Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Wrocław, dnia 26 listopada 2025 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący: Asesor Sądowy Krzysztof Trnka

Protokolant: Patvakan Sahakyan

po rozpoznaniu w dniu 26 listopada 2025 roku we Wrocławiu na rozprawie

sprawy z odwołania F. N.

od decyzji (...) (...) we X.

o świadczenie rehabilitacyjne

I.  zmienia zaskarżoną decyzję (...) (...) we X. z dnia 18 listopada 2024 roku znak (...) w ten sposób, że przyznaje (...) F. N. prawo do świadczenia rehabilitacyjnego za okres od dnia 2 września 2024 roku do dnia 11 listopada 2024 roku;

II.  oddala odwołanie w pozostałym zakresie;

III.  dokonuje wzajemnego zniesienia kosztów procesu poniesionych przez strony;

IV.  nieuiszczone koszty sądowe zalicza na rachunek Skarbu Państwa.

Sygnatura akt IV U 79/25

UZASADNIENIE

(...) F. N. odwołała się od decyzji (...) (...) we X. z dnia 18 listopada 2024 roku znak (...) którą organ rentowy odmówił jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego za okres przypadający po dniu 1 września 2024 roku.

(...) wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji poprzez przyznanie jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego przez okres sześciu miesięcy.

W odpowiedzi na odwołanie pełnomocnik organu rentowego wniósł o oddalenie odwołania. Pełnomocnik organu rentowego podał, że (...) nie była w okresie od 2 września 2024 roku niezdolna do pracy, w związku z czym nie było podstaw do przyznania jej prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

(...) F. N. jest zatrudniona od dnia 1 grudnia 2009 roku na podstawie umowy o pracę przez spółkę (...) Sp. z o.o. z siedzibą w A. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku operatora maszyn termo-formujących. Jest to praca związana z obsługą maszyn, wykonywana przede wszystkim na stojąco, wiążąca się z działaniem pod presją czasu.

(...) F. N. pobierała świadczenie rehabilitacyjne w okresie od dnia 23 maja 2023 roku do dnia 18 grudnia 2023 roku.

W okresie od dnia 19 grudnia 2023 roku do dnia 3 marca 2024 roku (...) wróciła do świadczenia pracy.

W okresie od dnia 4 marca 2024 roku do dnia 1 września 2024 roku (...) przebywała na zwolnieniu lekarskim.

Od dnia 4 marca 2024 do dnia 17 marca 2024 (...) pobierała wynagrodzenie chorobowe, następnie pobierała zasiłek chorobowy. Z dniem 1 września 2024 roku (...) wykorzystała 182-dniowy okres zasiłkowy.

W dniu 12 listopada 2024 roku (...) zakończyła zwolnienie lekarskie i wróciła do pracy. W dniach 12 listopada 2024 roku - 9 grudnia 2024 roku przebywała na urlopie wypoczynkowym, w dniach 10 grudnia 2024 roku - 31 grudnia 2024 roku na urlopie bezpłatnym, w dniach 1 stycznia 2025 roku - 31 stycznia 2025 roku na urlopie wypoczynkowym. Od 1 lutego 2025 roku do 1 maja 2025 roku świadczyła pracę na stanowisku operatora maszyn termo-formujących. Za okres od 12 listopada 2024 roku do 9 grudnia 2024 roku oraz od 1 stycznia 2025 roku do 1 maja 2025 roku (...) otrzymała wynagrodzenie za pracę.

U (...) wystąpił rak piersi lewej, stan po chemioterapii przedoperacyjnej, stan po zabiegu oszczędzającym piersi lewej oraz limfadenektomii lewego dołu pachowego, stosowana była hormonoterapia i radioterapia. Biorąc pod uwagę stopień zaawansowania choroby w chwili wykrycia oraz wysoki procent wyleczeń całkowitych w schorzeniach tego rodzaju, (...) rokowała jak najlepiej na odzyskanie zdolności do pracy .

W okresie od dnia 2 września 2024 roku do dnia 11 listopada 2024 roku (...) F. N. była w dalszym ciągu niezdolna do pracy wskutek opisanego wyżej schorzenia, a jednocześnie dalsze leczenie lub rehabilitacja rokowały na odzyskanie zdolności do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku.

dowód:

- ocena ryzyka zawodowego, k. 65-69v;

- umowa o pracę, k. 62-63;

- dokumentacja medyczna (...), k. 6-7, 18-61 i 70-72v oraz w aktach administracyjnych (...);

- pismo (...) z dnia 10 czerwca 2025 roku, k. 82;

- pisemna opinia biegłego z zakresu onkologii, k. 87-91v;

- zestawienie urlopów, wynagrodzenia i czasu pracy (...), k. 115-131;

- przesłuchanie (...), k. 108v;

- dokumentacja orzeczniczo-lekarska załączona do akt sprawy.

Decyzją z dnia 18 listopada 2024 roku znak (...)-(...) (...) Oddział we X. odmówił (...) prawa do świadczenia rehabilitacyjnego po dniu 1 września 2024 roku. Organ rentowy, opierając się na opiniach lekarza orzecznika (...) i komisji lekarskiej (...), ustalił, że (...) nie była po dniu 1 września 2024 roku niezdolna do pracy.

dowód:

- decyzja (w aktach administracyjnych (...));

- opinie lekarza orzecznika (...) i komisji lekarskiej (...) (w aktach administracyjnych (...)).

Stan faktyczny w niniejszej sprawie został ustalony w oparciu o dowody z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy oraz w aktach organu rentowego, których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie była kwestionowana przez żadną ze stron.

Stan faktyczny Sąd ustalił także w oparciu o przesłuchanie (...), dając temu dowodowi wiarę jako wypowiedzi spójnej, szczerej i spontanicznej, a ponadto znajdującej potwierdzenie w złożonych do akt sprawy dokumentach.

Okoliczności sporne ustalono na podstawie dowodu z pisemnej opinii biegłego z zakresu onkologii, którą Sąd uznał za wiarygodną, gdyż była rzetelna, jasno uzasadniona, logiczna, konsekwentna i wyczerpująca, a nadto prawidłowo oparta na dokumentacji zgromadzonej w aktach sprawy oraz bezpośrednim badaniu (...). Biegły wnikliwie przebadał ubezpieczoną i wyczerpująco wyniki tego badania opisał. Biegły zapoznał się z całością dokumentacji medycznej (...). Sąd w pełni podzielił dokonane w opinii ustalenia uznając, że nie ma podstaw do zanegowania zaprezentowanego przez biegłego stanowiska.

Opinia biegłego sądowego podlega ocenie przy zastosowaniu art. 233 § 1 k.p.c. – na podstawie właściwych dla jej przymiotu kryteriów zgodności z zasadami logiki i wiedzy powszechnej, poziomu wiedzy biegłego, podstaw teoretycznych opinii, a także sposobu motywowania oraz stopnia stanowczości wyrażanych w niej wniosków. Sąd Najwyższy w swoim wyroku z dnia 19 grudnia 1990 roku sygnatura akt I PR 148/90 stwierdził, że „Sąd może oceniać opinię biegłego pod względem fachowości, rzetelności czy logiczności. Może pomijać oczywiste pomyłki czy błędy rachunkowe. Nie może jednak nie podzielać poglądów biegłego, czy w ich miejsce wprowadzać własnych stwierdzeń”.

Pełnomocnik organu rentowego zarzucił opinii biegłego z zakresu onkologii, że biegły wyciągnął błędne wnioski, gdyż jednocześnie zaopiniował, że (...) jest niezdolna do pracy oraz że można jej przyznać świadczenie rehabilitacyjne. Powyższy zarzut pełnomocnika organu rentowego jest nieprzekonujący i nielogiczny.

Po pierwsze, opinia biegłego jest dowodem, który służy wykazaniu danego faktu. Wyrażenie przez biegłego błędnego poglądu co do prawa w żaden sposób nie wpływa na wiarygodność opinii, gdyż opinia ma dostarczyć Sądowi wiedzy specjalnej potrzebnej dla ustalenia stanu faktycznego, zaś ewentualne poglądy biegłego co do prawa są pozbawione znaczenia dla rozstrzygnięcia. Należy podkreślić, że pełnomocnik organu rentowego nie był w stanie sformułować jakiegokolwiek konkretnego, przekonującego zarzutu wobec opinii biegłego dotyczącego sfery faktów i zapewnianej przez biegłego wiedzy specjalnej , lecz wyłącznie polemizował z rzekomo błędnym poglądem biegłego co do spełnienia się względem (...) ustawowych przesłanek przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego.

Po drugie, wnioski biegłego jawią się jako spójne, logiczne i prawidłowe. Biegły zaopiniował, że (...) w spornym okresie była nadal niezdolna do pracy, ale że rokowała na odzyskanie zdolności do pracy w przypadku dalszego leczenia lub rehabilitacji. Przecież dalsza niezdolność do pracy połączona z rokowaniem na odzyskanie zdolności do pracy w przypadku dalszego leczenia lub rehabilitacji stanowi ustawową przesłankę przyznania świadczenia rehabilitacyjnego . To pełnomocnik organu rentowego prezentuje oczywiście błędny, contra legem pogląd, że niezdolność do pracy stanowi negatywną przesłankę przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego. Biegły zaopiniował także, że przewiduje możliwość utrzymania się częściowej niezdolności do pracy nawet po 12 miesiącach leczenie lub rehabilitacji. Należy jednak podkreślić, że nie jest negatywną przesłanką przyznania prawa do świadczenia rehabilitacyjnego, iż istnieje rokowanie na odzyskanie zdolności do pracy po dłuższym niż 12 miesięcy okresie leczenia lub rehabilitacji ,. Istotne jest to, że istnieje takie pozytywne rokowanie. Biegły jednoznacznie zaopiniował, że takie rokowanie wobec (...) istniało.

Co więcej, stanowisko pełnomocnika organu rentowego jest dalece niespójne. W odpowiedzi na odwołanie argumentował, że w spornym okresie (...) w ogóle nie była niezdolna do pracy, zaś obecnie argumentuje, że nie tylko (...) jest niezdolna do pracy, ale że stan ten ma charakter trwały i nie zachodzi rokowanie na odzyskanie zdolności do pracy.

Ponieważ zarzuty pełnomocnika organu rentowego do opinii biegłego sprowadzały się do wyrażania niezadowolenia z jej wniosków, Sąd pominął dowód z opinii uzupełniającej albo z opinii innego biegłego tej samej specjalności, gdyż nie było żadnych powodów, aby przedłużać postępowanie, skoro Sąd dysponował wiarygodną opinią.

Sąd w ramach zastrzeżonej dla niego swobody decyduje, czy ma możliwość oceny dowodu z opinii biegłego w sposób pełny i wszechstronny, czy jest w stanie prześledzić jego wyniki oraz - mimo braku wiadomości specjalnych - ocenić rozumowanie, które doprowadziło biegłego do wydania opinii. Sąd czyni to zapoznając się z całością opinii. Wszystko to, a nie tylko końcowy wniosek opinii, stanowi przesłanki dla uzyskania przez Sąd podstaw umożliwiających wyjaśnienie sprawy. Innymi słowy, Sąd dokonał oceny czy ubezpieczonemu przysługuje prawo do świadczenia rehabilitacyjnego nie tylko w oparciu o opinię biegłych, ale również pozostały materiał dowodowy zgromadzony w sprawie. Wnioski zawarte we wspomnianej opinii korespondowały z dokumentacją medyczną ubezpieczonego. Należy podkreślić – Sąd Rejonowy nie ma obowiązku dopuszczenia dowodu z opinii uzupełniającej zawsze wtedy, gdy strona procesu jest niezadowolona z treści opinii. Jeśli zarzuty wobec opinii biegłego nie są przekonujące i sprowadzają się do polemiki z biegłym (tak było w niniejszej sprawie), Sąd nie ma obowiązku dopuszczania dowodu z opinii uzupełniającej i może dowód taki pominąć, jako zmierzający jedynie do przedłużenia postępowania.

Organ rentowy, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, nie zgłosił zastrzeżeń do protokołu w terminie określonym w art. 162 § 1 k.p.c. w związku z pominięciem dowodu z opinii uzupełniającej albo z opinii innego biegłego tej samej specjalności. Pełnomocnik organu rentowego mógł to uczynić najpóźniej na terminie rozprawy w dniu 26 listopada 2025 roku . Ponieważ pełnomocnik organ u rentowego tego nie uczynił, utracił prawo do powoływania się na powiązane z tym rozstrzygnięciem zarzuty w dalszym postępowaniu.

Sąd Rejonowy zważył co następuje:

Odwołanie zasługiwało na uwzględnienie w części.

(...) wniosła o przyznanie prawa do świadczenia rehabilitacyjnego przez okres sześciu miesięcy począwszy od dnia 2 września 2024 roku, zaś organ rentowy wniósł o oddalenie odwołania.

Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (dalej powoływanej jako ,,ustawa zasiłkowa”), świadczenie rehabilitacyjne przysługuje ubezpieczonemu, który po wyczerpaniu zasiłku chorobowego jest nadal niezdolny do pracy, a dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy.

Z treści powyższego przepisu wynika, iż przesłanką przysługiwania świadczenia rehabilitacyjnego jest ustalenie, że po pierwsze występuje dalsza choroba, a po drugie, iż dalsze leczenie lub rehabilitacja lecznicza rokują odzyskanie zdolności do pracy. Sąd Rejonowy w pełni podziela ugruntowany pogląd prawny, że z punktu widzenia powyższego przepisu miarodajne jest odzyskanie zdolności do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku, nie każdym innym stanowisku.

Jednocześnie w myśl art. 18 ust. 2 ustawy zasiłkowej, świadczenie rehabilitacyjne przysługuje przez okres niezbędny do przywrócenia zdolności do pracy, nie dłużej jednak niż przez 12 miesięcy.

Przysługiwanie świadczenia rehabilitacyjnego przez okres 12 miesięcy nie jest tożsame z warunkiem, że rokowanie odzyskania zdolności do pracy musi zamknąć się również w tym okresie . Dla stwierdzenia tej przesłanki bez znaczenia jest także to, czy (...) podda się procedurze leczniczej warunkującej odzyskanie zdolności do pracy czy też nie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2017 roku sygnatura akt II UK 644/15, uchwała Sądu Najwyższego z dnia 2 lutego 2016 roku, sygnatura akt III UZP 16/15).

W myśl art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy zasiłkowej w zw. z art. 22 ustawy zasiłkowej świadczenie rehabilitacyjne nie przysługuje, jeżeli osoba niezdolna do pracy kontynuuje działalność zarobkową lub podjęła działalność zarobkową stanowiącą tytuł do objęcia obowiązkowo lub dobrowolnie ubezpieczeniem chorobowym albo zapewniającą prawo do świadczeń za okres niezdolności do pracy z powodu choroby.

Sąd Rejonowy ustalił, że w okresie od dnia 2 września 2024 roku (...) (która wykorzystała 182-dniowy okres zasiłkowy z dniem 1 września 2024 roku) była nadal niezdolna do pracy, a jednocześnie rokowała na odzyskanie zdolności do pracy na ostatnio zajmowanym stanowisku w przypadku dalszego leczenia lub rehabilitacji.

Jednocześnie Sąd ustalił, że z dniem 12 listopada 2024 roku (...) zakończyła zwolnienie lekarskie i wróciła do pracy . Istotnie, początkowo (...) skorzystała z urlopu wypoczynkowego, jednak należy mieć na uwadze, że urlopu wypoczynkowego udziela się pracownikowi zdolnemu do świadczenia pracy. Pracownikowi niezdolnemu do pracy przysługuje zwolnienie lekarskie, wynagrodzenie chorobowe i zasiłek chorobowy, nie urlop. Powstanie niezdolności do pracy w okresie urlopu wypoczynkowego powoduje przerwanie urlopu udzielonego pracownikowi. Należy mieć na względzie, że w myśl art. 172 k.p. za czas urlopu pracownikowi przysługuje wynagrodzenie, jakie by otrzymał, gdyby w tym czasie pracował. Powrót (...) do ze zwolnienia lekarskiego do pracy, nawet jeśli początkowo skorzystała z urlopu wypoczynkowego, świadczył o odzyskaniu przez nią zdolności do pracy oraz niewątpliwe stanowił działalność zarobkową w rozumieniu cytowanych wyżej przepisów ustawy zasiłkowej . Co więcej, po zakończeniu urlopu (...) faktycznie świadczyła pracę.

Resumując, (...) przysługiwało prawo do świadczenia rehabilitacyjnego w okresie od dnia 2 września 2024 roku do dnia 11 listopada 2024 roku, gdyż w tym okresie, wyczerpawszy okres zasiłkowy, była nadal niezdolna do pracy i rokowała na odzyskanie zdolności do pracy w przypadku dalszego leczenia lub rehabilitacji. W tym zakresie odwołanie należało uwzględnić. Natomiast począwszy od dnia 12 listopada 2024 roku (...) nie była już niezdolna do pracy i wróciła do wykonywania działalności zarobkowej, w związku z czym nie przysługiwało jej już prawo do świadczenia rehabilitacyjnego i w pozostałym zakresie odwołanie należało oddalić. Powyższe rozstrzygnięcia zapadłe na podstawie art. 477(14) § 1 i 2 k.p.c. Sąd zawarł w punktach I i II sentencji wyroku.

W myśl art. 100 k.p.c. w razie częściowego tylko uwzględnienia żądań koszty będą wzajemnie zniesione lub stosunkowo rozdzielone.

Obydwie strony były reprezentowane przez profesjonalnych pełnomocników. Biorąc pod uwagę, że odwołanie uwzględniono w około połowie, należało dokonać wzajemnego zniesienia kosztów procesu poniesionych przez strony (punkt III sentencji wyroku).

W punkcie IV wyroku Sąd orzekł o kosztach sądowych zaliczając je na rachunek Skarbu Państwa, gdyż zarówno (...), jak i organ rentowy byli zwolnieni od obowiązku ich uiszczenia, odpowiednio na mocy art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. ((...)) oraz art. 114 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.