Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

UZASADNIENIE

Powód F. F. (1), pozwem z 22 lipca 2024 r. (data stempla pocztowego k. 13) skierowanym przeciwko (...) S.A. we Z., złożył odwołanie od oświadczenia strony pozwanej z 4 lipca 2024 r. o rozwiązaniu umowy o pracę za wypowiedzeniem i wniósł o:

1.  uznanie wypowiedzenia za bezskuteczne lub zasądzenie na jego rzecz kwoty 10.572,07 zł, a w wypadku upływu okresu wypowiedzenia przed końcem postępowania – przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach w związku z nieuzasadnionym wypowiedzeniem umowy o pracę,

2.  zasądzenia wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy pod warunkiem podjęcia pracy

oraz zasądzenie zwrotu kosztów procesu.

Uzasadniając swoje żądania powód podniósł, że jest zatrudniony u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę zawartej 1 sierpnia 2022 r. W dniu 5 lipca 2024 r. otrzymał wypowiedzenie uzasadnione zmianami organizacyjnymi pracodawcy polegającymi na przekształceniach strukturalnych w spółce i optymalizacji kosztów zatrudnienia w spółce, a w konsekwencji likwidacji zajmowanego przez niego stanowiska pracy – menagera (...).

W ocenie powoda wypowiedzenie jest nieuzasadnione albowiem podana przyczyna mija się z prawdą, gdyż stanowisko na którym pracował nie zostało zlikwidowane. Likwidacja stanowiska pracy miała charakter pozorny, albowiem do niej nie doszło, a miała ona jedynie stanowić uzasadnienie do rozwiązania stosunku pracy.

Ponadto w ocenie powoda do wypowiedzenia umowy o pracę doszło z naruszeniem prawa, wobec wadliwości uchwały Rady Miejskiej w sprawie wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Powód wskazał, iż wystąpił do sądu administracyjnego ze skargą o stwierdzenie nieważności uchwały (k. 3-3v.).

Tut. Sąd wezwał powoda do uzupełnienia braków formalnych pozwu, miedzy innymi, poprzez jednoznaczne wskazanie, czy powód domaga się przywrócenia go do pracy, czy też odszkodowania. Pismem procesowym z dnia 13 lutego 2025 r., uzupełniając braki formalne pozwu powód oświadczył, iż w niniejszym postępowaniu domaga się należnego mu odszkodowania (k. 21).

Odpowiadając na pozew, strona pozwana, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia następnego po uprawomocnieniu się orzeczenia do dnia zapłaty, a także opłaty skarbowej od pełnomocnictwa w wysokości 17,00 zł.

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana zarzuciła, że w kwietniu 2024 r. Rada Nadzorcza zatwierdziła zmianę struktury organizacyjnej spółki oraz Regulamin organizacyjny, na skutek czego zlikwidowane zostało stanowisko zajmowane przez powoda, tj. menadżer P. & Z.. W tej sytuacji pracodawca postanowił dokonać wypowiedzenia powodowi umowy o pracę. Wbrew twierdzeniom powoda podana przyczyna nie była pozorna, bowiem faktycznie do chwili obecnej takiego stanowiska w spółce nie ma, gdyż nie utworzono P. & Z. w obiekcie (...) F., gdzie powód świadczył pracę.

Z uwagi na to, że powód jest radnym Rady Miejskiej R. (1), aby dochować przepisów z tym związanych, pracodawca wystąpił do Rady Miejskiej o podjęcie uchwały wyrażającej zgodę na rozwiązanie umowy o pracę z powodem. Taką zgodę Rada wyraziła w dniu 27 czerwca 2024 r. w uchwale nr 19.IV.2024. Wobec spełnienia wymogów przewidzianych przepisami, w dniu 4 lipca 2024 r. wypowiedziano powodowi umowę o pracę.

W dniu 22 lipca 2024 r. powód zaskarżył uchwałę do sądu administracyjnego, na skutek czego wyrokiem z dnia 4 grudnia 2024 r. stwierdzono jej nieważność w całości. Powód przesłał stronie pozwanej wyrok WSA wnosząc o przywrócenie do pracy. Jednak skarżąc uchwałę nie wskazał sądowi, iż uczestnikiem postępowania przed WSA powinien być również pracodawca, przy czym sąd również nie dopatrzył się wówczas uchybienia w przedmiocie powiadomienia spółki. Po otrzymaniu od powoda wyroku spółka złożyła wniosek o dopuszczenie do sprawy w charakterze uczestnika postępowania, który został uwzględniony. Łączy się to z prawem spółki do złożenia skargi do NSA. Termin do jej złożenia przypada na 9 kwietnia 2025 r., co też spółka zamierza zrobić. W tej sytuacji przedłożony przez powoda wyrok WSA nie przesądza o nieważności uchwały.

Z ostrożności procesowej odnosząc się do wysokości roszczenia w kwocie strona pozwana zakwestionowała wysokość odszkodowania o jakie wniósł powód, gdyż nie wskazał on sposobu jego wyliczenia, ani na jakiej podstawie została przez niego wyliczona. Strona pozwana wskazała, że na dzień 31 marca 2025 r. przysługiwałoby mu wynagrodzenie w wysokości 74.004,49 zł brutto, przy czym wobec wypłacenia odprawy z tytułu rozwiązania umowy o pracę z powodu likwidacji stanowiska w kwocie 21.144,14 z ł brutto, po jej potraceniu wynagrodzenie powoda za czas pozostawania bez pracy to ewentualna kwota 52.860,35 zł.

Strona pozwana zarzuciła również, że przywrócenie powoda do pracy byłoby niecelowe, ponieważ zajmowanego przez niego dotychczas stanowiska nie ma już w strukturze organizacyjnej spółki (k. 63-67).

Podczas mowy końcowej na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. powód oświadczył, iż strona pozwana rozwiązała z nim umowę o pracę niezgodnie z prawem i wnosi o zasądzenie wszystkich należnych mu świadczeń, odszkodowań, które są przewidziane przepisami prawa (czas 00:40:25-00:40:52).

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny.

Powód F. F. (1) oraz strona pozwana (...) S.A. we Z. w dniu 31 maja 2022 r. zawarli na piśmie umowę o pracę na okres próbny od 1 czerwca 2022 r. do 31 lipca 2022 r., na podstawie której powód został zatrudniony u strony pozwanej w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku menadżera (...) & (...). Miejscem wykonywania pracy było (...) C. (...) (dalej również (...)) F. w R..

W dniu 1 sierpnia 2022 r. strony zawarły na piśmie umowę o pracę na czas nieokreślony, na podstawie której powód został zatrudniony u strony pozwanej w pełnym wymiarze czasu pracy, na stanowisku menadżera (...) & (...). Miejscem wykonywania pracy było (...) C. (...) w R..

Z dniem 1 stycznia 2024 r. wynagrodzenie powoda za pracę na zajmowanym stanowisku zostało określone w wysokości 10.572,07 zł brutto.

Bezsporne, a nadto:

- Umowa o pracę na okres próbny – akta osobowe cz.13.B,

- Umowa o pracę na czas nieokreślony – karta 9-11, 25-29,

- Porozumienie zmieniające – karta 12-v. 12, 30-31.

(...) w (...) składa się z dwóch saun, tężni solankowej i niecki z hydromasażem. Oprócz tego mieści się w niej też basen.

Dowód:

- Zeznania świadka I. C. (1) złożone na rozprawie w dniu 10.10.2025 r.; protokół skrócony karta 185v.-186,

- Wyjaśnienia powoda F. F. (1) złożone na rozprawie w dniu 03.12.2025 r.; protokół skrócony karta 188-188v.

Powód ukończył kursy masażu I. i II. stopnia. Pracował między innymi w ośrodku KRUS w P. (2) jako ratownik wodny, a oprócz tego prowadził grupy gimnastyki ogólnorozwojowej oraz masaże. Kiedy podejmował zatrudnienie u strony pozwanej w (...) basen już funkcjonował. W tym czasie nie było jeszcze fizjoterapii. Powód kierował 3-4 pracownikami obsługującymi strefę P. & (...).

Dowód:

- Wyjaśnienia powoda F. F. (1) złożone na rozprawie w dniu 03.12.2025 r.; protokół skrócony karta 188-188v.

Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła kontrolę u strony pozwanej „Efekty działalności systemu instytucji otoczenia biznesu”.

W wystąpieniu pokontrolnym z marca 2024 r. wskazano, iż „W latach 2021-2022 Zarząd (...) wprowadził zmiany w strukturze organizacyjnej Spółki zatrudniając osoby na stanowiskach, bądź w komórkach organizacyjnych, które nie były wyszczególnione w obowiązującym Regulaminie organizacyjnym Spółki. Wszelkie kwestie dotyczące zmian tego regulaminu pozostawały w gestii Rady Nadzorczej Spółki. Powyższe dotyczyło zatrudnienia, tj. [1] w biurze projektów miękkich na stanowisku dyrektora tego biura (od 2 stycznia 2021 r.), [2] na stanowisku pełnomocnika ds. bezpieczeństwa informacji (na podstawie umowy zlecenia z 3 stycznia 2022 r.); [3] na stanowisku pełnomocnika ds. komunikacji i wizerunku (od 8 lutego 2022 r.); [4] na stanowisku dyrektora ds. marketingu (od 1 lutego 2022 r.);[5] na stanowisku dyrektora ds. (...) (od 22 marca 2022 r.); [6] w centrum badawczo-rozwojowym na stanowisku dyrektora (od 1 października 2022 r.); [7] w dziale technicznym, eksploatacji i inwestycji (...) na stanowisku dyrektora (od 2022 r.); [8] w dziale organizacji i promocji sportu na stanowisku dyrektora (od 2022 r.); [9] na stanowisku dyrektora ds. operacyjnych w (...) (od 2022 r.); [10] na stanowisku dyrektora hotelu i gastronomii (od 2022 r.).

Prezes wyjaśnił, że w związku z dynamicznym rozwojem Spółki (...) zasadne było usprawnienie procesu zarządzania poszczególnymi sektorami działalności (...), co wiązało się z inicjatywą Prezesa w zakresie zatrudniania osób (.. Jeszcze przed ukształtowaniem (...) Regulaminu organizacyjnego (...), racjonalne było opracowanie ostatecznego kształtu struktury organizacyjnej (...), aby nie wprowadzać częstych modyfikacji (...), członkowie Rady Nadzorczej byli na bieżąco informowani o bieżącej sytuacji Spółki i stanie zatrudnienia (...), obecnie przygotowywane są propozycje aktualizacji (...), które zostaną przedłożone bez zbędnej zwłoki.

NIK nie podziela złożonych wyjaśnień, gdyż tylko Radę Nadzorczą uprawniono do wprowadzenia zmian w Regulaminie organizacyjnym, co - jak wykazano - nie miało miejsca.”

We wnioskach pokontrolnych NIK przedstawił między innymi wniosek w zakresie zapewnienia zatrudnienia pracowników na stanowiskach przewidzianych w Regulaminie organizacyjnym zatwierdzonym przez Radę Nadzorczą spółki (IV.5.).

Dowód:

- Wyciąg z wystąpienia pokontrolnego – karta 171-177.

Uchwałą nr (...) zarządu (...) Parku (...) z 17 kwietnia 2024 r. w sprawie uchylenia Regulaminu Organizacyjnego oraz struktury organizacyjnej (...) Parku (...) zatwierdzonego uchwałą Rady Nadzorczej nr (...) z dnia 27 czerwca 2022 r. oraz przyjęcia nowego Regulaminu organizacyjnego oraz struktury organizacyjnej (...) Parku (...), uchylono Regulaminu Organizacyjny oraz strukturę organizacyjną (...) Parku (...) zatwierdzoną uchwałą Rady Nadzorczej nr (...) z dnia 27 czerwca 2022 r. oraz przyjęto nowy Regulamin organizacyjny oraz strukturę organizacyjną (...) Parku (...) (§ 1 ust. 1).

Zgodnie z wykazem stanowisk oraz komórek organizacyjnych w (...) jednym z działów był dział resortu (§ 17 ust. 1 pkt 1 lit. e).

Dział resortu składał się z następujących komórek:

a.  dyrektor resortu,

b.  dział kuchni,

c.  dział obsługi kelnerskiej,

d.  dział recepcji i rezerwacji,

e.  dział utrzymania czystości,

f.  dział (...),

g.  dział logistyki i gospodarki magazynowej.

Zgodnie z wykazem stanowisk w dziale (...) były następujące stanowiska:

- ratownik wodny.

Do zadań działu (...) & (...) należało świadczenie kompleksowej usługi bezpieczeństwa i porządku osób korzystających z pływalni, hydromasażu, wypoczywalni z tężniami i strefą saun w obiekcie (...).

Uchwałą nr 130/VI/(...) Rady Nadzorczej strony pozwanej z 19 kwietnia 2024 r. w sprawie uchylenia Regulaminu Organizacyjnego (...) oraz struktury organizacyjnej Parku (...) S.A. zatwierdzonego uchwałą nr (...) z 27 czerwca 2022 r. oraz zatwierdzenia nowego Regulaminu organizacyjnego oraz struktury organizacyjnej (...) Parku (...) S.A. uchyliła Regulamin organizacyjny strukturę organizacyjną (...) Parku (...) S.A. zatwierdzonego uchwałą nr (...) z 27 czerwca 2022 r. Jednocześnie Rada Nadzorcza zatwierdziła nowy Regulamin organizacyjny oraz struktury organizacyjnej (...) S.A. przedłożony przez zarząd spółki.

Dowód:

- Uchwała nr (...) zarządu strony pozwanej z 17.04.2024 r. wraz z Regulaminem – karta 68-92,

- Uchwała nr (...) Rady Nadzorczej strony pozwanej z 19.04.2024 r. – karta 93-98.

Pismem z dnia 27 maja 2024 r. strona pozwana działając na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, zwróciła się do Rady Miejskiej R. (2) o umieszczenie w porządku obrad najbliższej sesji Rady uchwały w sprawie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem z radnym Rady Miejskiej F. F. (1) będącym jednocześnie pracownikiem (...) S.A. z siedzibą we Z., świadczącym pracę w zarządzanym przez spółkę (...) w P. (1) oraz wyrażenie zgody na rozwiązanie z nim stosunku pracy. Podstawą rozwiązania stosunku pracy z radnym są zdarzenia niezwiązane z wykonywaniem przez niego mandatu radnego.

W uzasadnieniu wskazano, że radny jest zatrudniony w spółce na stanowisku menadżera P. (...) na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony z 1 sierpnia 2022 r. Planowane jest rozwiązanie umowy o pracę z F. F. (1) na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w zw. z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiązywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, tj. likwidacja stanowiska pracy z uwagi na przekształcenia strukturalne w spółce i konieczność optymalizacji kosztów. Podano również, iż F. F. (1) został zwolniony z obowiązku świadczenia pracy od 27 maja 2024 r. do 14 czerwca 2024 r.

Dowód:

- Pismo strony pozwanej z 27.05.2024 r. – akta osobowe cz.B.21.

Uchwałą nr 19.IV.2024 Rady Miejskiej R. (1) z 27 czerwca 2024 r. w sprawie wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej R. (1), na podstawie art. 25 ust. 2 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, po rozpatrzeniu wniosku Prezesa (...) Parku (...) S.A. we Z., została wyrażona zgoda na rozwiązanie stosunku pracy z radnym F. F. (1), zatrudnionym w (...) w P. (1) (§ 1). Wykonanie uchwały powierzono Przewodniczącemu Rady Miejskiej R. (2) (§ 2). Uchwała weszła w życie z dniem podjęcia (§ 3).

Dowód:

- Uchwała nr 19.IV.2024 r. – akta osobowe cz.B.25.

Oświadczeniem z dnia 4 lipca 2024 r. doręczonym powodowi listownie, strona pozwana na podstawie art. 30 § 1 pkt 2 k.p. w zw. z art. 10 ustawy z dnia 13 marca 2003 r. o szczególnych zasadach rozwiazywania z pracownikami stosunków pracy z przyczyn niedotyczących pracowników, po wyrażeniu w dniu 27 czerwca 2024 r. zgody na rozwiązanie stosunku pracy przez Radę Miejską R. (1), rozwiązała z powodem umowę o pracę na czas nieokreślony zawartą 1 sierpnia 2022 r. z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął 31 sierpnia 2024 r.

Wypowiedzenie umowy o pracę nastąpiło w związku ze zmianami organizacyjnymi pracodawcy polegającymi na przekształceniach strukturalnych w spółce i koniecznością optymalizacji kosztów zatrudnienia w spółce, a w konsekwencji likwidacji zajmowanego przez powoda stanowiska pracy, menadżera (...).

W związku z rozwiązaniem umowy o pracę powód został poinformowany, iż zostanie mu wypłacona odprawa w wysokości wynikającej z art. 8 ustawy, tj. dwumiesięcznego wynagrodzenia, liczona jak ekwiwalent pieniężnych za urlop wypoczynkowy.

Dowód:

- Wyjaśnienia powoda F. F. (1) złożone na rozprawie w dniu 03.12.2025 r.; protokół skrócony karta 188-188v.,

- Rozwiązanie umowy o pracę – karta 4, 24.

Pismem z dnia 22 lipca 2024 r. powód złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na uchwałę Rady Miejskiej R. (2) nr 19.IV.2024 z dnia 27 czerwca 2024 r. w sprawie wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym Rady Miejskiej R. (2), wnosząc o wstrzymanie zaskarżonej uchwały i stwierdzenie jej nieważności.

Dowód:

- Wyjaśnienia powoda F. F. (1) złożone na rozprawie w dniu 03.12.2025 r.; protokół skrócony karta 188-188v.,

- Skarga z 22.07.2024 r. – karta 5 -7v., 32-37.

Wyrokiem z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 378/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości.

W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż „Z załączonego do akt sprawy protokołu nr 4 IV Sesji Rady Miejskiej R. (1) z dnia 27 czerwca 2024 r. wynika, że po pierwszym głosowaniu, zakończonym wynikiem 10:10 przy trzech osobach nieobecnych, obecny na sali radca prawny wskazał na istotną wadę w przebiegu głosowania. Brał w nim udział Skarżący, który na podstawie art. 25a u.s.g. nie mógł w nim uczestniczyć. Sąd w pełni podziela trafność tej oceny. Nie ulega bowiem wątpliwości, że procedowany akt dotyczył interesu prawnego Skarżącego, co nie wymaga dalszych uwag, zwłaszcza w kontekście wywodzonych w skardze argumentów w przedmiocie dopuszczalności skargi.

Z dalszych zapisów protokołu wynika, że głosowanie uznano za wadliwe i uznano konieczność jego powtórzenia, wobec czego Przewodniczący zarządził reasumpcję głosowania. Po czym ogłoszono przerwę, po przerwie o godz. 13:45 przystąpiono do reasumpcji głosowania. Przewodniczący poddał pod drugie głosowanie projekt uchwały (zaskarżonej). Dalej protokół opisuje wyniki głosowania.

Nieco inny przebieg tych zdarzeń obrazuje nagranie z sesji …

… Usunięcie zaskarżonej uchwały z obrotu prawnego może zatem nastąpić tylko wówczas, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy jej podjęciu organ naruszył przepisy prawa materialnego lub normy regulujące procedurę podjęcia uchwały, przy czym naruszenie to musi mieć charakter rażący.

W opinii Sądu taki zarzut należy postawić działaniom organu w tej sprawie, co przekłada się na zgodność z prawem podjętej uchwały, przy czym uchybienia dostrzeżone przez Sąd w sposób rażący naruszają powołane w skardze przepisy, tj. art. 3 ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 1 u.s.g. oraz §§ 63 ust. 4, 65 i 47 Statutu. Zaskarżona uchwała została bowiem podjęta wbrew zapisom wskazanych norm bez uprzedniego przegłosowania reasumpcji, choć istniały ku temu wskazane w powołanych zapisach regulacje prawne. Ponadto zgodzić trzeba się z zarzutem Skarżącego, że sposób przeprowadzenia głosowania nad sporną uchwałą nie był prawidłowy, gdyż z zapisu audio-video z sesji Rady Miejskiej z tego dnia jasno wynika, że istniały wątpliwości radnych, co do przedmiotu głosowania, jeden z nich zagłosował przed wyjaśnieniem, co będzie stanowiło przedmiot głosowania. Wreszcie przebieg zdarzeń na sali obrad nie został w sposób właściwy ujęty w protokole obrad. Sąd nie podziela natomiast zarzutu skargi, że przy głosowaniu zaskarżonej uchwały nie było kworum …

… Opisane okoliczności dowodzą istotnego naruszenia przepisów prawa, w szczególności art. 3 i art. 22 u.s.g. oraz powołanych przepisów Statutu. Sąd nie neguje, że w sprawie wystąpiły przesłanki do reasumpcji głosowania, do czego jednak nie doszło, podjęta zatem kolejna w tej samej sprawie uchwała narusza wskazane przepisy i to w sposób istotny.

Materiał dowodowy wskazuje, że w sposób formalny nie zgłoszono wniosku o reasumpcję, po drugie wbrew zapisom Statutu nie przeprowadzono głosowania w tej sprawie, a zatem nie zachowano wymaganej prawem procedury głosowania. Statut przewiduje możliwość powtórzenia głosowania w przypadku stwierdzonych błędów technicznych, a ponadto stwierdzenia przez Radę konieczności reasumpcji głosowania. Nie ulega wątpliwości, że stwierdzone wadliwości (udział w głosowaniu osoby nieuprawnionej) nie stanowią błędów technicznych, a zatem dla powtórzenia głosowania należało uzyskać głos Rady, czyli przeprowadzić reasumpcję, co ostatecznie nie nastąpiło. Wątpliwości również budzi prawidłowość przeprowadzonego głosowania, czego dowodzi opisany przebieg obrad wynikający z zapisu audio-wideo.

Stwierdzone nieprawidłowości w opinii Sądu wskazują na istotne naruszenie prawa, co nakazywało stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały jako wydanej z obrazą wskazanych na wstępie przepisów ustawy o samorządzie gospodarczym i Statutu.

Za słuszne uznać również trzeba, w świetle opisanego przebiegu obrad mającego odzwierciedlenie w zapisach audio-wideo, zarzuty skargi podnoszące rozbieżności zapisów protokołu z przebiegiem obrad, pomija on istotne informacje o braku reasumpcji oraz związanych z tym wątpliwości, fakt ten ma jednak wtórne znacznie wobec stwierdzonych uchybień.

Za pozbawione uzasadnienia ocenić natomiast trzeba zarzuty podnoszące brak kworum. Jakkolwiek sprawdzenie obecności osób uprawnionych do głosowania odbyło się już po głosowaniu, to jego przebieg oraz argumentacja skargi nie potwierdzają formułowanych pretensji ...”.

Dowód:

- Wyjaśnienia powoda F. F. (1) złożone na rozprawie w dniu 03.12.2025 r.; protokół skrócony karta 188-188v.,

- Wyrok WSA z 04.12.2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 378/24 – karta 3951

Wyrok WSA z 04.12.2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 378/24 jest prawomocny.

Bezsporne.

W dniu 29 stycznia 2025 r. Rada Miejska R. (1) podjęła uchwałę o wyrażeniu zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym F. F. (2) zatrudnionym u strony pozwanej.

Dowód:

- Wyjaśnienia powoda F. F. (1) złożone na rozprawie w dniu 03.12.2025 r.; protokół skrócony karta 188-188v.

I. C. (1) została zatrudniona u strony pozwanej od października 2022 r. w pełnym wymiarze czasu pracy na stanowisku recepcjonistki. Następnie pracowała na stanowiskach zastępcy kierownika recepcji, specjalisty ds. organizacji eventów i konferencji oraz specjalisty ds. sprzedaży i marketingu. Od września 2024 r. zaczęła pełnić funkcję kierownika sprzedaży i marketingu. Z dniem 7 kwietnia 2025 r. została zatrudniona na stanowisku kierownika sprzedaży.

W połowie 2024 r. I. C. (1) zmieniała stanowisko, gdyż jej dotychczasowa przełożona około czerwca/lipca 2024 r. złożyła wypowiedzenie i we wrześniu 2024 r. odpowiedziała na propozycję zarządu, że chciałaby awansować na stanowisko kierownika.

W okresie zatrudnienia powoda I. C. (1) nie łączyła z powodem żadna zależność służbowa.

I. C. (2) obecnie zajmuje się sprzedażą grup sportowych, organizacją konferencji, eventów na F.. W ramach sprzedaży grup sportowych organizuje obozy różnych (...)ów, (...)ów, którzy przygotowują się do sezonu, czyli jest odpowiedzialna za zorganizowania noclegów, wyżywienia, ułożenie grafiku hali sportowej. Zajmuje się również rozliczeniem danej grupy. Podpisuje także z firmami zagranicznymi umowy na organizacje eventów w obiektach sportowych strony pozwanej. Nie zajmuje się sprzedażą biletów, wejściówek do obiektów strony pozwanej. Tym zajmuje się recepcja. Nie organizuje zajęć dla szkółek pływackich.

I. C. (1) nie zajmuje się podpisywaniem umów na wynajęcie basenu, tężni, zaplecza (...). Nie przygotowuje też takich umów.

W 2024 r. był organizowany u strony pozwanej program „umiem pływać”. I. C. (1) była osobą merytorycznie zaangażowaną we wkład do umowy. W związku z realizacją umowy dostarczyła do federacji sportu, która finansowała ten program, listę uczestników, którą pozyskała od ratownika. Lista była potrzebna do rozliczenia. Poza tym przekazała recepcji informacje, aby wydać opaski basenowe dla dzieci, które przyszły na tę szkółkę. Zajęcia odbywały się pod koniec roku. Umowa trwała do grudnia 2024 r. Później nie zawarto już nowej umowy. Wcześniej tym programem zajmował się powód.

Aktualnie w (...) nie ma menadżera strefy (...). Basen prowadzi firma zewnętrzna. Spółka ma podpisaną umowę z firmą, która dostarcza ratowników i opiekuje się tą strefą.

Dowód:

- Zeznania świadka I. C. (1) złożone na rozprawie w dniu 10.10.2025 r.; protokół skrócony karta 185-186v.,

- Umowy o pracę – karta 153-155, 158-162.

Część obowiązków, które wykonywał powód przejęła I. C. (1).

Dowód:

- Wyjaśnienia powoda F. F. (1) złożone na rozprawie w dniu 03.12.2025 r.; protokół skrócony karta 188-188v.

Od września 2025 r. powód pracuje w szkole jako nauczyciel. Uczy dzieci klas 1-3.

Dowód:

- Wyjaśnienia powoda F. F. (1) złożone na rozprawie w dniu 03.12.2025 r.; protokół skrócony karta 188-188v.

Średnie miesięczne wynagrodzenie powoda z 3 ostatnich miesięcy zatrudnienia wynosiło 10.572,07 zł brutto.

Dowód:

- Zaświadczenie – karta 100.

Stan faktycznych w sprawie Sąd ustalił na podstawie zaoferowanych przez strony postępowania dowodów z dokumentów znajdujących się w aktach sprawy, a dopuszczonych przez Sąd jako dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c. albowiem ich wiarygodność i autentyczność nie budziła wątpliwości Sądu i nie została skutecznie zakwestionowana przez żadną ze stron.

Ustalając stan faktyczny Sąd oparł się również na zeznaniach świadka I. C. (1) oraz wyjaśnieniach powoda F. F. (1) dając im wiarę jako spójnym, logicznym, wewnętrznie uporządkowanym, wzajemnie ze sobą korespondującym i znajdującym także potwierdzenie w złożonych do akt sprawy dokumentach.

Sąd Rejonowy zważył co następuje.

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie.

W niniejszym postępowaniu powód F. F. (1) po zobowiązaniu Sądu zarządzeniem z dnia 23 grudnia 2024 r. (k. 14) uzupełniając braki formalne pozwu pismem procesowym z dnia 13 lutego 2025 r. (k. 21) wskazał, iż w niniejszym postępowaniu domaga się odszkodowania.

Strona pozwana (...) S.A. we Z. wnosiła natomiast o oddalenie powództwa w całości.

W tym miejscu należy wskazać, iż na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. po przeprowadzeniu pełnego postępowania dowodowego, podczas mowy końcowej powód wskazał, iż strona pozwana rozwiązała z nim umowę o pracę niezgodnie z prawem i wnosi o zasądzenie wszystkich należnych mu świadczeń, odszkodowań, które są przewidziane przepisami prawa. Jednakże zgłoszenie dodatkowych roszczeń (bliżej nawet nieokreślonych przez powoda) na tym etapie postępowania należy uznać za niedopuszczalne. Po uzupełnieniu przez powoda braków formalnych pozwu, przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie było roszczenie o odszkodowanie w związku z niezgodnym z prawem wypowiedzeniem umowy o pracę. Natomiast zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 321 § 1 k.p.c. sąd jest związany granicami żądania i nie może orzekać ponad to, czego strona domagała się w pozwie. Przepis ten wyraża zasadę koncentracji materiału procesowego i kontradyktoryjności. Mowa końcowa nie służy do formułowania nowych roszczeń, lecz jedynie podsumowaniu dotychczasowego stanowiska strony. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 193 § 2 ¹ k.p.c., z wyjątkiem spraw o roszczenia alimentacyjne zmiana powództwa może być dokonana jedynie w piśmie procesowym. Przepis art. 187 stosuje się odpowiednio. Wprawdzie zgodnie z art. 466 k.p.c. pracownik może zgłosić w sądzie właściwym ustnie do protokołu powództwo oraz treść środków odwoławczych i innych pism procesowych, jednakże tylko w przypadku gdy działa bez pełnomocnika – adwokata lub radcy prawnego. W niniejszej sprawie powód działał wraz z pełnomocnikiem będącym adwokatem. Dlatego też zgłoszenie ewentualnych dodatkowych roszczeń winno zostać dokonane zgodnie z art. 193 § 2 ¹ k.p.c. przy odpowiednim zastosowaniu art. 187 k.p.c. w piśmie procesowym. Z powyższych względów Sąd, ograniczył rozstrzygnięcie tylko do pierwotnie zgłoszonego przez powoda roszczenia o odszkodowanie.

W sprawie bezsporne było, iż powód był zatrudniony u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony. Podstawę prawną roszczenia o odszkodowanie w związku z wypowiedzeniem przez stronę pozwaną umowy o pracę stanowił art. 45 § 1 k.p. w zw. z art. 47 ¹ k.p. Rozstrzygając zasadność dochodzonego żądania należało więc ustalić, czy strona pozwana rozwiązując z powodem umowę o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia uczyniła to w sposób prawidłowy, a więc spełniało ono wymogi formalne (np. konsultacji związkowych, formy pisemnej, podania przyczyny wypowiedzenia), a przypadku udzielenia odpowiedzi pozytywnej, merytorycznego przeanalizowania przyczyn rozwiązania stosunku pracy, tj. czy zbyły one rzeczywiste i prawdziwe.

Zgodnie z treścią art. 30 § 4 k.p. w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę zawartej na czas określony lub umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony za wypowiedzeniem, powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca rozwiązanie umowy o pracę. Jak wskazał Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 10 maja 2000 r. (I PKN 641/99, OSNP 2001/20/618, Pr.Pracy 2001/1/33) naruszenie art. 30 § 4 k.p. ma miejsce wówczas, gdy pracodawca nie wskazuje w ogóle przyczyny wypowiedzenia, bądź gdy wskazana przez niego przyczyna jest niedostatecznie konkretna, a przez to niezrozumiała dla pracownika. Warunku podania pracownikowi przyczyn uzasadniających wypowiedzenie umowy o pracę nie może zastąpić ocena pracodawcy, iż przyczyna ta była znana pracownikowi. Podanie pracownikowi przyczyny wypowiedzenia ma umożliwić mu, dokonanie racjonalnej oceny, czy ta przyczyna w rzeczywistości istnieje i czy w związku z tym zaskarżenie czynności prawnej pracodawcy może doprowadzić do uzyskania przez pracownika odpowiednich korzyści – odszkodowania lub przywrócenia do pracy (zob. wyrok SN z dnia 1 października 1997r., I PKN 315/97, OSNP 1998/14/427).

Ponadto, Sąd dokonując zasadności rozwiązania stosunku pracy i jego zgodności z prawem zobligowany jest do jego kontroli w kontekście przyczyn powołanych w oświadczeniu pracodawcy o rozwiązaniu umowy o pracę (zob. wyrok SN z 1 lutego 2000r., I PKN 496/98; wyrok SN z 19 lutego 1999r., I PKN 571/98; wyrok SN z 10 listopada 1998r., I PKN 434/98). Pracodawca nie może zatem je uzupełniać, ani powoływać się na inne przyczyny niż wskazane, po złożeniu pracownikowi oświadczenia woli (zob. wyrok SN z 19 lutego 1999r., I PKN 571/98; wyrok SN z 10 listopada 1998r., I PKN 423/98). Oznacza to, że przyczyny podane pracownikowi w wypowiedzeniu umowy o pracę, zakreślają granice sądowej kontroli.

W pierwszej kolejności Sąd odniósł się do kwestii formalnych, gdyż w pozwie powód podniósł zarzut, iż strona pozwana wypowiedziała stosunek pracy bez wyrażenia zgody na jego rozwiązanie przez Radę Miejską R. (2). W ocenie Sądu, zarzut ten okazał się uzasadniony i sam w sobie mógł stawić podstawę do uwzględnienia powództwa.

W sprawie bezsporne było, iż powód jest radnym Rady Miejskiej R. (1). Jako radny podlegał zatem szczególnej ochronie wyrażonej w art. 25 ust. 2 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.Dz.U.2025.1153). Zgodnie z tym przepisem, rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady gminy, której jest członkiem. Rada gminy odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.

Z okoliczności faktycznych wynika, iż pismem z dnia 27 maja 2024 r. strona pozwana zwróciła się do Rady Miejskiej R. (1) z wnioskiem o wyrażenie zgody na rozwiązanie z powodem stosunku pracy. Rozpatrzenie wniosku przez Radę odbyło się podczas sesji w dniu 27 czerwca 2024 r. Pierwsze głosowanie w sprawie wyrażenia zgody przez Radę na rozwiązanie z powodem przez stronę pozwaną umowy o pracę zakończyło się wynikiem: za 10, przeciw 10. W pierwotnym głosowaniu zgoda na rozwiązanie stosunku pracy została zatem odrzucona przez Radę. Brak było bowiem wymaganej przepisami większości głosów. Jednakże z uwagi na to, że w głosowaniu uczestniczył powód podjęto decyzję o reasumpcji głosowania. Po powtórzeniu głosowania uchwała za wyrażeniem zgody została przegłosowana. Odpis uchwały nr 19.IV.2024 z 27 czerwca 2024 r. został przekazany stronie pozwanej, po czym pismem z dnia 4 lipca 2024 r. strona pozwana wypowiedziała powodowi umowę o pracę z zachowaniem okresu wypowiedzenia.

Jednakże w dniu 22 lipca 2024 r. powód zaskarżył powyższą uchwałę Rady Miejskiej R. (2) w całości wnosząc o stwierdzenie jej nieważności. Prawomocnym wyrokiem z dnia 4 grudnia 2024 r. sygn. akt IV SA/Wr 378/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały w całości. W treści uzasadnienia wyroku sąd administracyjny wskazał między innymi, iż „nie neguje, że w sprawie wystąpiły przesłanki do reasumpcji głosowania, do czego jednak nie doszło, podjęta zatem kolejna w tej samej sprawie uchwała narusza wskazane przepisy i to w sposób istotny.

Materiał dowodowy wskazuje, że w sposób formalny nie zgłoszono wniosku o reasumpcję, po drugie wbrew zapisom Statutu nie przeprowadzono głosowania w tej sprawie, a zatem nie zachowano wymaganej prawem procedury głosowania. Statut przewiduje możliwość powtórzenia głosowania w przypadku stwierdzonych błędów technicznych, a ponadto stwierdzenia przez Radę konieczności reasumpcji głosowania. Nie ulega wątpliwości, że stwierdzone wadliwości (udział w głosowaniu osoby nieuprawnionej) nie stanowią błędów technicznych, a zatem dla powtórzenia głosowania należało uzyskać głos Rady, czyli przeprowadzić reasumpcję, co ostatecznie nie nastąpiło. Wątpliwości również budzi prawidłowość przeprowadzonego głosowania, czego dowodzi opisany przebieg obrad wynikający z zapisu audio-wideo”.

Stwierdzenie nieważności uchwały rady przez Wojewódzki Sąd Administracyjny oznacza natomiast, że uchwała traci moc ze skutkiem ex tunc (od dnia jej podjęcia). W konsekwencji taka uchwała traktowana jest jak akt, który nigdy nie obowiązywał, nie mógł stanowić podstawy prawnej dla działań organów ani kształtować sytuacji prawnej adresatów. Zatem uchwała Rady Miejskiej R. (1) nr 19.IV.2024 r. z 27 czerwca 2024 r. została wyeliminowana przez sąd administracyjny z obrotu prawnego ze skutkiem od dnia jej podjęcia i nie mogła wywołać żadnych skutków prawnych w zakresie uzyskania zgody rady na rozwiązanie z powodem stosunku pracy. Oznacza to, że wszelkie czynności podjęte na jej podstawie, w szczególności wypowiedzenie powodowi stosunku pracy, zostały dokonane w sposób wadliwy. Brak było bowiem wymaganej prawem zgody właściwego organu – Rady Miejskiej R. (1), na wypowiedzenie powodowi umowy o pracę przez stronę pozwaną. Należy przy tym podkreślić, iż również na podstawie pierwotnie podjętej uchwały nie można było powodowi wypowiedzieć stosunku pracy, gdyż głosowanie nad tą uchwałą zakończyło się wynikiem (10:10) co oznacza, iż nie została podjęta. Wobec powyższego podniesiony przez powoda zarzut, iż do rozwiązania z nim umowy o pracę doszło z naruszeniem przepisów prawa, okazał się prawdziwy, zatem już z tego powodu roszczenie powoda o odszkodowanie należało uznać za zasadne. Niemniej jednak, dalszej kolejności, Sąd odniósł się także do merytorycznej zasadności samego wypowiedzenia powodowi stosunku pracy.

Jak wynika z oświadczenia woli strony pozwanej z 4 lipca 2024 r. przyczyną wypowiedzenia umowy o pracę były zmiany organizacyjne pracodawcy polegające na przekształceniach strukturalnych w spółce i konieczności optymalizacji kosztów zatrudnienia w spółce, a w konsekwencji likwidacji zajmowanego przez powoda stanowiska pracy menagera (...).

Ciężar dowodu w zakresie wykazania prawdziwości wskazanej przyczyny spoczywał na stronie pozwanej.

W toku procesu powód zarzucał, że wskazana przyczyna była pozorna, a faktyczne przyczyny stanowiły inne, bliżej mu nieznane okoliczności. Według powoda jednym z takich powodów mogło być to, iż pełnił funkcję radnego. Sąd nie podziela akurat tego stanowiska, gdyż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie potwierdził tego.

W tym miejscu należy wskazać, że w orzecznictwie sądowym ugruntowany jest pogląd zgodnie z którym, kontroli Sądu pracy nie podlega ocena zasadności przyjętej przez pracodawcę decyzji o zmianie struktury organizacyjnej zakładu pracy w celu racjonalizacji zatrudnienia pracowników, gdyż decyzje w tym przedmiocie należą do sfery organizacyjnej pracodawcy i dlatego nie podlegają one kontroli w sporze o bezzasadność wypowiedzenia, lecz ocena, czy zmiany miały faktycznie miejsce oraz słuszności przyjętych kryteriów doboru pracowników na stanowiska pracy i kwalifikowania pracowników do zwolnienia z pracy (por. zwłaszcza tezę IX uchwały Pełnego Składu Izby Pracy i Ubezpieczeń Społecznych Sądu Najwyższego z dnia 27 czerwca 1985 r. III PZP 10/85, OSNCP 1985/11/164; wyrok SN z 27 listopada 1997 r., I PKN 401/97, OSNP 1998/18/542; również wyrok SN z 27 lutego 1997r., I PKN 20/97, OSNP 1997/21/417). Konieczność pozostawienia zakładowi pracy stosownej swobody decyzji wynika bowiem z faktu, iż bez niej realizacja polityki kadrowej byłaby nadmiernie utrudniona, a wręcz niemożliwa. Z tego też względu, ocenie Sądu nie podległa zasadność przeprowadzanych zmian.

Nadto, likwidacja stanowiska pracy stanowi rzeczywistą przyczynę wypowiedzenia umowy o pracę, jeżeli decyzja o likwidacji jest na tyle zaawansowana realizacyjnie, iż nie ma wątpliwości, co do jej wykonania (wyrok SN z dnia 12 grudnia 2001 r. I PKN 733/2000, OSNAPiUS 2002/12/10). W tym kontekście, warto również przywołać stanowisko wyrażone przez Sąd Najwyższy w wyroku z dnia 20 października 1998 r., zgodnie z którym „dla uznania zasadności wypowiedzenia pracownikowi umowy o pracę na skutek zmniejszenia zatrudnienia z przyczyn ekonomicznych nie jest wymagane uprzednie wprowadzenie zmian w regulaminie i schemacie organizacji zakładu pracy” (I PKN 393/98, OSNP 1999/23/746, OSNP-wkł. 1999/3/7, PiZS 1999/3/41).

Dlatego też to, z jakich powodów strona pozwana zdecydowała się na przeprowadzenie zmian w strukturze organizacyjnej spółki pozostawało poza oceną Sądu. Można tylko wskazać, iż ze zgromadzonego materiału dowodnego wynika, iż asumptem do podjęcia stosownych działań były wyniki kontroli NIK obligujące stronę pozwaną, między innymi, do zapewnienia zatrudnienia pracowników na stanowiskach przewidzianych w Regulaminie organizacyjnym zatwierdzonym przez Radę Nadzorczą spółki. Z ustaleń NIK wynika bowiem, że spółka zatrudniała osoby na stanowiskach, bądź w komórkach organizacyjnych, które nie były wyszczególnione w obowiązującym Regulaminie organizacyjnym spółki.

Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wykazał, iż w wyniku przekształceń strukturalnych w spółce doszło do faktycznej likwidacji stanowiska pracy powoda. Wskazana przyczyna była zatem rzeczywista.

W sprawie bezsporne było, iż powód świadczył pracę na stanowisku menadżera (...) w ośrodku strony pozwanej (...) C. (...) w R.. (...) w (...) składa się z dwóch saun, tężni solankowej i niecki z hydromasażem oraz basenu. Kiedy powód podejmował zatrudnienie ośrodek był jeszcze w zasadzie w organizacji. Funkcjonował już basen, sauna. Nie było jeszcze natomiast fizjoterapii. Powód kierował 3-4 pracownikami obsługującymi strefę (...). Po kontroli NIK z uwagi na wskazane w raporcie zastrzeżenia, w kwietniu 2024 r. podjęto uchwałę w sprawie uchylenia dotychczasowego i wprowadzenia nowego Regulaminu organizacyjnego oraz struktury organizacyjnej. Zmiany Regulaminu zostały przyjęte przez zarząd spółki, a następnie zatwierdzone przez radę nadzorczą spółki. Zgodnie z nową strukturą organizacyjną, dział (...) wchodził w skład działu resortu, którym kierował dyrektor resortu. Po zmianach strukturalnych w dziale (...) jedynym stanowiskiem było stanowisko ratownika wodnego.

Z okoliczności faktycznych wynika, iż część zadań powoda początkowo została przejęta przez I. C. (1), która pełniła w tym czasie, między innymi, funkcję specjalisty ds. organizacji eventów i konferencji, specjalisty ds. sprzedaży i marketingu, a później kierownika sprzedaży i marketingu. W okresie zatrudnienia powoda pomiędzy I. C. (1) a powodem nie było żadnych zależności służbowych. I. C. (1) nigdy nie zajmowała się i nie zajmuje strefą (...). Zajmuje się natomiast sprzedażą grup sportowych, organizacją konferencji, eventów na F.. W ramach sprzedaży grup sportowych organizuje obozy różnych (...)ów, (...)ów, które przygotowują się do sezonu, czyli jest odpowiedzialna za zorganizowania noclegów, wyżywienia, ułożenie grafiku hali sportowej. Zajmuje się również rozliczeniem danej grupy. Podpisuje także z firmami zagranicznymi umowy na organizacje eventów w obiektach sportowych strony pozwanej. Nie zajmuje się sprzedażą biletów, wejściówek do obiektów strony pozwanej. Tym zajmuje się recepcja. Nie organizuje zajęć dla szkółek pływackich. I. C. (1) nie zajmuje się podpisywaniem umów na wynajęcie basenu, tężni, zaplecza (...). Nie przygotowuje też takich umów. W 2024 r. brała jedynie udział w organizowanym w (...) programie „umiem pływać”, którym wcześniej zajmował się powód. Była wówczas osobą merytorycznie zaangażowaną we wkład do umowy. W związku z realizacją umowy dostarczyła do federacji sportu, która finansowała ten program, listę uczestników, którą pozyskała od ratownika. Lista była potrzebna do rozliczenia. Poza tym przekazała recepcji informacje, aby wydać opaski basenowe dla dzieci, które przyszły na tę szkółkę. Zajęcie odbywały się pod koniec roku 2024 a umowa trwała do grudnia 2024 r. Później nie zawarto już nowej umowy.

Aktualnie w (...) nie ma menadżera strefy (...). Basen prowadzi firma zewnętrzna. Spółka ma podpisaną umowę z firmą, która dostarcza ratowników i opiekuje się tą strefą.

W ocenie Sądu nie ulega wątpliwości, że w ramach przeprowadzonych zmian strukturalnych stanowisko powoda zostało faktycznie zlikwidowane. Okoliczność, iż przez pewien czas część jego obowiązków wykonywała inna osoba, nie podważa tego faktu. Likwidacja stanowiska pracy nie musi bowiem oznaczać automatycznego usunięcia zadań, które były dotychczas z nim związane. Praktyka funkcjonowania zakładów pracy oraz doświadczenie życiowe wskazują, że w przypadku reorganizacji i likwidacji określonych stanowisk, przypisane im obowiązki są zazwyczaj rozdzielane pomiędzy pozostałych pracowników lub delegowane na zewnątrz (do innych firm). Co więcej, sama okoliczność przejęcia części obowiązków danego pracownika przez inną osobę, nie może być utożsamiana z kontynuacją dotychczasowego stanowiska, lecz stanowi naturalny element procesu dostosowywania struktury organizacyjnej do aktualnych potrzeb pracodawcy.

W dalszej kolejności Sąd nie stwierdził, aby w tym wypadku można były postawić powodowi zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego, na co wskazywał pełnomocnik strony pozwanej w oparciu art. 8 k.p. Zgodnie z treścią powołanego przepisu nie można czynić ze swego prawa użytku, który byłby sprzeczny ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem tego prawa lub zasadami współżycia społecznego. Takie działanie lub zaniechanie uprawnionego nie jest uważane za wykonywanie prawa i nie korzysta z ochrony. Odpowiednikiem tego przepisu jest art. 5 k.c. – który znajduje zastosowanie w relacjach prywatnych. W zakresie pozwalającym na zakwalifikowanie określonego zachowania się jako nadużycia prawa ciężar dowodu obciąża tego, kto zarzuca drugiemu naruszenie zasad współżycia społecznego. Sprzeczność z zasadami współżycia społecznego nie musi być zawiniona przez stronę. Jednocześnie w tym zakresie warto wyjaśnić, że z punktu widzenia zasad stosowania art. 5 k.c., nie jest rzeczą obojętną ocena zachowania się podmiotu prawnego pozostającego w konkretnym wypadku pod ochroną prawa. Związana z tym jest zasada „czystych rąk”, a to oznacza, że nie może korzystać z ochrony art. 5 k.c. ten, kto sam narusza zasady współżycia społecznego – tak Postanowienie Sądu Okręgowego w Olsztynie z dnia 26 lutego 2018 r., sygn. akt IX Ca 1081/17.

Jak wynika z treści uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego, choć w sprawie wystąpiły przesłanki do reasumpcji głosowania, to jednak do niej nie doszło. Dlatego podjęta kolejna uchwała w tej samej sprawie naruszała przepisy i to w sposób istotny. Okoliczności te nie wynikały jednak z działania samego powoda, lecz ze względów formalnych – w szczególności z braku zgłoszenia wniosku o reasumpcję. Ponadto, wbrew zapisom statutu, nie przeprowadzono głosowania w tej sprawie, a zatem nie zachowano wymaganej prawem procedury. Nie sposób zatem przypisać powodowi obiektywnie nieakceptowalnych działań, skoro wadliwość ponownego głosowania wynikała wyłącznie z uchybień proceduralnych po stronie organu, a nie z zachowania powoda.

Mając jednakże na uwadze, iż do rozwiązania z powodem umowy o pracę doszło bez wymaganej uprzedniej zgody rady miejskiej, Sąd w punkcie I. sentencji wyroku, na podstawie art. 47 ¹ k.p. w zw. z art. 36 § 1 pkt 2 k.p. zasądził od strony pozwanej na rzecz powoda tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę kwotę 10.572,07 zł brutto. W sprawie bezsporne było, iż powód był zatrudniony dużej niż 6 miesięcy i krócej niż 3 lata. Zatem obowiązywał go jednomiesięczny okres wypowiedzenia. Wysokość zasądzonej kwoty wynikała z zaświadczenia przedstawionego przez stronę pozwaną, którego powód nie kwestionował w toku postępowania, a wręcz sam wskazał ja w pozwie.

W tym miejscu należy podkreślić, iż choć wypowiedzenie powodowi umowy o pracę było niezgodne z prawem, z uwagi na nieuzyskanie wymaganej ustawowo uprzedniej zgody rady miejskiej, to jednak sama czynność była skuteczna. Niezgodne z prawem rozwiązanie stosunku pracy nie oznacza bowiem, że czynność pracodawcy nie wywołuje żadnych skutków prawnych, a tym samym aby stosunek pracy nadal trwał. Należy podkreślić, iż oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy o pracę jest jednostronną czynnością prawną i nawet jeżeli jest wadliwe, to i tak wywołuje określony w nim skutek – rozwiązanie stosunku pracy. Pracownik ma natomiast prawo odwołać się do Sądu Pracy żądając uznania wypowiedzenia za bezskuteczne, przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach (jeśli umowa nie uległa rozwiązaniu) lub odszkodowania (gdy umowa już się rozwiązała lub przywrócenie jest niemożliwe/niecelowe).

Ponieważ powód nie wnosił o zasądzenie odsetek Sąd nie orzekał w tym zakresie.

O kosztach procesu poniesionych przez strony orzeczono w punkcie II. sentencji wyroku. Obie strony poniosły wydatki związane z wynagrodzeniem ustanowionych pełnomocników procesowych. Jako że strona pozwana przegrała proces, Sąd – działając na podstawie art. 98 k.p.c. – obciążył stronę pozwaną obowiązkiem zwrotu kosztów procesu poniesionych przez powoda. Wysokość opłaty za czynności reprezentującego powoda pełnomocnika w osobie adwokata została ustalona na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1964) i wynosiła 360,00 zł. O odsetkach od kwoty zasądzonej tytułem zwrotu kosztów procesu orzeczono na podstawie art. 98 § 1 ¹ k.p.c.

W punkcie III. sentencji wyroku, nieuiszczonymi kosztami sądowymi, od których powód był zwolniony z mocy ustawy, Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 ustawy z 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 623) w zw. z art. 98 k.p.c. obciążył stronę pozwaną jako przegrywającą proces. Obejmowały one opłatę sądową od pozwu w kwocie 750,00 zł ustaloną na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 6 w/w ustawy.

O rygorze natychmiastowej wykonalności w punkcie IV. sentencji wyroku, orzeczono na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c. Zgodnie z przedstawionym przez stronę pozwaną zaświadczeniem, wynagrodzenie zasadnicze powoda wynosiło 10.572,07 zł, w związku z czym Sąd nadał wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności do tej właśnie kwoty.

Mając powyższe na uwadze orzeczono jak w sentencji wyroku.