Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 18 grudnia 2024 r. (data nadania w placówce pocztowej, k. 16) powódka I. L. wniosła odwołanie od oświadczenia pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia domagając się zasądzenia od strony pozwanej (...) sp. z o.o. Oddział w J. kwoty 20.757,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia następnego po doręczeniu pozwu tytułem odszkodowania za bezprawne rozwiązanie umowy o pracę.

Uzasadniając swoje powództwo powódka podniosła, że pozostawała zatrudniona u strony pozwanej od dnia 15 lipca 2019 r. Wyjaśniła, że w dniu 27 listopada 2024 r. otrzymała oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu łączącej strony umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia przesyłką doręczoną przez firmę kurierską. Wspomniana przesyłka zawierała wyłącznie oświadczenie pracodawcy z dnia 25 listopada 2024 r. w formie dokumentowej, tj. w formie wydruku treści oświadczenia bez podpisu fizycznego, oświadczenie nie zostało również złożone w formie z kwalifikowanym podpisem elektronicznym, ale wyłącznie oznaczeń graficznych, które wskazywały, że pismo mogło zostać opatrzone podpisami elektronicznymi. Powódka zaznaczyła, że nie otrzymała oświadczenia pracodawcy w innej formie. Z kolei świadectwo pracy powódka otrzymała we właściwej formie – pisemnej. Powódka podkreśliła, że nie kwestionuje przyczyny rozwiązania umowy o pracę, faktu złożenia przez pracodawcę oświadczenia z dnia 25 listopada 2024 r. o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia i ważności oświadczenia oraz skutku rozwiązania umowy o pracę z dniem odebrania oświadczenia pracodawcy. Powódka zakwestionowała jednak formę oświadczenia woli pracodawcy, która naruszyła art. 30 § 3 k.p. oraz podniosła fakt błędnego oznaczenia nazwy pracodawcy w oświadczeniu, a także świadectwie pracy, które spełniało warunki dotyczące formy.

Wyrokiem zaocznym z dnia 26 marca 2025 r. Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych zasądził od strony pozwanej (...) sp. z o.o. Oddział w J. na rzecz powódki kwotę 20.757,00 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od powyższej kwoty od dnia 20 lutego 2025 r. do dnia zapłaty (punkt I), nakazał pobrać od strony pozwanej (...) sp. z o.o. Oddział w J. na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 1.038,00 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona na mocy ustawy (punkt II) oraz nadał wyrokowi rygor natychmiastowej wykonalności (punkt III).

Strona pozwana złożyła sprzeciw od wyroku zaocznego Sądu Rejonowego dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych z dnia 26 marca 2025 r. i zaskarżyła go w całości wnosząc jednocześnie o jego uchylenie, oddalenie powództwa w całości, uchylenie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nadanego ww. wyrokowi zaocznemu lub ewentualne zawieszenie rygoru natychmiastowej wykonalności oraz zasądzenie od powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska strona pozwana wskazała, że w okresie od dnia 5 kwietnia 2024 r. do dnia 27 listopada 2024 r. powódka nie świadczyła pracy z uwagi na przedłużającą się niezdolność do jej wykonywania spowodowaną chorobą. W związku z tym w dniu 25 listopada 2024 r. strona pozwana złożyła powódce oświadczenie o rozwiązaniu łączącej strony umowy o pracę bez wypowiedzenia z przyczyn leżących po stronie pracownika. Pismo zawierające oświadczenie woli zostało sporządzone w formie dokumentu elektronicznego, opatrzonego kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi dwóch osób uprawnionych do reprezentacji pracodawcy i nadane z adresu zakładu pracy za pośrednictwem operatora pocztowego za potwierdzeniem odbioru na adres zamieszkania powódki. Strona pozwana zaznaczyła, że nie naruszyła art. 53 § 1 pkt 1b k.p., ponieważ rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło po upływie okresów ochronnych przewidzianych w tym przepisie. Powódka bowiem przez ponad 7 miesięcy pozostawała niezdolna do pracy, co uprawniało pracodawcę do rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia. Strona pozwana zauważyła, że powódka nie kwestionuje ani zasadności ani skuteczności rozwiązania umowy o pracy, a pomimo tego domaga się zasądzenia odszkodowania w znacznej wysokości, argumentując swoje żądanie rzekomym brakiem własnoręcznego podpisu przedstawiciela pracodawcy pod dokumentem rozwiązującym umowę o pracę. W ocenie strony pozwanej takie działanie stanowiło nadużycie prawa podmiotowego, o którym mowa w art. 8 k.p. Swoje stanowisko w tym zakresie strona pozwana uzasadniała twierdzeniem, że przepis art. 30 § 3 k.p. odnoszący się do formy oświadczeń woli o rozwiązaniu umowy ma zapewniać bezpieczeństwo, przejrzystość i pewność stron stosunku prawnego. Powołany przepis ma więc gwarantować, że zarówno pracodawca jak i pracownik będą mieli wiedze o treści i dacie złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy, zaś celem tego przepisu nie jest umożliwienie pracownikowi dochodzenia świadczeń o charakterze kompensacyjnym w sytuacji gdy pracownik godzi się z zakończeniem stosunku pracy, a także nie kwestionuje on przyczyn rozwiązania umowy. W tej sytuacji zdaniem strony pozwanej miałoby dochodzić do nieuzasadnionego bezpodstawnego wzbogacenia powódki kosztem pracodawcy, co jest sprzeczne z ideą odszkodowania jako środka kompensacyjnego. Wreszcie strona pozwana wskazywała, że zasadnym będzie w realiach sprawy ewentualne miarkowanie odszkodowania, co uzasadniała niewielkim stopniem naruszenia przepisów przez pracodawcę.

Postanowieniem z dnia 4 czerwca 2025 r. tut. Sąd zawiesił rygor natychmiastowej wykonalności nadany wyrokowi zaocznemu wydanemu w przedmiotowej sprawie w dniu 26 marca 2025 r.

W piśmie procesowym z dnia 24 czerwca 2025 r. (k. 67 – 71) powódka podtrzymała wnioski i twierdzenia wywiedzione w pozwie i wniosła o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego w wysokości sześciokrotności stawki określonej w rozporządzeniu. Na tym etapie do reprezentacji powódki przystąpił profesjonalny pełnomocnik w osobie radcy prawnego. Jednocześnie powódka stała na stanowisku m.in, że w tym wypadku niewątpliwie doszło do naruszenia formy dokonanej czynności prawnej, zaś nie jest możliwe jest przypisywanie powódce naruszenia jakiejkolwiek zasady współżycia społecznego. Zdaniem powódki w tym wypadku dochodzi jedynie do realizacji uprawnienia w zakresie przewidzianym w ustawie i w jej granicach, zaś brak eskalowania przez powódkę zakresu sporu nie może być poczytywany jako element umniejszający w tym wypadku odpowiedzialność strony pozwanej.

W piśmie procesowym z dnia 14 lipca 2025 r. (k. 77 – 80) strona pozwana w całości podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, w tym co do wszelkich twierdzeń i wniosków wskazanych w sprzeciwie od wyroku zaocznego z dnia 17 kwietnia 2025 r.

Podczas rozprawy przeprowadzonej w dniu 17 grudnia 2025 r. strony podtrzymały wcześniejsze stanowiska, a dodatkowo strona pozwana wskazywała na nadmierność żądania w przypadku powódki sześciokrotności stawki z rozporządzenia na wypadek uwzględnienia powództwa.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Strona pozwana (...) sp. z o.o. w O. została wpisana do Krajowego Rejestru Sądowego w dniu 25 kwietnia 2018 r. W dniu 18 listopada 2024 r. wpisano zmianę danych w danych rejestrowych prowadzonych dla strony pozwanej, gdzie zmieniono nazwę z (...) sp. z o.o. na (...) sp. z o.o. Strona pozwana posiada oddziały firmy w tym m.in. oddział w J..

Dowód: - informacja odpowiadająca odpisowi pełnemu z rejestru przedsiębiorców, stan na dzień 15.12.2024 r., k. 5 – 13;

Powódka I. L. pozostawała zatrudniona u strony pozwanej od dnia 15 lipca 2019 r., w tym od dnia 15 lipca 2021 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze czasu pracy.

W okresie od dnia 5 kwietnia 2024 r. do dnia 27 listopada 2024 r. powódka nie świadczyła pracy z uwagi na przedłużającą się niezdolność do jej wykonywania spowodowaną chorobą.

Okoliczności bezsporne;

Oświadczeniem datowanym na 25 listopada 2024 r. strona pozwana rozwiązała łączącą ją z powódką umowę o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia w trybie art. 53 § 1 pkt 1b k.p., tj. z powodu niezdolności powódki do pracy wskutek choroby trwającej dłużej niż łączny okres pobierania z tego tytułu wynagrodzenia i zasiłku oraz pobierania świadczenia rehabilitacyjnego przez pierwsze 3 miesiące. Powyższe oświadczenie zawierało pouczenie o przysługującym powódce prawie wniesienia odwołania do sądu pracy.

Oświadczenie pracodawcy zostało doręczone powódce w dniu 27 listopada 2024 r. za pośrednictwem firmy kurierskiej. Miało ono formę wydruku komputerowego, nie zawierało własnoręcznego podpisu pracodawcy, a jedynie oznaczenia wskazujące na opatrzenie go podpisami elektronicznymi przez D. M. i D. F., które były uprawnione do dokonania w imieniu pracodawcy podpisania oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę.

Powyższe oświadczenie o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę nie zostało jej przedłożone w żadnej innej formie, w tym za pośrednictwem korespondencji mailowej.

Okoliczności bezsporne a nadto dowody:

- rozwiązanie umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia z dn. 25.11.2024 r., k. 15 oraz na płycie CD (przy k. 96);

- pełnomocnictwa na płycie CD;

W dniu 28 listopada 2024 r. strona pozwana wystawiła powódce świadectwo pracy.

Dowód: - świadectwo pracy z dn. 28.11.2024 r., k. 14-14 v.;

Zarówno w świadectwie pracy, jak i oświadczeniu o rozwiązaniu umowy z powódką stronę pozwaną tytułowano jako D..

Okoliczności bezsporne;

Powódkę ze względu na okres zatrudnienia obowiązywał 3 – miesięczny okres wypowiedzenia.

Okoliczności bezsporne;

Hipotetyczna wysokość odszkodowania przy założeniu, że obejmuje ono trzymiesięczne wynagrodzenie powódki obliczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiła 20.757,00 zł.

Okoliczności bezsporne;

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo jak zasadne podlegało uwzględnieniu.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał w istocie bezsporny. Strony postępowania nie podważały przeprowadzonych dowodów, przy czym Sąd również nie znalazł podstaw, aby zakwestionować którykolwiek z przeprowadzonych dowodów z dokumentów przedłożonych przez strony.
Na podstawie art. 235 ² § 1 pkt 5 k.p.c. Sąd pominął dowód z zeznań świadków D. M. i D. F. na fakty wskazane w punkcie 3 odpowiedzi na pozew Należy podkreślić, iż pomiędzy stronami nie zachodził spór co do okoliczności zatrudnienia powódki, przebywania przez nią na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, skuteczności rozwiązania łączącego strony stosunku pracy w wyniku oświadczenia pracodawcy doręczonego powódce w dniu 27 listopada 2024 r. oraz co szczególnie istotne formy i sposobu doręczenia powódce ww. oświadczenia. Nie kwestionowano także okresu wypowiedzenia, wysokości hipotetycznego odszkodowania oraz upoważnienia świadków co do składania oświadczeń woli w sprawach pracowniczych. Wreszcie bezsporne było, że procedura składania oświadczenia w tym wypadku odpowiadała procedurom wewnętrznym obowiązującym u strony pozwanej w tym zakresie.

Kwestią sporną pozostawało natomiast dochowanie przez stronę pozwaną warunków formalnych złożonego oświadczenia o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia. Powódka stała na stanowisku, iż strona pozwana naruszyła prawidłowość formy złożonego oświadczenia o rozwiązaniu umowy w zakresie zastosowania formy pisemnej. Z kolei strona pozwana twierdziła, że podawane przez powódkę rzekome uchybienie formalne nie wpłynęło na skuteczność oświadczenia pracodawcy i domaganie się przez powódkę wygórowanego odszkodowania stanowi nadużycie prawa podmiotowego, o którym mowa w art. 8 k.p.

Rolą Sądu w toku niniejszego postępowania było zatem dokonanie oceny, czy przedłożone powódce oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu łączącej strony umowy o pracę zostało dokonane w prawidłowej formie. Zaznaczenia w tym miejscu wymaga, że z utrwalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego wynika, że wadliwość procedury rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z reguły nie powoduje nieważności czynności rozwiązującej umowę, lecz uzasadnia roszczenie o przywrócenie do pracy lub o odszkodowanie. Innymi słowy, wadliwości proceduralne przy rozwiązaniu umowy nie powodują nieważności czynności rozwiązującej umowę, a złożone oświadczenie jest skuteczne, choć wadliwe.

Zgodnie z art. 30 § 3 k.p., oświadczenie każdej ze stron o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia powinno nastąpić na piśmie. Ma to istotne znaczenie, ponieważ, „niedochowanie formy pisemnej oświadczenia o wypowiedzeniu lub rozwiązaniu umowy o pracę bez wypowiedzenia nie powoduje nieważności tej czynności prawnej, stanowi jednak brak spełnienia ustawowego wymogu formalnego (M. Barański [w:] Kodeks pracy. Komentarz. Tom I. Art. 1-93, wyd. VI, red. K. W. Baran, Warszawa 2022, art. 30). Formalna wadliwość oświadczenia może zaś uzasadniać roszczenia pracownika.

Zgodnie z art. 78 § 1 k.c. zd. pierwsze w zw. z art. 300 k.p., do zachowania pisemnej formy czynności prawnej wystarcza złożenie własnoręcznego podpisu na dokumencie obejmującym treść oświadczenia woli. Zgodnie z treścią powyższego przepisu do zachowania formy pisemnej wystarczy złożenie własnoręcznego podpisu na treści dokumentu.

Natomiast stosownie do art. 78 ¹ § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., do zachowania elektronicznej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci elektronicznej i opatrzenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym. W myśl art. 78 ¹ § 2 k.c. w zw. z art. 300 k.p., oświadczenie woli złożone w formie elektronicznej jest równoważne z oświadczeniem woli złożonym w formie pisemnej. Zatem złożenie oświadczenia woli w formie elektronicznej, a następnie poświadczenie go kwalifikowanym podpisem elektronicznym jest tak samo wiążące, jak złożenie oświadczenia w formie pisemnej. Dodać przy tym należy, że oświadczenie woli, które ma być złożone innej osobie, jest złożone z chwilą, gdy doszło do niej w taki sposób, że mogła zapoznać się z jego treścią (art. 61 k.c. w zw. z art. 300 k.p.).

W sprawie bezsporne było, iż oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę zostało sporządzone w formie dokumentu elektronicznego i opatrzone podpisami elektronicznymi uprawnionych do tego osób. Jednocześnie, nie zostało w tej formie wysłane – również drogą elektroniczną – do powódki, tylko wydrukowane i doręczone za pośrednictwem kuriera.

W świetle powyższego, w ocenie Sądu strona pozwana naruszyła wymogi formalne dotyczące rozwiązania umowy o pracę w związku z niedochowaniem prawidłowej formy oświadczenia o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę.

Przede wszystkim należy mieć na uwadze to, że oświadczenie pracodawcy miało formę dokumentową, nieprzewidzianą w żaden sposób w art. 30 k.p. Nie była to tradycyjna forma pisemna (nie zawierała własnoręcznych podpisów uprawnionych osób), ani elektroniczna równoważna z formą pisemną.

Z powołanego powyżej art. 78 ¹ § 1 k.c. niewątpliwie wynika, że zachowanie formy elektronicznej oświadczenia woli zakłada, że jego treść ma formę elektroniczną (cyfrową) i ta elektroniczna treść opatrzona jest kwalifikowanym podpisem elektronicznym.

W niniejszej sprawie oświadczenie pracodawcy o rozwiązaniu z powódką umowy o pracę, które zostało powódce doręczone nie miało elektronicznej (cyfrowej) formy tylko wydruku z oznaczeniem wcześniejszego opatrzenia dokumentu (jeszcze w formie elektronicznej) kwalifikowanymi podpisami elektronicznymi. Taka postać oświadczenia nie może zostać uznana ani za pisemną ani za elektroniczną równoważną formie pisemnej. Powódka nie miała możliwości zweryfikować w tych warunkach prawdziwości podpisów elektronicznych, na moment kiedy oświadczenie woli do niej dotarło. Tylko zaś ten moment jest w tym wypadku relewantny dla oceny zgodności z prawem dokonanej czynności prawnej.

W konsekwencji uznać należało, że strona pozwana nie dochowała prawem przewidzianych wymogów rozwiazywania umów o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia, co skutkowało wadliwością złożonego oświadczenia (przy jednoczesnej jego skuteczności). Powyższe wnioski potwierdza także cytowane przez pełnomocnika powódki orzecznictwo w tym m.in. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 11 kwietnia 2024 r. wydany w sprawie II PSKP 86/22 (Legalis 3064318).

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że prawodawca nie przewidział żadnego stopniowania, czy ważenia poszczególnych uchybień formalnych oświadczenia o rozwiązaniu czy wypowiedzeniu umowy o pracę. W efekcie Sąd stwierdzając, że do uchybienia doszło, stosuje odpowiednie przepisy dotyczące przywrócenia do pracy, uznania bezskuteczności wypowiedzenia czy zasądzenia odszkodowania.

Materialnoprawną podstawą dochodzonego przez powódkę roszczenia był art. 56 § 1 k.p. zgodnie z którym pracownikowi, z którym rozwiązano umowę o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę w tym trybie, przysługuje roszczenie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowanie.

Z powyższego przepisu wynika jasno i konkretnie wynika, że z tytułu dokonania rozwiązania umowy o pracę bez wypowiedzenia z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów w tym trybie – to każdego naruszenia w równym stopniu – przysługują wskazane w przepisie roszczenia.

Zaznaczyć jednocześnie w tym miejscu należy, że – wbrew twierdzeniom strony pozwanej – wystąpienie przez powódkę z roszczeniem o odszkodowanie w niniejszej sprawie nie naruszało zasad współżycia społecznego i nie można w ocenie Sądu przypisać powódce jakiegokolwiek naruszenia praw podmiotowych.

Zgodnie z treścią art. 8 k.p. nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony.

Przepis ten, analogicznie jak art. 5 k.c., określa granice wykonywania praw podmiotowych przez pracownika i pracodawcę. Działanie lub zaniechanie stron stosunku pracy, mimo że są zgodne z przysługującymi im uprawnieniami, stanowi nadużycie prawa, jeżeli są sprzeczne z jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem lub zasadami współżycia społecznego. Te dwie klauzule generalne umożliwiają uniknięcie sytuacji, w których stosowanie prawa doprowadziłoby do skutków niemożliwych do zaakceptowania z uwagi na cel regulacji lub normy moralne ( por. Komentarz do art. 8 kodeksu pracy; Eliza Maniewska LEX 2014).

Norma art. 8 k.p. oznacza pozbawienie danego podmiotu możliwości korzystania z prawa, które mu w świetle przepisów prawa przedmiotowego przysługuje. Prowadzi to więc zawsze do osłabienia zasady pewności prawa i przełamuje domniemanie korzystania z prawa w sposób zgodny z zasadami współżycia społecznego i jego społeczno-gospodarczym przeznaczeniem. Z tego względu zastosowanie przez sąd konstrukcji nadużycia prawa jest dopuszczalne tylko wyjątkowo i musi być zgodnie z ustalonym stanowiskiem orzecznictwa i doktryny prawa, szczegółowo uzasadnione. Uzasadnienie to musi wykazać, że w danej indywidualnej i konkretnej sytuacji, wyznaczone przez obowiązujące normy prawne typowe zachowanie podmiotu korzystającego ze swego prawa, jest ze względów moralnych, wyznaczających zasady współżycia społecznego, niemożliwe do zaakceptowania, ponieważ w określonych, nietypowych okolicznościach zagraża podstawowym wartościom, na których opiera się porządek społeczny i którym prawo powinno służyć (zob. wyrok SA w Katowicach z 28.11.2013 r. ; sygn. III APa 22/13; LEX NR 1409107).

Treść klauzuli generalnej zawarta w art. 8 k.p. ujęta jest przedmiotowo, a nie podmiotowo. Nie kształtuje ona praw podmiotowych, nie zmienia i nie modyfikuje praw, jakie wynikają z innych przepisów prawa. Przepis ten upoważnia sąd do oceny, w jakim zakresie, w konkretnym stanie faktycznym, działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie jego prawa i nie korzysta z ochrony prawnej. Stosowanie art. 8 k.p. pozostaje zatem w nierozłącznym związku z całokształtem okoliczności konkretnej sprawy (zob. teza 3 wyroku SN z 2.10.2012; sygn. II PK 56/12; por. wyrok SN 26.06.2012 sygn. II PK 275/11).

Konstrukcja nadużycia prawa (art. 8 k.p.) ma charakter wyjątkowy i chociaż może mieć zastosowanie w przypadku nadużycia prawa przez osobę korzystającą z zarzutu przedawnienia, to istnieje domniemanie, że osoba uprawniona korzysta z prawa podmiotowego w sposób legalny, zasługujący na ochronę prawną. Kwestionujący takie uprawnienie obowiązany jest wykazać (art. 6 k.c.) przesłanki swojej kontestacji ( zob. teza 4 wyroku SN z 21.01.2012; sygn. I PK 88/11 publ. LEX 1129308).

Powyższe poglądy orzecznictwa Sądu Najwyższego wyraźnie wskazują na wyjątkowość zastosowania klauzul generalnych, wyostrzone reguły dowodzenia oraz ścisłe ich powiązanie z każdorazowym stanem faktycznym sprawy.

W stanie faktycznym niniejszej sprawy w ocenie Sądu powódka w żaden sposób nie naruszyła zasad współżycia społecznego. Jej roszczenie – dopuszczalne przepisami prawa – zostało sformułowane i zgłoszone w zgodzie z przepisami prawa. Pozostawało ono w ramach ustawowych i nie było nadmiernie eskalowane. To prawodawca w taki, a nie inny sposób sformułował treść art. 56 k.p., dopuszczając dochodzenie przez pracowników roszczeń z tytułu rozwiązania z nimi umów o pracę z naruszeniem przepisów o rozwiązywaniu umów w tym trybie, niezależnie od rodzaju tego naruszenia. Jak już powyżej wspomniano, ustawodawca nie wprowadził jakiegokolwiek stopniowania uchybień formalnych, co prowadzi do tego, że należy traktować je jednakowo. Nie można było uznać za stroną pozwaną, że niedochowanie formy pisemnej było „drobnym uchybieniem proceduralnym”, ponieważ nie ma drobnych i znacznych uchybień, tylko wszystkie mają taką samą wagę. Ponadto, także kwoty dochodzonej przez powódkę nie można było uznać za wygórowaną czy niewspółmierną. Zauważyć należy, że nie została ona przez stronę pozwaną zakwestionowana. Sąd zwraca uwagę, że nie można także w realiach sprawy wywodzić wniosku jakoby powódka naruszała zasady współżycia społecznego w sytuacji gdy nie kwestionowała zarówno skuteczności złożonego oświadczenia woli oraz istnienia przyczyn determinujących rozwiązanie umowy. Te okoliczności są irrelewantne dla rozstrzygnięcia. Co istotne strona pozwana nie nazywa wprost na czym ma polegać naruszenie zasad współżycia przez powódkę, a jedynie wskazuje, że domaga się świadczenia nadmiernie wysokiego – jednak mieszącego się w ramach ustawowych. Samo zaś odwołanie się do celu, który niewątpliwie zamierzał osiągnąć ustawodawca regulując formę czynności prawnej, z którą mamy do czynienia w niniejszym wypadku nie prowadzi do uznania, że powódka narusza zasady współżycia społecznego. Notabene złożenie oświadczenia w takiej formie jak miało to miejsce w tym wypadku właśnie mogło rodzić wątpliwości co do jego znaczenia, skuteczności i prawidłowości.

Na marginesie zauważenia wymaga, że mylące mogło być w tym wypadku oznaczenie także strony pozwanej, gdyż zarówno w treści oświadczenia o rozwiązaniu umowy, jak i świadectwie pracy strona pozwana posługiwała się wcześniejszą nazwą, podczas gdy na moment dokonywania tych czynności w rejestrze sądowym ujawniono już zmianę nazwy strony pozwanej.

Sąd dla porządku dodaje przy tym, że w tym wypadku oddział strony pozwanej posiadał legitymację bierną mimo braku odrębnej osobowości prawnej (art. 460 § 1 k.p.c.).

Zatem, powódka miała prawo – wobec naruszenia przez pracodawcę wymogu formy pisemnej oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę bez zachowania okresu wypowiedzenia – wystąpić na drogę sądową, domagać się odszkodowania i nie można czynić jej z tego powodu zarzutu naruszenia praw podmiotowych.

Z uwagi na powyższe, roszczenie powódki zasługiwało na uwzględnienie. Zgodnie z art. 58 k.p., odszkodowanie, o którym mowa w art. 56, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres wypowiedzenia. W przypadku rozwiązania umowy o pracę zawartej na czas określony odszkodowanie przysługuje w wysokości wynagrodzenia za czas, do którego umowa miała trwać, nie więcej jednak niż za okres wypowiedzenia.

Wysokość odszkodowania należnego powódce wynosiła 20.757,00 zł i była w niniejszej sprawie bezsporna, niekwestionowana przez żadną ze stron.

Mając na uwadze całokształt, Sąd w punkcie I sentencji wyroku działając w oparciu o treść art. 347 k.p.c. utrzymał w całości w mocy wyrok zaoczny Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu z dnia 26 marca 2025 r.

Orzeczenie o odsetkach Sąd oparł o art. 481 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., biorąc pod uwagę fakt, iż pozew (z uwagi na niepodjęcie przesyłki przez stronę pozwaną) został pozostawiony w aktach ze skutkiem doręczenia w dniu 19 lutego 2025 r., zatem odsetki należne były powódce zgodnie z jej żądaniem od dnia następnego, tj. od dnia 20 lutego 2025 r.

Orzeczenie w punkcie II sentencji wyroku zaocznego Sąd oparł na przepisie art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nakazał stronie pozwanej uiścić na rzecz Skarbu Państwa - kasy Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu w zw. z art. 13 ust. 2 ww. ustawy.

W punkcie II sentencji wyroku Sąd – mając na względzie, że powódka proces wygrała - zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 720,00 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 15 ust. 3 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. O odsetkach Sąd orzekł na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

Sąd zasądził na rzecz powódki dwukrotność stawki przewidzianej w ww. Rozporządzeniu. Należało mieć na uwadze, że choć sprawa nie należała do kategorii spraw szczególnie i wyjątkowo skomplikowanych, to konieczne było podjęcie przez pełnomocnika rożnych czynności poza rozprawą czy negocjacji ugodowych. Pełnomocnik powódki formułował trafne wypowiedzi, które zasługiwały na pełną aprobatę i nie dążyły jednocześnie do bezcelowego przedłużania postępowania. Sąd uznał, że zasadne jest zasądzenie większej kwoty niż stawka podstawowa, tj. jej dwukrotność i jednocześnie nie znalazł podstaw do zasądzenia na rzecz powódki (zgodnie z jej żądaniem) sześciokrotności stawki. Jak już wyżej wskazano, sprawa nie była nader skomplikowana, ostatecznie nie przesłuchano świadków i co do zasady stan faktyczny niniejszej sprawy był bezsporny.