° (norma 20°), supinacja 50°, ale po stronie lewej 40° (norma 45°), przywodzenie 10° (norma 10°), odwodzenie 10° (norma 10°), cechy niestabilności pourazowej. Ruchy skrajne nieco bolesne, tkliwość uciskowa stawu, bez wysięku w stawie. Chodzenie na palcach i piętach niebolesne, nieznacznie zaburzona propulsja po stronie prawej.

W uzasadnieniu opinii biegli wskazali, iż została wydana na podstawie analizy zgromadzonej dokumentacji medycznej, a także w wyniku przeprowadzonego przez biegłych bezpośredniego badania fizykalnego. Dalej biegli podnieśli, że zasadniczo skręcenie stawu skokowego jest klasyfikowane w oparciu o stopień uszkodzenia więzadeł, gdzie wyróżnia się 3 stopnie skręcenia. Stopień 1 (łagodny) jest to najczęstszy i najlżejszy typ skręcenia. Więzadła są jedynie naciągnięte lub tylko nieznacznie naderwane (mikrouszkodzenia), ale ich integralność i stabilność stawu są zachowane. Towarzyszy temu łagodny ból, niewielki obrzęk i tkliwość w okolicy kostki. Zazwyczaj możliwe jest chodzenie, choć z uczuciem dyskomfortu. Stopień 2 (umiarkowany) jest to rzadszy, ale zarazem poważniejszy stopień urazu. Charakteryzuje się bardziej znaczącymi uszkodzeniami więzadeł, gdyż dochodzi do częściowego rozerwania jednego lub więcej więzadeł. Staw może wykazywać pewną łagodną niestabilność podczas badania lekarskiego. Występuje tutaj bardziej nasilony - od umiarkowanych do silnych objawów bólowych, wyraźny obrzęk i często zasinienie (siniak) wynikające z krwawienia wewnętrznego. Chodzenie jest zazwyczaj trudne i bolesne. Stopień ten wymaga unieruchomienia (np. w ortezie lub opatrunku gipsowym) oraz fizjoterapii w celu odbudowy siły i stabilności. Stopień 3 (ciężki) jest to najpoważniejszy rodzaj skręcenia, na wstępnym etapie bywa nawet często mylony ze złamaniem. Dochodzi do całkowitego rozerwania jednego lub więcej więzadeł. Staw jest niestabilny, a jego prawidłowe funkcjonowanie w pierwszym okresie jest niemożliwe. Objawami są: bardzo silny ból (choć czasami ból może paradoksalnie ustąpić po całkowitym rozerwaniu włókien nerwowych), masywny obrzęk, rozległe zasinienie i całkowita niezdolność do obciążania kończyny. Czasami widoczne jest nienaturalne ustawienie stopy i/lub nieprawidłowa ruchomość stawu. Wymaga dłuższego unieruchomienia, intensywnej fizjoterapii, a w niektórych przypadkach może być konieczna interwencja chirurgiczna w celu rekonstrukcji więzadeł. W każdym przypadku skręcenia, szczególnie stopnia II i III, kluczowa jest dokładna diagnoza lekarska (z wykorzystaniem RTG, USG i/lub rezonansu magnetycznego) oraz indywidualnie dobrany plan leczenia i rehabilitacji, aby zapobiec długoterminowym powikłaniom, takim jak w szczególności, przewlekła niestabilność stawu.

Co więcej w ocenie biegłych bez wątpienia stopień uszkodzenia stawu skokowego u odwołującego się należy zaklasyfikować do stopnia II-go, a więc nie był to łagodny uraz skrętny tego stawu. Przemawia za tym przede wszystkim obraz radiologiczny na którym opisano zmiany typu złamania szczytów kostek obu z oderwaniem blaszek kostnych, co świadczy w sposób pośredni, ale istotny, o dużej sile urazu i jego konsekwencjach. Ponadto dodatkowo w badaniu fizykalnym występujące objawy nadmiernej ruchomości stawu skokowego prawego świadczą o istotnym naderwaniu więzadeł stabilizujących ten staw. Podstawą zmiany orzeczenia w stosunku do opinii Komisji Lekarskiej ZUS oraz wcześniejszych biegłych sądowych był aktualny obraz kliniczny oraz dokumentacja medyczna, które wskazują na istnienie poważniejszego stopnia uszkodzenia niż pierwotnie oceniono. Przeprowadzone badania przedmiotowe, diagnostyka obrazowa oraz przebieg leczenia jednoznacznie wykazują objawy typowe dla skręcenia stopnia II, w tym obrzęk, znaczne ograniczenie funkcji stawu oraz konieczność leczenia w unieruchomieniu gipsowym. Powyższe okoliczności przemawiają za stwierdzeniem trwałego uszczerbku na zdrowiu, który został zaniżony lub pominięty w dotychczasowych orzeczeniach. Nadto biegli nadmienili, że ich analiza uwzględniała zarówno subiektywne dolegliwości zgłaszane przez odwołującego, jak i obiektywne wyniki badań, a w szczególności obraz rentgenowski stawu skokowego prawego oraz obowiązujące wytyczne dotyczące kwalifikacji uszczerbku zdrowia, zgodnie z rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. i ograniczenia sprawności utrzymujące się do chwili obecnej, które dodatkowo potwierdzały zasadność uznania i świadczą o istnieniu uszczerbku na zdrowiu. Wobec treści swojej opinii biegli w oparciu o rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 grudnia 2002 r. uszczerbek zdrowia odwołującego ocenili na 3% według pozycji 162a, natomiast uszczerbek miał charakter trwały. Na marginesie biegli wskazali, że nie zachodziły okoliczności uzasadniające przebadanie odwołującego się przez biegłych innych specjalności.

Do opinii biegły zastrzeżenia zgłosił organ rentowy wskazując, że w niniejszej sprawie powołany został już uprzednio zespół biegłych, którzy tożsamo jak Komisja Lekarska ZUS oceniła, iż u odwołującego się nie doszło do uszczerbku na zdrowiu, a także brak jest podstaw do podważania uprzednio sporządzonej opinii. Nadto orzeczenie w sprawie odwołującego się na poziomie ZUS wydawał również lekarz ortopeda i był badany przez 3-osoboą komisję. Wobec treści zastrzeżeń organ rentowy wniósł o ich uwzględnienie i dopuszczenie dowodu z opinii uzupełniającej lub innego zespołu biegłych tych samych specjalności.

Jak już zostało uprzednio wskazane, Sąd — działając na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 2 oraz 5 k.p.c. — postanowił pominąć dowód z opinii uzupełniającej biegłych ortopedy i neurologa oraz z opinii zespołu innych biegłych tej samej specjalności, uznając je za zbędny dla rozstrzygnięcia sprawy oraz zmierzający do nieuzasadnionego przedłużenia postępowania. W ocenie Sądu, wniosek organu rentowego o dopuszczenie tego dowodu nie zasługiwał na uwzględnienie, albowiem zastrzeżenia zgłoszone do opinii biegłego miały charakter wyłącznie polemiczny i nie wskazywały na jakiekolwiek uchybienia merytoryczne, metodologiczne czy logiczne w sporządzonej opinii.

Biegli sądowi w sposób szczegółowy i kompleksowy odnieśli się do stanu zdrowia odwołującego się, dokonując jego oceny zarówno na podstawie dokumentacji medycznej, jak i przeprowadzonego badania ortopedycznego oraz neurologicznego. Sporządzona opinia była jasna, spójna i wyczerpująca, a jej treść umożliwiła Sądowi dokonanie pełnej i wszechstronnej oceny zasadności zgłoszonych roszczeń. W konsekwencji, Sąd uznał, że materiał dowodowy w sprawie został dostatecznie wyjaśniony, a dalsze prowadzenie postępowania dowodowego w kierunku opinii uzupełniającej bądź opinii innego zespołu biegłych tych samych specjalności byłoby niecelowe.

Samo niezadowolenie strony z treści opinii, która nie jest dla niej korzystna, nie stanowi wystarczającej przesłanki do dopuszczenia kolejnego dowodu z opinii biegłego. Jak trafnie wskazuje się w orzecznictwie, Sąd nie jest zobowiązany do uwzględniania kolejnych wniosków dowodowych strony tak długo, aż strona udowodni korzystną dla siebie tezę. Sąd ma prawo pominąć wnioski dowodowe, jeżeli uzna, że okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia zostały już dostatecznie wyjaśnione (por. wyrok SN z dnia 19 marca 1997 r., II UKN 45/97, OSNP 1998/1/24).

Jak trafnie zauważył Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia 24 stycznia 2025 r., sygn. akt I USK 307/23, specyfika dowodu z opinii biegłego polega między innymi na tym, że jeżeli taki dowód został już przez Sąd dopuszczony, to opinii dodatkowego biegłego można żądać jedynie „w razie potrzeby”. Nie można przyjąć, że Sąd zobowiązany jest do dopuszczenia dowodu z kolejnych biegłych w każdym przypadku, gdy złożona opinia jest niekorzystna dla strony, gdyż nie odpowiada jej stanowisku procesowemu. Potrzeba powołania innego biegłego powinna wynikać z okoliczności sprawy, a nie z samego niezadowolenia strony z dotychczas złożonej opinii. Potrzebą taką nie może być przy tym przeświadczenie strony, że dalsze opinie pozwolą na udowodnienie korzystnej dla niej tezy. Samo niezadowolenie strony z oceny przedstawionej przez biegłych nie uzasadnia potrzeby dopuszczenia przez Sąd dowodu z opinii innych biegłych (LEX nr 3821858).

W odniesieniu do zarzutu podniesionego przez organ rentowy wskazać należy, że opinie sporządzone w toku niniejszego postępowania nie pozostają ze sobą w sprzeczności w zakresie ustaleń faktycznych dotyczących przebiegu leczenia, rodzaju doznanego urazu czy ogólnego stanu zdrowia odwołującego się. Różnica między nimi dotyczy wyłącznie oceny medycznej znaczenia stwierdzonych objawów, a więc kwalifikacji stopnia uszkodzenia stawu skokowego oraz jego następstw w kontekście przepisów rozporządzenia z dnia 18 grudnia 2002 r. w sprawie zasad orzekania o uszczerbku na zdrowiu.

Pierwszy zespół biegłych, podobnie jak Komisja Lekarska ZUS, przyjął, że uraz miał charakter niewielki, a jego następstwa ustąpiły bez pozostawienia trwałych lub długotrwałych dysfunkcji. Jednocześnie jednak biegli ci nie zakwestionowali faktu wystąpienia nadłamań blaszek kostnych szczytu kostki bocznej i przyśrodkowej, ani tego, że odwołujący się wymagał unieruchomienia gipsowego oraz okresu rekonwalescencji trwającego około dwóch miesięcy. Wskazali również na osłabienie prawego odruchu skokowego, co samo w sobie stanowi obiektywny ślad przebytego urazu.

Drugi zespół biegłych, powołany w odpowiedzi na zastrzeżenia odwołującego się, dokonał jednak bardziej pogłębionej analizy, zarówno dokumentacji medycznej, jak i aktualnego stanu klinicznego. Biegli ci zwrócili uwagę na elementy, które w ocenie Sądu zostały pominięte lub niedostatecznie uwzględnione przez poprzednich biegłych oraz przez Komisję Lekarską ZUS. W szczególności wskazali oni, że obraz radiologiczny jednoznacznie potwierdza złamania szczytów kostek z oderwaniem blaszek kostnych, co świadczy o urazie o większej sile niż typowe skręcenie I stopnia, w badaniu fizykalnym stwierdzono cechy niestabilności pourazowej stawu skokowego prawego, co jest charakterystyczne dla skręcenia II stopnia, utrzymują się różnice w zakresie ruchomości stawu skokowego prawego w porównaniu ze stroną lewą, występuje tkliwość uciskowa oraz bolesność ruchów skrajnych, a odwołujący zgłasza dolegliwości bólowe i zaburzenia propulsji, które znajdują potwierdzenie w badaniu przedmiotowym.

Co istotne, biegli ci nie ograniczyli się do oceny stanu zdrowia na podstawie dokumentacji, lecz przeprowadzili szczegółowe badanie ortopedyczne i neurologiczne, a następnie zestawili jego wyniki z obowiązującymi kryteriami kwalifikacji uszczerbku na zdrowiu. Wskazali, że charakter urazu, jego przebieg oraz utrzymujące się następstwa odpowiadają skręceniu stawu skokowego II stopnia, a więc urazowi poważniejszemu niż pierwotnie oceniono. W konsekwencji, zgodnie z pozycją 162a tabeli norm oceny uszczerbku, ustalili oni 3% trwały uszczerbek na zdrowiu.

Sąd podzielił tę ocenę, uznając ją za bardziej przekonującą, wszechstronną i zgodną z zasadami wiedzy medycznej. Druga opinia nie tylko nie pozostaje w sprzeczności z wcześniejszą, lecz stanowi jej pogłębienie i uzupełnienie, dokonane w oparciu o pełniejszą analizę materiału dowodowego oraz aktualny stan zdrowia odwołującego się. Tym samym, nie można mówić o sprzeczności merytorycznej między opiniami – różnica dotyczy wyłącznie wniosków orzeczniczych, a nie ustaleń faktycznych. To, że biegli doszli do odmiennych wniosków, nie oznacza, że jedna z opinii jest wadliwa, a oznacza jedynie, że druga opinia jest bardziej szczegółowa, bardziej przekonująca i lepiej odpowiada rzeczywistemu obrazowi klinicznemu.

Organ rentowy nie wskazał żadnych konkretnych błędów, uchybień metodologicznych czy sprzeczności logicznych w opinii biegłych z dnia 23 czerwca 2025 r. Zastrzeżenia organu miały charakter wyłącznie polemiczny i sprowadzały się do niezadowolenia z treści opinii, która była dla niego niekorzystna. Tymczasem, jak wielokrotnie podkreślał Sąd Najwyższy, samo niezadowolenie strony z opinii biegłego nie stanowi podstawy do powołania kolejnego zespołu biegłych. Sąd nie jest zobowiązany do prowadzenia postępowania dowodowego tak długo, aż strona uzyska opinię zgodną z jej oczekiwaniami.

W konsekwencji, w niniejszej sprawie Sąd uznał, że opinia biegłych z zakresu neurologii oraz ortopedii i chirurgii urazowej z dnia 23 czerwca 2025 r. była opinią pełną, rzetelną, logiczną i zgodną z zasadami wiedzy medycznej, a jej wnioski zasługują na pełne uwzględnienie. To właśnie ta opinia, jako bardziej szczegółowa i odpowiadająca rzeczywistemu stanowi zdrowia odwołującego się, stanowiła podstawę ustaleń faktycznych w sprawie.

Mając powyższe na uwadze, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku, na mocy przepisu art. 477 ¹⁴ § 2 k.p.c., zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział we V. z dnia 17 kwietnia 2024 r. znak: (...) i przyznał odwołującemu się N. A. prawo do jednorazowego odszkodowania z tytułu długotrwałego uszczerbku na zdrowiu będącego następstwem wypadku przy pracy z dnia 24 października 2023 r. za doznany 3% uszczerbek na zdrowiu w kwocie 4.293,00 zł, tj. 3 x 1.431,00 zł.

Zgodnie z art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 959 t.j.), strona wnosząca odwołanie do sądu pracy i ubezpieczeń społecznych nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych (tj. opłat sądowych i wydatków). Zgodnie zaś z art. 98 u.k.s.c., w toku postępowania z zakresu ubezpieczeń społecznych wydatki ponosi Skarb Państwa. Wobec powyższego w punkcie II. sentencji wyroku Sąd koszty postępowania zaliczył na rachunek Skarbu Państwa.

Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w wyroku.