Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 8 stycznia 2026 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia – Śródmieścia we Wrocławiu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący: Sędzia Agnieszka Chlipała-Kozioł

Protokolant: Przemysław Studziński

po rozpoznaniu w dniu 8 stycznia 2026 r. we Wrocławiu

sprawy z powództwa F. Z.

przeciwko (...) sp. z o.o. we V.

o odprawę

I. oddala powództwo;

II. zasądza od powoda na rzecz strony pozwanej kwotę 2.700,00 zł z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się niniejszego orzeczenia do dnia zapłaty, tytułem zwrotu kosztów procesowych;

III. nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV P 2171/24

UZASADNIENIE

Pozwem z 15 listopada 2024 r. (prezentata Sądu, k. 4) powód F. Z. wniósł
o zasądzenie od strony pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. na jego rzecz kwoty 43.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty. Jednocześnie domagał się zasądzenia od strony pozwanej na swoją rzecz kosztów niniejszego postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami w wysokości odsetek ustawowych za opóźnienie od dnia prawomocności wyroku do dnia zapłaty, a w razie poniesienia przez powoda wydatków podlegających zwrotowi - ich zasądzenie wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia poniesienia do dnia zapłaty.

Uzasadniając żądanie pozwu powód podał m.in., że był zatrudniony u strony pozwanej od 3 czerwca 2019 r. na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w pełnym wymiarze godzin na stanowisku Programisty C++. W ramach świadczenia pracy na rzecz strony pozwanej powód zajmował stanowisko programisty w języku C++ w zespole zajmującym się projektami dla jednego klienta, tj. (...) w zakresie usług tworzenia oprogramowania komputerowego — projekt systemów wbudowanych dla (...). Dalej wskazał, że
w listopadzie 2023 r. strona pozwana prowadziła z zespołem, w ramach którego pracował powód, szereg rozmów dotyczących obsługi klienta (...), wskazując na niezadowolenie klienta w zakresie zarządzania projektem. Dodał, że pod koniec miesiąca przełożony powoda A. L. w rozmowie telefonicznej zwrócił się do powoda z zapytaniem, czy rozważyłby możliwość pracy bezpośrednio dla klienta (...), z pominięciem pośrednictwa strony pozwanej. Kolejno w dniu 30 listopada 2023 r. strona pozwana wręczyła powodowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę na czas nieokreślony z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Wypowiedzenia umów (w tym umów cywilnoprawnych) otrzymał każdy z programistów pracujących w zespole zajmującym się klientem (...)
w zakresie przedmiotowego projektu, a (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. wskazał, że klient (...) zawiesił projekt, więc programiści przestali mieć możliwość dokonywania jakichkolwiek zmian w ramach projektu. Jako przyczynę wypowiedzenia umowy wskazano m.in. sytuację ekonomiczną pracodawcy uzasadniającą decyzję o ograniczeniu kosztów utrzymania stanowiska pracy powoda. F. Z. podał także, iż po otrzymaniu wypowiedzenia umowy o pracę Dział Kadr poinformował go o przysługującej mu odprawie pracowniczej. Wskazał, że w grudniu 2023 r. z inicjatywy strony pozwanej wszczęte zostały negocjacje pomiędzy (...) a poszczególnymi programistami z zespołu, w ramach którego pracował powód, dotyczące warunków ewentualnej bezpośredniej współpracy. Przy tym strona pozwana ogłosiła, że uchyli zakaz konkurencji dotyczący (...). Zwrócił uwagę, że pracodawca nie tylko wskazał, że nie ma nic przeciwko zawarciu umów przez programistów bezpośrednio z klientem, ale także zachęcał, a wręcz wywierał na członkach zespołu presję zawarcia takich umów. Dalej podał, że ostatecznie przedstawiono mu ultimatum oraz ostateczny termin, do którego musiał zawrzeć z pracodawcą porozumienie w sprawie rozwiązania umowy o pracę - który to termin następnie został ponownie, jednostronnie skrócony. F. Z. podał, że wobec wywieranej presji, podpisał przedłożone mu przez pracodawcę porozumienie w sprawie rozwiązania umowy o pracę w dniu 15 grudnia 2023 r. Powód dodał, że niniejsze porozumienie, a także wskazaną w nim przyczynę jego zawarcia, tj. zatrudnienie powoda w (...), przyjął jako wskazanie przyczyny skrócenia okresu wypowiedzenia, jednak nie była to przyczyna, dla której stosunek pracy został zakończony. Według niego faktyczna przyczyna zakończenia stosunku pracy pozostała niezmienna wobec wskazanej w oświadczeniu o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem z dnia
30 listopada 2023 r. Podkreślił nadto, że treść porozumienia w żaden sposób nie sugerowała, że w wyniku jego podpisania, powód mógłby utracić prawo do odprawy, a takie twierdzenia nie były także formułowane przez stronę pozwaną w rozmowach z nim. F. Z. zaznaczył, że doszło do likwidacji całego zespołu programistów, w ramach którego pracował
i każdy z programistów zawarł umowę bezpośrednio z (...). Wskazał, że niezależnie od sformułowań użytych w porozumieniu w sprawie rozwiązania umowy o pracę z dnia
15 grudnia 2023 r. - konieczność zakończenia stosunku pracy z Powodem zaistniała całkowicie
i wyłącznie po stronie (...) sp. z o.o. z siedzibą we V., a przyczyny zakończenia stosunku nie dotyczyły powoda w żadnym stopniu.

W odpowiedzi na pozew (k. 57-61 akt ) strona pozwana (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. wniosła o oddalenie powództwa w całości, a także zasądzenie od powoda na swoją rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty.

Uzasadniając swoja stanowisko strona pozwana podała m.in., że z okoliczności sprawy wynika, iż powód przyczynił się do rozwiązania stosunku pracy, co zarówno powód i pozwany potwierdzili w porozumieniu w sprawie rozwiązania umowy o pracę z 15 grudnia 2023 r., które skutecznie zmieniło oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę. Dalej wskazała, że ponadto powód swoim zachowaniem wobec klienta pozwanej przyczynił się do utraty przez pozwaną projektu i zysków z niego, a w związku z tym, w konsekwencji pozwana musiała przeprowadzić likwidację całego zespołu programistów, w ramach którego pracował powód. Zdaniem pozwanej, przyczyny rozwiązania umowy o pracę leżały więc także po stronie powoda, co wyłącza prawo do otrzymania odprawy. Pozwana podała, że oświadczenie woli powoda zawarte w porozumieniu nie jest dotknięte wadą prawną i pozostaje skuteczne. Dodała, że po podpisaniu porozumienia powód faktycznie podjął pracę u klienta pozwanej, a więc wbrew twierdzeniom pozwu nie jest to przyczyna pozorna lub mijająca się z prawdą. Dalej pozwana wskazała, że nawet gdyby uznać, że przyczyna wskazana w wypowiedzeniu nadal obowiązywała, to w rzeczywistości powód przez podjęcie pracy u klienta pozwanej ((...)) przyczynił się do zakończenia stosunku pracy, a więc przyczyna wskazana
w wypowiedzeniu nie jest jedyną przyczyną rozwiązania umowy o pracę między stronami. (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. podała, że złożenie propozycji zawarcia porozumienia nie jest tożsame z wywieraniem presji w sprawie rozwiązania umowy o pracę,
a powód zawarł porozumienie we własnym interesie, tj. aby jak najszybciej rozpocząć pracę
u klienta pozwanej ((...)). Strona pozwana końcowo wskazała, że powód miał interes w tym, aby zakończyć umowę o pracę z pozwaną jak najszybciej, bez zachowania okresu wypowiedzenia i konieczności wykonywania w tym czasie dalszych obowiązków służbowych na rzecz pozwanej. Z kolei pozwana wskazała, że zaproponowała powodowi porozumienie na prośbę klienta (...), ale nie miała interesu w szybszym rozwiązaniu umowy o pracę z powodem, bo mogła w okresie wypowiedzenia jeszcze korzystać z pracy powoda. Według pozwanej oznacza to, że przede wszystkim interes powoda w rozpoczęciu nowej pracy był przyczyną podpisania przez niego porozumienia, a nie presja ze strony pozwanej. Końcowo strona pozwana wskazała, że w jej ocenie roszczenie dochodzone przez powoda nie zasługuje na uwzględnienie ani ochronę także z uwagi na nadużycie prawa podmiotowego (art. 5 k.c. w zw. z art. 300 k.p.), gdyż powód bez uprzedniego zgłaszania uwag do pozwanej bezpośrednio kierował skargi na pozwaną bezpośrednio do jej klienta, co jest działaniem narażającym pracodawcę na szkodę i co doprowadziło do utraty przez pozwaną projektu tego klienta i zysków z tego projektu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 9 maja 2019 r. powód zawarł ze stroną pozwaną umowę o pracę, na podstawie której był zatrudniony od 3 czerwca 2019 r. na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku Programisty C++.

Dowód: umowa o pracę z 9 maja 2019 r. zawarta na czas nieokreślony (k.18-19v. akt), a także w aktach osobowych powoda; porozumienie z 31 marca 2023 r. do umowy o pracę z 9 maja 2019 r. (k. 20-20v. akt), a także w aktach osobowych powoda; świadectwo pracy z 31 grudnia 2023 r. (k. 21-21v. akt), a także w aktach osobowych powoda.

W ramach świadczenia pracy na rzecz strony pozwanej powód zajmował stanowisko programisty w języku C++ w zespole zajmującym się projektami dla jednego z klientów pozwanej, tj. (...) w zakresie usług tworzenia oprogramowania komputerowego - projekt systemów wbudowanych dla (...).

W zespole dotyczącym ww. projektu pracowali: powód, L. U., A. E., Z. M. i A. L..

Powód był nieformalnym liderem ww. projektu.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

A. L. był bezpośrednim menadżerem liniowym zespołu pracującego przy projekcie (...).

Dowód: zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt).

Powód jako jedyny członek ww. zespołu był zatrudniony u pozwanej na podstawie umowy o pracę. Pozostali członkowie zespołu mieli zawarte z pozwaną kontrakty B2B lub umowę zlecenia (np. A. E.).

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu
8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

W kontraktach zawartych z niektórymi członkami zespołu pracującego przy projekcie (...) był zawarty zapis o konieczności zapłaty kary umownej w przypadku podjęcia współpracy z klientem pozwanej.

Dowód: zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu
8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

Członkowie zespołu tworzący projekt (...) nie byli zadowoleni
z pracy przy ww. projekcie w pozwanej spółce. Nie podobał im się sposób raportowania czasu pracy i decyzje administracyjne podejmowane przez spółkę.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); zeznania świadka I. B. na rozprawie w dniu
26 czerwca 2025 r. (k. 101 akt); zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu
4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

Po jednym ze spotkań w pozwanej spółce we wrześniu 2023 r. odbyło się spotkanie
z (...). Wówczas członkowie zespołu pracującego przy projekcie (...) zakomunikowali ww. klientowi pozwanej, że praca w zespole nie przebiega dobrze.

Dowód: zeznania świadka Z. M. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

Programiści zaczęli składać skargi do (...). Najwięcej skarg pojawiło się
w listopadzie 2023 r. Pracownicy skarżyli się na skomplikowane procesy, brak rozwoju pozwanej spółki. Nadto nie byli zadowoleni z obowiązków wpisywania swoich zadań do systemu.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); zeznania świadka I. B. na rozprawie w dniu
26 czerwca 2025 r. (k. 101 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu
8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

W listopadzie 2023 r., podczas delegacji Prezesa Zarządu pozwanej spółki, tj. U. T., F. J. (1), tj. menadżer firmy (...) zadzwonił do niego
i poinformował, że chce się z nim spotkać 14 listopada 2023 r.

Podczas ww. spotkania F. J. (1) zakomunikował Prezesowi Zarządu strony pozwanej, że usłyszał od zespołu pracującego przy projekcie (...), że nie jest on zadowolony z pracy w zespole u pozwanej i jeśli praca w pozwanej spółce nie poprawi się, to z końcem listopada 2023 r. (...) przestanie współpracować z (...) sp.
z o.o. z siedzibą we V..

U. T. zapytał F. J. (1) o konkretne powody owej decyzji, jednak
ww. powiedział mu aby zapytał o to członków zespołu.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

Po ww. spotkaniu Prezes Zarządu pozwanej spółki zadzwonił do A. L. i poprosił o spotkanie z każdym z członków zespołu w celu wyjaśnienia zaistniałej sytuacji.

Podczas indywidualnych spotkań z członkami zespołu, które miały miejsce 23 listopada 2023 r. zakomunikowali oni, że nie są zadowoleni z pracy w firmie. Podawali różne powody.

A. L. zakomunikował klientowi, że nastrój w zespole nie jest tak zły, żeby zmieniać owy zespół. (...) stwierdził, że spółka ma czas do końca listopada 2023 r., żeby zmienić sytuację w zespole, a jak nie to od 1 grudnia 2023 r. nie będzie kontynuował projektu z pozwaną spółą. Ww. klient poinformował, że jest to projekt strategiczny i nie może pozwolić, żeby któryś z jego członków odszedł z zespołu. A. L. poinformował
o powyższym Zarząd pozwanej.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); zeznania świadka I. B. na rozprawie w dniu
26 czerwca 2025 r. (k. 101 akt); zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu
4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

Prezes Zarządu strony pozwanej U. T. poprosił F. J. (1), żeby porozmawiał z każdym z zespołu, gdyż uznał, że doszło do nieporozumienia. F. J. (1) przeprowadził pod koniec listopada 2023 r. ankietę z której wynikało, że 4/5 osób jest niezadowolona z pracy w spółce i myśli o odejściu z firmy.

Dowód: przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

U. T. wskazywał F. J. (2), że nie wszyscy członkowie zespołu są niezadowoleni z pracy u pozwanej, jednak ww. podtrzymał deklarację, że od 1 grudnia 2023 r. (...) przestanie współpracować z pozwaną.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

Zarząd po otrzymaniu powyższej informacji od (...), podczas indywidualnych spotkań, zaproponował wówczas pracownikom podwyżkę wynagrodzenia, jednak członkowie zespołu nie byli z powyższego zadowoleni i nie chcieli dalej kontynuować pracy w pozwanej spółce.

Dowód: zeznania świadka I. B. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. (k. 101 akt).zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu
8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

Wówczas, tj. przed złożeniem wypowiedzenia członkom zespołu, Zarząd Spółki nie proponował im podjęcia indywidulanej współpracy z (...). Powyższa rozmowa odbyła się zanim członkowie zespołu rozmawiali z przedstawicielami (...).

Dowód: zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt).

Po indywidualnych spotkaniach, powód postanowił porozmawiać z członkami zespołu i uzyskał informację, że dla nich jest oczywiste, że podpiszą umowę z (...). Członkowie zespołu przekazali powodowi, że byłoby smutno, gdyby nie odszedł z pozwanej spółki i nie dołączył wraz z nimi do (...).

Dowód: przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

W wiadomości e-mail z 29 listopada 2023 r., skierowanej m.in. do powoda, U. T. poinformował, że pozwana spółka zdecydowała się nie egzekwować kary umownej, jeśli zespół zdecyduje się na bezpośrednią współpracę z firmą (...). Podał, że jeśli (...) zdecyduje się zatrudnić ich bezpośrednio, to nie będą zobowiązani do zapłaty kary umownej z tego powodu.

Dowód: korespondencja e-mail z listopada 2023 r. i grudnia 2023 r. oraz korespondencja e-mail z listopada 2023 r. i grudnia 2023 r. wraz z tłumaczeniem (k. 28-29v. akt; k. 117-117v. akt); zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

W dniu 30 listopada 2023 r. strona pozwana przesłała do powoda pismo z 30 listopada 2023 r. (podpisanym kwalifikowanym podpisem elektronicznym), w którym rozwiązała
z powodem umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony w dniu 9 maja 2019 r. we V. pomiędzy (...) spółka z o.o. z siedzibą we V. a F. Z., z zachowaniem okresu wypowiedzenia wynoszącym trzy miesiące.

Jako przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę wskazano sytuację ekonomiczną pracodawcy uzasadniającą decyzję o ograniczeniu kosztów utrzymania stanowiska pracy powoda. Podano, że sytuacja spowodowana jest brakiem dalszych zleceń w zakresie usług tworzenia oprogramowania komputerowego od klienta w projekcie, w którym pracował powód do tej pory jako Programista C++, a także brakiem nowych zleceń od innych klientów pracodawcy lub potencjalnych nowych klientów, poszukujących usług w zakresie tworzenia oprogramowania komputerowego w danej technologii, w zakresie uzasadniającym utrzymanie pełnego etatu. Kryterium doboru do zwolnienia zastosowywane przez pracodawcę stanowiło zakończenie prac w projekcie, w którym powód pracował do tej pory.

Dowód: pismo z 30 listopada 2023 r. – rozwiązanie umowy o pracę (k. 22 akt), a także wiadomość e-mail wraz z załącznikiem w postaci pisma z 30 listopada 2023 r. – rozwiązanie umowy o pracę – w aktach osobowych powoda ; zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt) ; przesłuchanie w charakterze strony pozwanej V. S. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 172v.-173 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu
8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

Wypowiedzenie umowy o pracę nastąpiło zdalnie przez wideokonferencję w terminie późniejszym niż wysłanie treści oświadczenia o wypowiedzeniu w wiadomości e-mail.

Powód dowiedział się wtedy, że (...) zawiesił współpracę, a pozwana obecnie nie ma dla niego żadnej pracy. Reprezentanci strony pozwanej wskazali F. Z., że otrzyma odprawę w związku z wypowiedzeniem mu umowy o pracę
z zachowaniem okresu wypowiedzenia.

Następnie powód uzyskał informację o konieczności wykorzystania urlopu wypoczynkowego i od początku grudnia 2023 r. nie pojawiał się w pracy.

Dowód: przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

Oświadczenie o rozwiązaniu zawartych umów otrzymali także pozostali członkowie zespołu, którego członkiem był powód.

Dowód: zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt).

Reprezentanci z (...) kontaktowali się z członkami zespołu pracującego
w tworzeniu projektu (...) aby pozyskać ich do współpracy.

Dowód: zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt).

Jeden z członków zespołu już po wypowiedzeniu umowy o pracę, zapytał A. L. o to, jakie byłyby konsekwencje, gdyby któryś z członków zespołu zawarł współpracę bezpośrednio z klientem (...). A. L. wytłumaczył mu wówczas, że jest to skomplikowane, jednak istnieje możliwość dojścia do porozumienia między pracownikami a pozwaną.

Następnie A. L. skontaktował się z F. B. (pracownikiem (...))
i uzyskał informację, iż ww. otrzymał propozycję (od członków zespołu) przejścia zespołu pracującego przy projekcie (...) od strony pozwanej do (...).

A. L. pytał każdego członka zespołu o to, czy podjął rozmowy z (...). Prawie każdy z członków zespołu wyrażał chęć bezpośredniej współpracy z V., a jedynie powód wyrażał wątpliwości.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); zeznania świadka I. B. na rozprawie w dniu
26 czerwca 2025 r. (k. 101 akt).

W wiadomościach e-mail z listopada 2023 r. i grudnia 2023 r. (...) Sp. z o.o., a także V. uzgadniali kwestię przejęcia przez (...) zespołu programistów pracujących nad projektem (...).

Dowód: korespondencja e-mail od listopada 2023 r. do marca 2025 r., a także korespondencja e-mail od listopada 2023 r. do grudnia 2025 r. wraz z tłumaczeniem (k. 67-83 akt, k. 120-126 akt); zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt).

Reprezentanci pozwanej spółki zakomunikowali członkom zespołu, że najlepiej będzie jak zrezygnują z okresu wypowiedzenia i zostaną na tzw. ,,ławeczce”. Powyższy komunikat był spowodowany tym, że spółka musiałaby płacić ww. osobom wysokie wynagrodzenie
w okresie wypowiedzenia pomimo niewykonywania pracy.

Dowód: zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt).

Członkowie Zarządu pozwanej spółki nie uczestniczyli w rozmowach między (...) a członkami zespołu (...), gdyż nie było to w ich interesie.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej V. S. na rozprawie
w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 172v.-173 akt).

Członkowie Zarządu strony pozwanej otrzymali pośrednią informację od (...), że chciałaby ona pozyskać powoda jako pracownika.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej V. S. na rozprawie
w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 172v.-173 akt).

Po jakimś czasie od wypowiedzenia powodowi umowy o pracę zadzwonił do niego A. L. i powiedział, że już prawie cały zespół podpisał umowę
z (...).

Powód podczas rozmowy z A. L. wskazał, że uczestniczy w rozmowach rekrutacyjnych do innych firm. Owe procesy rekrutacyjne były długotrwałe. Powód nie zdążył przejść całego procesu rekrutacji z uwagi na czas jego trwania i uwarunkowania rodzinne.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu
8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

F. Z. miał wybór w zakresie zakończenia pracy z pozwaną, tj. albo zostanie
w spółce do końca okresu wypowiedzenia albo podpisze porozumienie o rozwiązaniu umowy o pracę z pozwaną.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej V. S. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 172v.-173 akt).

W wiadomości przesłanej do powoda w dniu 8 grudnia 2023 r. za pośrednictwem komunikatora P., A. L. zapytał jak wyglądają negocjacje z (...). Wskazał, że nie godziłby się na obniżkę wynagrodzenia.

F. Z. wyraził niepewność co do tego jak wygląda kwestia związane z odprawą pieniężną. A. L. podał, że za porozumieniem można wszystko uzgodnić. Jednocześnie podał: ,,czyli nie dostajesz odprawy albo miesięczna nie wiem i przechodzisz gdzie indziej”.

Dowód: wydruk korespondencji z P. między powodem i A. L. z okresu
od 8 grudnia 2023 r. do 13 grudnia 2023 r. (k. 64-66v. akt).

W korespondencji na komunikatorze P. z 11 grudnia 2023 r., skierowanej do powoda, A. L. wskazał, że uzgodniono, by F. Z. od stycznia 2024 r. pracował dla (...). Podał, że pozwana ma przygotowane porozumienie, więc gdy powód będzie w okolicy, może je podpisać i odebrać.

Powód w odpowiedzi na ww. wiadomość stwierdził, że (...) chciałby, żeby powód od stycznia 2024 r. dla nich pracował, jednak czy tak faktycznie będzie, to nie wie, a na razie ma wolne i zastanawia się, co dalej robić w życiu.

W kolejnej wiadomości z komunikatora P. z 12 grudnia 2023 r. A. L. poinformował powoda o tym, że wysłano do niego porozumienie. Podał, że inni z zespołu już dopełnili formalności, a F. chciał do pracy cały zespół, więc nie wiadomo, czy bez powoda projekt ruszy.

Następnie w wiadomości z komunikatora P. z 13 czerwca 2023 r. (godz. 6:44) A. L. wskazał, że jest jeszcze czas na podjęcie decyzji, natomiast nikt z dnia na dzień nie chce być postawiony w niekoniecznie dobrej dla niego sytuacji. Wyjaśnił, że spółka (...) porozumiała się z (...) i supportuje przejście zespołu do tego klienta z tym, że V. chce przejścia całego zespołu. Tego samego dnia o godzinie 16:53 A. L. wysłał do powoda wiadomość sms, w której podał, że dziś miał spotkanie z F. B., który pytał o status w zespole i wyraził uciążliwość z uwagi na przerwę w developmencie, wobec tego chciałby rozwiązać sytuację jeszcze dzisiaj.

Dowód: wydruk korespondencji z komunikatora P. z grudnia 2023 r. (k. 24-27 akt); wydruk korespondencji z P. między powodem i A. L. z okresu od 8 grudnia 2023 r. do
13 grudnia 2023 r. (k. 64-66v. akt); zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt).

Przejście zespołu do (...) było bardzo niekorzystne dla pozwanej spółki. W tamtym czasie projekt (...) generował 10% przychodów pozwanej. Poszczególni pracownicy spółki starali się wytłumaczyć członkom zespołu pracującym przy projekcie (...) m.in. zasadność tworzenia raportów.

Zarząd chciał uzgodnić z (...) co do kwestii finansowej rekompensaty za przejęcie pracowników.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); zeznania świadka I. B. na rozprawie w dniu
26 czerwca 2025 r. (k. 101 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

Reprezentanci (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. nie przymuszali członków zespołu do podjęcia współpracy z (...).

Dowód: zeznania świadka Z. M. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt).

Praktyką u strony pozwanej pozostawało składanie pracownikowi wypowiedzenia umowy o pracę, poszukiwanie dla niego nowego projektu, a następnie wycofanie wypowiedzenia. Strona pozwana miała nadzieję, że uda jej się zdobyć klienta dla powoda,
a F. Z. będzie nadal współpracować ze stroną pozwaną.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

A. L. zakomunikował powodowi, że musi mu zaplanować pracę podczas okresu wypowiedzenia, żeby nie był bezczynny.

Dowód: przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

A. L., w związku z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia powoda, szukał sposobu wypełniania jego czasu pracy przez wykonywanie pracy dla innego klienta strony pozwanej. Z uwagi na to, że powód pracował wcześniej dla innego klienta pozwanej, tj. (...), A. L. podjął rozmowy z klientem (...), jednak F. Z. nie był powyższym zainteresowany, gdyż miał w planie między innymi szkolenia rozwojowe. A. L. (którego zadaniem było zapewnienie pracy pracownikom spółki) wskazał powodowi, że nie wie czy będzie możliwe swobodne wykorzystanie przez powoda owego trzymiesięcznego okresu na szkolenia i rozwój osobisty.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt).

Zarówno F. B., jak i zespół dopytywali, czy powód podejmie bezpośrednią współpracę z (...).

A. L. chciał pozyskać informację, czy F. Z. zostaje w (...) sp. z.o.o., a jeśli nie, to nie będzie podejmował rozmów z (...).

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

Podjęcie przez członków zespołu (...) współpracy z (...) było nieco korzystniejsze finansowo dla ww. osób niż praca ww. osób u strony pozwanej.

Członkowie zespołu nie byli pewni, czy utworzą tożsamy zespół przechodząc do innej firmy. Podjęcie współpracy z (...) było jedną z alternatyw dla członków zespołu po wypowiedzeniu im umów przez pozwaną spółkę.

Dowód: zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt).

W wiadomości e-mail z 13 grudnia 2023 r. (godz. 16:55), skierowanej m.in. do powoda, U. T. podał, że dla spółki istotne jest aby sprawa zespołu (...) została wkrótce zakończona. Dodał, że w związku z tym chciałby poinformować, że propozycja zawarcia porozumienia z (...) w sprawie rozwiązania umowy o pracę lub umowy (...) za zgodą obu stron jest ważna tylko do 15 grudnia 2023 r., do godziny 17:00. Podał, że
w przypadku, gdy nie otrzymają żadnej deklaracji do tego terminu lub będzie ona negatywna, to wspomniana propozycja przestanie obowiązywać. Końcowo podał, że dla zespołu oznacza to, iż po tym terminie jego deklaracja o niewykonywaniu kary umownej za naruszenie klauzuli o zakazie konkurencji zostanie wycofana i wygaśnie.

Dowód: korespondencja e-mail z listopada 2023 r. i grudnia 2023 r. oraz korespondencja e-mail z listopada 2023 r. i grudnia 2023 r. wraz z tłumaczeniem (k. 28-29v. akt; k. 117-117v. akt); zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

Wiadomości e-mail wysyłane przez stronę pozwaną zostały odebrane przez członków zespołu jako presja aby jak najszybciej podpisać dokumenty, tj. porozumienie i przejść przez nich do (...).

Dowód: zeznania świadka L. U. na rozprawie w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 162v.-163 akt); zeznania świadka Z. M. na rozprawie
w dniu 4 listopada 2025 r. – protokół rozprawy (k. 163-164 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

Strona pozwana kierowała do członków zespołu coraz to nowe wiadomości e-mail
i kontaktowała się z nimi, z uwagi na to, że musiała pozyskać jak najszybciej informację
o decyzjach podjętych przez poszczególnych członków zespołu, gdyż chciała wiedzieć, czy szukać projektu dla zespołu, wobec czego oferta była ograniczona terminem.

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej prezesa zarządu strony pozwanej U. T. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 170-172v. akt).

Pozwana spółka wyraziła wolę nieegzekwowania kar umownych od członków zespołu po podjęciu współpracy z (...) ani od spółki (...) z uwagi na to, że miała perspektywę ewentualnej przyszłej współpracy z ww. klientem i bardzo zależało jej na jego dobrej opinii na rynku niemieckim. Zarząd zadecydował z tego powodu, że pomimo niekorzystnych konsekwencji, nie będzie przeszkadzał w przejęciu zespołu przez niemieckiego klienta.

(...) sp. z o.o. z siedzibą we V. nie otrzymała żadnych gratyfikacji za przejście zespołu do (...).

Dowód: przesłuchanie w charakterze strony pozwanej V. S. na rozprawie
w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 172v.-173 akt).

Powód po otrzymaniu ww. wiadomości e-mail uznał, że lepiej mieć pewne zatrudnienie w tym samym zespole i przy tym samym projekcie u nowego zatrudniającego (bezpośrednio V.), niż uczestniczyć w wieloetapowej, długotrwałej rekrutacji z niewiadomym efektem. (Cyt. z przesłuchania powoda na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r.: ,,Stwierdziłem że lepszy wróbel w garści i podpisze umowę z V.).

Dowód: przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

F. Z. poinformował A. L., że podejmie pracę w (...) i nie chce pracować nad projektem (...).

Kolejno, tj. po podpisaniu umowy z (...), pozwana spółka przygotowała dokument porozumienia z 15 grudnia 2023 r. i przesłała go do powoda 12 grudnia 2023 r.

Dowód: zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt); przesłuchanie w charakterze strony pozwanej V. S. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r. – protokół rozprawy (k. 172v.-173 akt); przesłuchanie powoda F. Z. na rozprawie w dniu 8 stycznia 2025 r. – protokół rozprawy (k. 168v.-170 akt).

W dniu 15 grudnia 2023 r. powód zawarł ze stroną pozwaną porozumienie
o następującej treści: ,,Na podstawie art. 30 ust. 1 pkt 1 k.p. strony zgodnie oświadczają
i potwierdzają, iż rozwiązują umowę o pracę na czas nieokreślony, zawartą w dniu 9 maja 2019 r. we V.. Jednocześnie na podstawie art. 61 § 1 k.c. Pracodawca wycofuje oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę na czas nieokreślony z zachowaniem okresu wypowiedzenia z dnia 30 listopada 2023 r., a Pracownik wyraża na to zgodę. Przyczyną rozwiązania umowy o pracę jest podjęcie przez Pracownika zatrudnienia u klienta Pracodawcy. (§ 1 porozumienia). Zgodnie z treścią porozumienia umowa o pracę została rozwiązana w dniu 31 grudnia 2023 r. (§ 2 porozumienia).

Dowód: porozumienie z 15 grudnia 2023 r. w sprawie rozwiązania umowy o pracę (k. 23 akt); zeznania świadka A. L. na rozprawie w dniu 26 czerwca 2025 r. – protokół rozprawy (k. 99v.-100v. akt).

Pismem z 31 stycznia 2024 r., doręczonym 2 lutego 2024 r., powód wezwał (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. do zapłaty na jego rzecz kwoty 43.000 zł brutto w terminie 7 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma.

Uzasadniając powyższe wskazał m.in., że w świetle art. 8 ust. 1 pkt 2) w zw. z art. 10 ust. 1 w zw. z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników powodowi, przy uwzględnieniu okresu jego zatrudnienia u pracodawcy, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia w związku z rozwiązaniem stosunku pracy z pracodawcą za porozumieniem stron wynikającym z przyczyn niedotyczących powoda jako pracownika.

W odpowiedzi na ww. wezwanie spółka wskazała, że w całości nie uznaje roszczeń powoda do wypłaty odprawy w związku z rozwiązaniem stosunku pracy ze spółką za porozumieniem stron wyłącznie z przyczyn niedotyczących pracownika, ponieważ
z okoliczności sprawy wynika, że pracownik przyczynił się do rozwiązania stosunku pracy,
a więc przyczyny rozwiązania umowy o pracę leżały także po stronie pracownika, co wyłącza prawo do otrzymania odprawy.

Dowód: wezwanie z dnia 31 stycznia 2024 r. do zapłaty wraz z potwierdzeniem odbioru (k. 30-31v. akt); odpowiedź z dnia 8 lutego 2024 r. na wezwanie do zapłaty (k. 32-32v. akt).

Średnie miesięcznie wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wyniosło 21 500 brutto.

Dowód: zaświadczenie z 24 marca 2025 r. (k. 84 akt).

Sąd zważył, co następuje:

Powództwo nie zasługiwało na uwzględnienie.

Powód domagał się w niniejszej sprawie zasądzenia na jego rzecz od strony pozwanej (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. kwoty 43.000 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie za okres od dnia 1 stycznia 2024 r. do dnia zapłaty. Pozwana spółka wnosiła natomiast o oddalenie powództwa w całości.

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił, na podstawie przedłożonych przez strony postępowania, dowodów z dokumentów powołanych w treści uzasadnienia, dopuszczonych jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., których wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Sąd oparł ustalenia stanu faktycznego także na zeznaniach świadków, w tym A. L., I. B., L. U. i Z. M.. Sąd uznał, że zeznania wymienionych osób były wiarygodne. W sposób zgodny osoby te przedstawiały istotne dla sprawy fakty. Wynikał z nich spójny obraz wydarzeń.

A. L. był bezpośrednim przełożonym powoda i pracował z powodem w zespole przy projekcie dla (...). Świadek I. B. współpracuje natomiast nadal ze stroną pozwaną na stanowisku zarządzania zespołami ludzkimi i wspierała A. L.
w budowaniu komunikatów do zespołu. Ww. świadkowie zeznali m.in., że poczynili starania aby członkowie zespołu pracujący przy projekcie (...) dla klienta (...) nie rezygnowali z pracy dla pozwanej spółki, gdyż dla (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. było to niekorzystne. Zeznali nadto, że członkowie zespołu nie zgodzili się na powyższe formułując zarzuty co do nieprawidłowości w funkcjonowaniu pozwanej.

Zarówno L. U., jak i Z. M. pracowali u pozwanej na zasadzie B2B przy projekcie (...) dla klienta (...) i byli członkami zespołu wraz z powodem. Ww. świadkowie wyjaśnili sekwencję zdarzeń, która prowadziła do podpisania porozumień w sprawie rozwiązania umów o pracę na czas nieokreślony
i jednocześnie wycofania oświadczeń o rozwiązaniu umów o pracę na czas nieokreślony
z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Wskazali, że to reprezentanci (...), jeszcze przed wypowiedzeniem im umów przez pozwaną spółkę, kontaktowali się z nimi w sprawie nawiązania współpracy.

Nadto ustalenia stanu faktycznego sprawy zostały poczynione w oparciu
o przesłuchanie stron, tj. powoda F. Z., a także przesłuchanie za stronę pozwaną U. T. i V. S.. Sąd dał wiarę powyższym przesłuchaniom jako spójnym, wiarygodnym i korespondującym z pozostałym materiałem dowodowym zebranym w aktach sprawy, jednak odmiennie niż powód ocenił treść ww. przesłuchań w zakresie potrzebnym do wydania niniejszego rozstrzygnięcia.

V. S., jak i U. T. wskazali m.in., że członkowie Zarządu pozwanej spółki nie uczestniczyli w rozmowach między (...) a członkami zespołu (...), gdyż nie było to w ich interesie. V. S. podał, że powód miał wybór w zakresie zakończenia pracy z pozwaną, tj. albo zostanie w spółce do końca okresu wypowiedzenia albo podpisze porozumienie.

Powód F. Z. podczas przesłuchania wiarygodnie przedstawił sekwencję zdarzeń prowadzących do zawarcia porozumienia w sprawie rozwiązania umowy o pracę na czas nieokreślony i jednocześnie wycofania oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę na czas nieokreślony z zachowaniem okresu wypowiedzenia, a nadto motywy jakimi kierował się podczas podejmowania decyzji o podpisaniu ww. porozumienia.

Podstawę prawną żądania powoda stanowiły przepisy ustawy z 13 marca 2003 r.
o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników (Dz. U. nr 90, poz. 844 ze zm., dalej jako „ustawa”). Reguluje ona m.in. kwestię odpraw należnych pracownikom w razie tzw. zwolnień grupowych.

W myśl art. 8 ust. 1 ustawy pracownikowi, w związku z rozwiązaniem stosunku pracy w ramach grupowego zwolnienia, przysługuje odprawa pieniężna w wysokości:
1) jednomiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy krócej niż 2 lata; 2) dwumiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony
u danego pracodawcy od 2 do 8 lat; 3) trzymiesięcznego wynagrodzenia, jeżeli pracownik był zatrudniony u danego pracodawcy ponad 8 lat. W rozumieniu ustawy zwolnienie grupowe zachodzi, zgodnie z art. 1 ustawy, „w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, w drodze wypowiedzenia dokonanego przez pracodawcę, a także na mocy porozumienia stron”, jeżeli w okresie nieprzekraczającym 30 dni zwolnienie obejmuje liczbę pracowników określoną ustawą.

Odprawa przysługuje jednak nie tylko pracownikom, którzy zostali zwolnieni w ramach zwolnienia grupowego. Jak wynika bowiem z treści art. 10 ust. 1 ww. ustawy, jej art. 8 stosuje się odpowiednio w razie konieczności rozwiązania przez pracodawcę zatrudniającego co najmniej 20 pracowników stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron, a zwolnienia w okresie nieprzekraczającym 30 dni obejmują mniejszą liczbę pracowników niż określona w art. 1. Art. 8 ustawy stosuje się zatem odpowiednio w sytuacji, gdy zwolnienie pracownika nie nastąpiło w ramach zwolnień grupowych, tylko tzw. zwolnień indywidualnych.

Zauważyć należy, że podstawową przesłanką stosowania art. 10 ustawy jest konieczność rozwiązania stosunku pracy z przyczyn niedotyczących pracownika, jeżeli przyczyny te stanowią wyłączny powód uzasadniający wypowiedzenie stosunku pracy lub jego rozwiązanie na mocy porozumienia stron. Przyjęte w ustawie o zwolnieniach grupowych, jako podstawa jej stosowania kryterium ,,przyczyn niedotyczących pracownika’’ sprawia, że katalog przyczyn zwolnień grupowych jest bardzo szeroki. Nie sposób go precyzyjnie zdefiniować. Mogą mieć one zróżnicowany charakter, począwszy od ekonomiczno-finansowych, przez organizacyjno-strukturalne, skończywszy na technologiczno-ekologicznych. Jak ujął to Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 marca 2009 r., I PK 185/08 (OSNP 2010 nr 21-22, poz. 259), mogą być one mniej lub bardziej istotne. Nie jest ważne, czy zwolnienia następują z winy pracodawcy, który niewłaściwie zarządzał przedsiębiorstwem, czy też są następstwem okoliczności od niego niezależnych. W tym drugim przypadku może wchodzić w rachubę cały splot zróżnicowanych czynników o charakterze obiektywnym. Z jednej strony mogą one mieć charakter losowy (np. klęska żywiołowa), z drugiej zaś charakter finansowy (np. wysokie koszty pozyskania kredytów, ryzyko kursowe), gospodarczy (np. recesja), bądź polityczny (np. sankcje ekonomiczne wobec kraju importera towarów). Przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie stosunku pracy w ramach komentowanej ustawy o zwolnieniach grupowych z 2003 r. są zatem wszelkie inne czynniki - poza statusem pracownika - rzutujące na potrzebę świadczenia pracy na rzecz konkretnego pracodawcy. W praktyce ich enumeratywne wyliczenie jest zaś niemożliwe. Przyczyny dotyczące pracownika są to zaś okoliczności związane ze sposobem wykonywania przez niego pracy oraz jego osobą (psychiczną i fizyczną możliwością świadczenia pracy). Przyczyny te mogą być także niezawinione przez pracownika (por. E. Maniewska, Komentarz do art. 1 ustawy o szczególnych zasadach rozwiązywania
z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, Oficyna 2007).

W toku niniejszego postępowania strona pozwana nie kwestionowała faktu, że zatrudnia więcej niż 20 pracowników. Bezsporne również pozostawało, że powód miał prawo domagać się w niniejszym procesie zasądzenia na jego rzecz odprawy pieniężnej w wysokości dwumiesięcznego wynagrodzenia z uwagi na jego okres zatrudnienia w pozwanej spółce.

Kwestią sporną między stronami było natomiast to, czy przyczyny rozwiązania umowy o pracę były przyczynami wyłącznie niedotyczącymi pracownika, co uzasadniałoby zasądzenie na rzecz powoda F. Z. odprawy pieniężnej.

W niniejszej sprawie istotna jest sekwencja zdarzeń, która ostatecznie doprowadziła do podpisania w dniu 15 grudnia 2023 r. przez strony niniejszego sporu porozumienia rozwiązującego umowę o pracę i jednocześnie dotyczącego wycofania oświadczenia
o rozwiązaniu umowy o pracę na czas nieokreślony z zachowaniem okresu wypowiedzenia.

W pierwszej kolejności podać należy, że powód był zatrudniony u pozwanej
i wykonywał pracę w ramach zespołu realizującego projekt (...) na rzecz (...), będącego wówczas klientem pozwanej. W toku współpracy klient ten podjął decyzję biznesową o zawieszeniu dalszej współpracy z pozwaną spółką oraz o przejęciu zespołu realizującego projekt, w tym powoda. Co ważne, decyzja ta nie była inicjowana ani inspirowana przez pozwaną, lecz wynikała wyłącznie z autonomicznej decyzji (...), która to decyzja była podyktowana skargami składanymi przez poszczególnych członków zespołu, którego członkiem był również F. Z.. Członkowie zespołu sygnalizowali bowiem zastrzeżenia dotyczące ich niezadowolenia z funkcjonowania pozwanej jako pracodawcy oraz organizacji współpracy projektowej.

Sąd oceniając materiał dowodowy zgromadzony w toku postępowania doszedł do przekonania, że do przejęcia zespołu, w ocenie Sądu, doprowadziła część zespołu do której powód nie należał, a także firma (...), a miało to miejsce w sytuacji, gdy ani powód nie był z powyższego zadowolony (jako jedyny członek zespołu, który miał zawartą z pozwaną umowę o pracę), ani z przebiegu wydarzeń nie była zadowolona strona pozwana.

Istotne pozostaje, że w celu utrzymania zespołu oraz kontynuowania współpracy projektowej pozwana podejmowała, jeszcze przed złożeniem powodowi wypowiedzenia umowy o pracę, realne działania zmierzające do zatrzymania pracowników, w tym proponowała członkom zespołu, w którym pracował powód, poprawę warunków zatrudnienia w postaci podwyżek wynagrodzenia. Propozycje te nie zostały jednak zaakceptowane przez członków zespołu. Według materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym przesłuchania powoda, odmowa przyjęcia proponowanych podwyżek nie była podyktowana wyłącznie kwestiami finansowymi. Członkowie zespołu zgłaszali wobec pozwanej inne zastrzeżenia o charakterze organizacyjnym, które spowodowały, że nawet zaoferowanie korzystniejszych warunków płacowych nie doprowadziło do zmiany ich decyzji o odejściu.

Wobec powyższych zdarzeń, spółka zdecydowała się na rozwiązanie umowy o pracę
z powodem z zachowaniem okresu wypowiedzenia, a także rozwiązanie poszczególnych umów z innymi członkami zespołu. Bezsporne pozostaje, że pozwana spółka wypowiedziała wówczas powodowi umowę o pracę z przyczyn niedotyczących powoda. Gdyby okres wypowiedzenia dobiegł do końca, do rozwiązania umowy o pracę doszłoby z przyczyn niedotyczących pracownika i powodowi należna byłaby odprawa.

Wbrew bowiem stanowisku F. Z., po wypowiedzeniu mu umowy o pracę pojawiły się jednak kolejne okoliczności faktyczne, które w sposób zasadniczy modyfikują ocenę prawną zasadności roszczenia.

Podać trzeba, że jeszcze w trakcie biegu okresu wypowiedzenia umowy o pracę zawartej z pozwaną, powód otrzymał propozycję kontynuowania pracy nad projektem od klienta pozwanej ((...)), co stanowiło realną i konkretną alternatywę wobec pozostawania w okresie wypowiedzenia w (...) sp. z o.o. z siedzibą we V.

Pozwana spółka, działając w dobrej wierze i z poszanowaniem interesów powoda, jak
i własnych, przedstawiła mu wybór pomiędzy zawarciem porozumienia o rozwiązaniu umowy o pracę i jednocześnie cofnięciem oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę na czas nieokreślony z zachowaniem okresu wypowiedzenia, a następnie przejściem do klienta pozwanej a pozostaniem w okresie wypowiedzenia w pozwanej spółce, przy jednoczesnym wykazaniu chęci do zapewnienia mu pracy podczas pozostawania w okresie wypowiedzenia (jak wynika bowiem z zeznań A. L., w związku z trzymiesięcznym okresem wypowiedzenia szukał on sposobu w celu zapełniania pracy powoda i z uwagi na to, że F. Z. pracował wcześniej dla innego klienta pozwanej, tj. (...), A. L. podjął rozmowy z klientem (...), jednak F. Z. nie był powyższym zainteresowany).

F. Z. początkowo nie wyrażał chęci zawarcia zaproponowanego mu porozumienia, jednakże jak wynika z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy po rozmowach, które odbył z reprezentantami pozwanej, a także członkami zespołu, w którym pracował, ostatecznie zdecydował się na podjęcie współpracy z byłym klientem pozwanej,
a następnie (już po zabezpieczeniu sobie ciągłości zatrudnienia) zawarł z pozwaną porozumienie rozwiązujące stosunek pracy, a jednocześnie cofające oświadczenie
o rozwiązaniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z zachowaniem okresu wypowiedzenia. Jak wynika z przesłuchania powoda, co niezwykle istotne, zdecydował się on również na zawarcie owego porozumienia z 15 grudnia 2023 r. analizując swoje położenie na rynku pracy i uznając, że lepiej mieć pewne zatrudnienie niż uczestniczyć w wieloetapowej rekrutacji (cyt. z przesłuchania powoda na rozprawie w dniu 8 stycznia 2026 r.: ,, Stwierdziłem że lepszy wróbel w garści i podpisze umowę z V. (…)’’). Tym samym uznać należy, że rozwiązanie umowy o pracę nastąpiło w drodze zgodnych oświadczeń woli stron, a nie
w wyniku jednostronnej decyzji pracodawcy.

Zaznaczyć w tym miejscu trzeba, że co prawda podjęcie indywidualnej współpracy przez powoda i innych członków zespołu z (...) nie było korzystne dla spółki (m.in. finansowo), jednakże pozwana nie sprzeciwiała się powyższemu, gdyż według niej ewentualne działania blokujące mogłyby narazić ją na negatywne konsekwencje w dalszych relacjach gospodarczych z (...), a w szczególności obawiała się zakończenia współpracy z V. (kontynuowała wówczas i kontynuuje nadal inny projekt z V.) oraz negatywnej opinii na rynku niemieckim. Pozwana nie utrudniała przejęcia zespołu przez klienta, kierując się racjonalnymi względami biznesowymi i wolą zachowania poprawnych relacji
z kontrahentem, co w żaden sposób nie może być utożsamiane z działaniem na szkodę powoda ani z próbą obejścia przepisów prawa pracy. Niewątpliwie w interesie pozwanej, zrówno ze względów finansowych, jak i organizacyjnych, było również uzyskanie jak najszybciej wiedzy, czy powód zgodzi się pozostać w pozwanej spółce u innego klienta, pracując przy innych projektach (z uwagi na specyfikę pracy powód musiałby się zaangażować na okres znacznie dłuższy niż okres wypowiedzenia, żeby rozpoczęcie takiej współpracy miało sens), czy odejdzie po upływie okresu wypowiedzenia, czy też przed upływem okresu wypowiedzenia rozwiąże umowę i zacznie pracę w innej spółce. Wobec sytuacji, w jakiej pozwana została postawiona przez klienta i cześć pracowników zespołu, nie można przypisać pozwanej żadnego zarzutu za próbę jak najszybszego wyklarowania sytuacji.

W ocenie Sądu, nieuprawniony jest zarzut powoda, jakoby pozwana nakłaniała go do podjęcia współpracy z klientem pozwanej wyłącznie w celu skrócenia okresu wypowiedzenia i uchylenia się od obowiązków wobec powoda. W rzeczywistości działania pozwanej miały charakter organizacyjny i były podyktowane koniecznością ustalenia dalszego przebiegu współpracy powoda z pozwaną spółką w okresie wypowiedzenia. Wskazać należy, że (...) sp. z o.o. z siedzibą we V., nakłaniając powoda do szybkiego podjęcia decyzji, zmierzała jedynie do uzyskania od niego jednoznacznej informacji, czy zamierza on skorzystać z propozycji zatrudnienia u klienta pozwanej, czy też planuje pozostać w stosunku pracy do końca okresu wypowiedzenia. Od tej decyzji zależało bowiem, czy pozwana powinna podejmować działania zmierzające do zapewnienia powodowi pracy w okresie wypowiedzenia, w tym poszukiwać dla niego odpowiednich zajęć lub projektów. Oczekiwanie przez pozwaną szybkiego zajęcia stanowiska przez powoda było zatem w pełni uzasadnione i nie miało charakteru nacisku, lecz wynikało z potrzeby racjonalnego planowania pracy i realizacji obowiązków pracodawcy wobec pracownika.

Niezasadny jest również zdaniem Sądu zarzut powoda, jakoby zawarte w dniu 15 grudnia 2023 r. pomiędzy stronami porozumienie rozwiązujące umowę o pracę miało charakter pozorny i zostało zawarte wyłącznie w celu uniknięcia przez pozwaną obowiązku wypłaty odprawy. Twierdzenie to nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie.

Wskazać należy, że zawarcie porozumienia było konsekwencją uprzedniej, świadomej i dobrowolnej decyzji powoda o podjęciu współpracy z innym podmiotem, co oznacza, że strony realizowały rzeczywisty zamiar zakończenia łączącego je stosunku pracy. Okoliczność, że powód był nakłaniany przez członków zespołu do przejścia do V. a przez pracowników pozwanej do podjęcia decyzji, nie oznacza, że podpisując porozumienie działał w warunkach niedopuszczalnego prawem przymusu. Mając na uwadze swoją sytuację – przede wszystkim potrzeby finansowe rodziny, ale także własną sytuację na rynku pracy i sytuację jego kolegów z zespołu, powód dokonał świadomego i swobodnego wyboru - wybrał pewne zatrudnienie zamiast ryzyka, że nie znajdzie satysfakcjonującego zatrudnienia w szybkim terminie, a dodatkowo spotka się z niezadowoleniem kolegów z pracy i klienta, dla którego pracował u pozwanej.

Zaznaczyć trzeba, że porozumienie wywołało wszystkie przewidziane prawem skutki, a w szczególności doszło do faktycznego ustania stosunku pracy, rozliczenia stron oraz zaprzestania świadczenia pracy przez powoda na rzecz pozwanej. Nie sposób zatem mówić o pozorności czynności prawnej w rozumieniu art. 83 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p., skoro strony nie tylko złożyły zgodne oświadczenia woli, lecz także konsekwentnie realizowały ich treść. F. Z. nie wykazał przy tym, aby którakolwiek ze stron nie zamierzała wywołać skutków prawnych wynikających z porozumienia, a wręcz przeciwnie, jego zawarcie odpowiadało rzeczywistemu interesowi obu stron i stanowiło racjonalne zakończenie współpracy w sytuacji zapewnienia powodowi ciągłości zatrudnienia.

Na uwzględnienie nie zasługuje również zarzut powoda, jakoby (...) sp. z o.o. z siedzibą we V. dopuściła się naruszenia zasad współżycia społecznego, o których mowa w art. 8 k.p., poprzez rzekome obejście przepisów dotyczących odpraw pracowniczych.

Według stanowiska Sądu, zarzut ten stanowi jedynie polemiczną ocenę skutków prawnych zdarzeń, które w rzeczywistości przebiegały w sposób zgodny z prawem, zasadami uczciwości oraz lojalności stron stosunku pracy. Strona pozwana nie podejmowała bowiem żadnych działań zmierzających do obejścia przepisów ustawy z 13 marca 2003 r.
o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników. Zdaniem Sądu działania pozwanej były nie tylko nakierowane na zabezpieczenie własnych interesów, co podyktowane było dążeniem do utrzymania przyjaznych stosunków między pozwaną a (...), ale również nie były sprzeczne z interesami powoda, któremu umożliwiono podjęcie decyzji pozwalającej na zachowanie ciągłości zatrudnienia. Powtórzyć trzeba, że zawarcie porozumienia rozwiązującego umowę o pracę nie było czynnością pozorną ani instrumentalną, lecz stanowiło naturalną konsekwencję wcześniejszej, dobrowolnej decyzji powoda o podjęciu współpracy z innym podmiotem. Skoro powód nie utracił źródła dochodu, nie doznał przerwy w zatrudnieniu i nie poniósł uszczerbku majątkowego, brak jest podstaw do przyjęcia, iż pozwana działała w sposób sprzeczny
z funkcją ochronną przepisów o odprawach.

Co więcej, powoływanie się przez powoda na art. 8 k.p. w niniejszej sprawie pozostaje w oczywistej sprzeczności z istotą tej regulacji. Przepis ten nie może bowiem służyć do kreowania uprawnień, które nie znajdują oparcia w przepisach prawa ani do podważania skutków własnych decyzji pracownika.

Całkowicie bezzasadny jest również zarzut powoda, jakoby zawarte pomiędzy stronami porozumienie rozwiązujące umowę o pracę było nieważne na podstawie art. 58 k.c. w zw. z art. 300 k.p., jako czynność prawna mająca na celu obejście przepisów o odprawach pracowniczych. Twierdzenie to stanowi nieuprawnioną interpretację zarówno okoliczności faktycznych sprawy, jak i przepisów prawa materialnego.

Dla stwierdzenia nieważności czynności prawnej na podstawie art. 58 § 1 lub § 2 k.c. konieczne jest wykazanie, że jej jedynym lub dominującym celem było obejście ustawy albo że była ona sprzeczna z zasadami współżycia społecznego. Ciężar dowodu w tym zakresie spoczywa na powodzie, który jednak nie przedstawił żadnych okoliczności pozwalających na przyjęcie, iż pozwana zawierając porozumienie działała w celu obejścia przepisów prawa pracy. Podkreślić w tym miejscu należy, że nie można utożsamiać skutku prawnego w postaci braku obowiązku wypłaty odprawy z obejściem prawa. Odprawa pieniężna ma charakter wyjątkowy i przysługuje wyłącznie w sytuacjach wyraźnie określonych w ustawie.

Podsumowując, w ocenie Sądu, do rozwiązania z powodem umowy o pracę na mocy porozumienia stron doszło z przyczyn nie leżących wyłącznie po stronie pracodawcy. Rozwijając, o ile Sąd uznał, że jeszcze w listopadzie 2023 r. nie było winy powoda w tym że, doszło do zerwania ze strony (...) współpracy ze stroną pozwaną nad projektem (...), i w tym momencie w sytuacji wypowiedzenia powodowi umowy o pracę przez pozwaną należała by się mu odprawa, to jednak przez to, że powód podjął decyzję (z której nie do końca był początkowo zadowolony, a z której również nie była zadowolona pozwana), że zgadza się na wcześniejsze rozwiązanie umowy o pracę i akceptuje nowe warunki zatrudnienia, a nadto zaczyna szybciej pracę dla innego podmiotu, bo uznał tę opcję za najkorzystniejszą w warunkach, w jakich się znalazł, to tym samym przyczyna rozwiązania umowy o pracę nie leżała wyłącznie po stronie (...) sp. z o.o. z siedzibą we V..

Mając na względzie powyższe, Sąd w punkcie I sentencji orzeczenia oddalił powództwo.

O kosztach procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 1 ¹ k.p.c. Powództwo
w niniejszej sprawie zostało oddalone w całości, zatem to powód jest stroną przegrywającą sprawę i obowiązaną co do zasady do zwrotu kosztów procesu stronie przeciwnej. Powód przegrał proces, zatem po jego stronie powstaje obowiązek zwrotu kosztów zastępstwa procesowego poniesionych przez stronę przeciwną w wysokości 2 700 zł. Wysokość wynagrodzenia pełnomocnika pozwanej spółki Sąd ustalił w oparciu o § 9 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1935 z późn. zm.).

W punkcie III sentencji wyroku nieuiszczonymi kosztami sądowymi w postaci opłaty od pozwu Sąd obciążył Skarb Państwa, mając na uwadze, że zgodnie z dyspozycją art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 98 k.p.c. nie było podstaw do obciążenia tymi kosztami wygrywającej sprawę strony pozwanej, zaś powódka, która przegrała proces, była zwolniona od kosztów sądowych z mocy ustawy (art. 96 ust. 1 pkt 4 u.k.s.c. w zw. z art. 35 ust. 1 u.k.s.c.).

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.