Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

POSTANOWIENIE

Dnia 9 grudnia 2025 r.

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w następującym składzie:

Przewodniczący:Sędzia Ewa Skowron

po rozpoznaniu w dniu 9 grudnia 2025 r. we Wrocławiu na posiedzeniu niejawnym sprawy

z powództwa X. A.

przeciwko (...) Sp. z o.o. we Z.

o przywrócenie do pracy i wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy

postanawia:

I.  na podstawie art. 755 ⁵ k.p.c. udzielić zabezpieczenia roszczeniu powódki X. A. poprzez nakazanie stronie pozwanej (...) Sp. z o.o. we Z. dalszego zatrudnienia powódki na dotychczasowym stanowisku i dotychczasowych warunkach pracy i płacy do czasu prawomocnego zakończenia postępowania,

II.  na podstawie art. 756 ² § 1 pkt 1 k.p.c. zagrozić obowiązanemu (...) Sp. z o.o. we Z. nakazaniem zapłaty na rzecz powódki X. A. kwoty 1.000,00 zł (tysiąc złotych zero groszy) za każdy dzień zwłoki na wypadek naruszenia obowiązku określonego w pkt I.

Sygnatura akt IV P 1311/25

UZASADNIENIE

postanowienia z dnia 09.12.2025 r.

Pozwem z dnia 04.11.2025 r. powódka wniosła odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosząc o uznanie go za bezskuteczne, a po upływie okresu wypowiedzenia o przywrócenie powódki do pracy na poprzednich warunkach pracy i płaty oraz zasądzenie na jej rzecz wynagrodzenia za czas pozostawania bez pracy zgodnie z przepisami Kodeksu pracy oraz zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kosztów procesu według norm przepisanych lub według spisu kosztów przedstawionego najpóźniej przed zamknięciem rozprawy poprzedzającej wydanie wyrok wraz z odsetkami za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się wyroku.

Wskazała że wypowiedzenie umowy jest niezgodne z prawem bowiem pracodawca dopuścił się rażącego naruszenia art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy o związkach zawodowych, rażącego naruszenia art. 12 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ustawy o ochronie sygnalistów, rażącego naruszenia art. 36 §1 pkt 3 k.p. oraz naruszenia art. 30 §4 k.p. Nadto rozwiązanie umowy z powódką za wypowiedzeniem jest również niezasadne.

Jednocześnie wniosła o udzielenie zabezpieczenia roszczenia poprzez nakazanie pozwanej dalszego zatrudnienia powódki przez pozwana na dotychczas zajmowanym stanowisku i warunkach pracy i płacy do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postepowania jak również zagrożenia pozwanej (obowiązanej) nakazaniem zapłaty na rzecz powódki (uprawnionej) kwoty 1.000 zł za każdy dzień zwłoki w wykonaniu obowiązku wynikającego z postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia.

Uzasadniając wniosek o udzielenie zabezpieczenia wskazała, że w dniu sporządzenia i wręczenia jej oświadczenia o wypowiedzeniu była ona objęta szczególną ochroną związkową jako działaczka (w rozumieniu art. 32 ust. 1 u.z.z.) przez okres wskazany w uchwale (...) z dnia 08.07.2025 r. i nie ma jakichkolwiek podstaw do odmawiania jej ochrony z powołaniem na nadużycie prawa podmiotowego. Okoliczności sprawy wskazane w uzasadnieniu pozwu i dowody powołane na ich poparcie w szczególności załączone dokumenty, wykazują, a w każdym razie uprawdopodabniają to, iż wypowiedzenie umowy o pracę nastąpiło z rażącym naruszeniem przepisów prawa w tym w szczególności art. 32 §1 u.z.z. i jest nieuzasadnione, gdyż powołane przyczyny są nieprawdziwe, a zatem uprawdopodabniają zasadność roszczenia powódki z art. 45 §1 k.p. Nie może być natomiast w tym stanie sprawy mowy o oczywistej bezzasadności roszczenia powódki. Dalej podała, że zgodnie z art. 755 ⁵ §2 k.p.c. in fine przepis art. 756 ² k.p.c. stosuje się, a stanowi on, że uwzględniając wniosek o udzielenie zabezpieczenia przez uregulowanie stosunków na czas trwania postepowania-sąd, na wniosek uprawnionego, może w postanowieniu o udzieleniu zabezpieczenia zagrozić obowiązanemu nakazaniem zapłaty określonej sumy pieniężnej na rzecz uprawnionego na wypadek naruszenia obowiązków określonych w tym postanowieniu. Mając na uwadze sposób postepowania pozwanej w stosunku do powódki przejawiający się w rażącym nieprzestrzeganiu jej praw pracowniczych , w tym w szczególności związanych z gwarantowanym jej przepisami 3-miiesięcznym okresem wypowiedzenia, który został bezprawnie, bez jakiejkolwiek podstawy skrócony uprawdopodobniona jest obawa, iż pozwana nie będzie respektować orzeczenia o zabezpieczeniu, a zatem w pełni uzasadnione jest zagrożenie pozwanej w przypadku uchylania się od jego wykonania, zapłaty na rzecz powódki kwoty 1000 zł (stanowiącej przybliżona wysokość dwukrotnego dziennego wynagrodzenia powódki za pracę brutto).

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Wniosek uprawnionej o zabezpieczenie powództwa w trybie art. 755 ⁵ § 1 k.p.c. zasługiwał na uwzględnienie.

Postępowanie zabezpieczające jest procesową formą tymczasowej ochrony prawnej i spełnia pomocniczą rolę w stosunku do postępowania rozpoznawczego. Jego celem jest zapewnienie efektywności orzeczenia wydanego w postępowaniu, w którym powód ma dochodzić swego roszczenia, jednakże bez przesądzania o kształcie przyszłego rozstrzygnięcia w sprawie. W każdej sprawie cywilnej podlegającej rozpoznaniu przez sąd lub sąd polubowny można żądać udzielenia zabezpieczenia (art. 730 § 1 k.p.c.). Sąd może udzielić zabezpieczenia przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Po uzyskaniu przez uprawnionego tytułu wykonawczego dopuszczalne jest udzielenie zabezpieczenia tylko wtedy, jeżeli ma ono na celu zabezpieczenie roszczenia o świadczenie, którego termin spełnienia jeszcze nie nastąpił (art. 730 § 2 k.p.c.). Zgodnie z treścią art. 736 § 1 k.p.c. wniosek o udzielenie zabezpieczenia powinien odpowiadać wymaganiom przepisanym dla pisma procesowego, a nadto zawierać: wskazanie sposobu zabezpieczenia, a w sprawach o roszczenie pieniężne także wskazanie sumy zabezpieczenia oraz uprawdopodobnienie okoliczności uzasadniających wniosek. Zabezpieczenie nie może zmierzać do zaspokojenia roszczenia, chyba że ustawa stanowi inaczej (art. 731 k.p.c.). Zabezpieczenie udzielane jest na wniosek, a w wypadkach, w których postępowanie może być wszczęte z urzędu - także z urzędu (art. 732 k.p.c.). Sąd rozpoznaje wniosek o udzielenie zabezpieczenia w jego granicach, biorąc za podstawę orzeczenia materiał zebrany w sprawie (art. 738 k.p.c.). Zgodnie z art. 243 k.p.c. ilekroć ustawa przewiduje uprawdopodobnienie zamiast dowodu, zachowanie szczegółowych przepisów o postępowaniu dowodowym nie jest konieczne. Pozwala to sądowi oprzeć się na środkach niebędących dowodami w rozumieniu Kodeksu postępowania cywilnego, takich jak pisemne oświadczenia osób czy wyjaśnienia stron. W orzecznictwie uprawdopodobnienie jest traktowane jako surogat dowodu, zwolniony od ścisłych formalności dowodowych. Uprawdopodobnienie nie daje zatem pewności co do prawdziwości twierdzeń o istnieniu konkretnego roszczenia, ale pozwala przyjąć, że jest ono prawdopodobne (postanowienie Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 30 maja 2011 roku, sygn. akt I ACz 462/11, LEX nr 837767). Pod pojęciem uprawdopodobnienia roszczenia należy zatem rozumieć spoczywający na uprawnionym obowiązek przedstawienia i należytego uzasadnienia twierdzeń, na których opiera dochodzone roszczenie, realizowany kumulatywnie na płaszczyźnie faktycznej oraz normatywnej. Uprawniony domagając się udzielenia zabezpieczenia winien przedstawić okoliczności faktyczne, których istnienie można uznać za prawdopodobne w świetle zaoferowanych dowodów, a dochodzone przezeń roszczenie musi znajdować podstawę prawną. Jeżeli zatem bez szczegółowej analizy wszystkich aspektów faktycznych i prawnych sprawy możliwe jest przyjęcie, że roszczenie uprawnionemu przysługuje, wówczas należy je uznać za uprawdopodobnione.

Wskazać należy, że wnosząc o udzielenie uprawnionej zabezpieczenia roszczenia powołała ona jako podstawę swojego wniosku przepis szczególny w postaci art. 755 ⁵ § 1 k.p.c. W myśl powołanego wyżej przepisu, w sprawach z zakresu prawa pracy, w których pracownik podlegający szczególnej ochronie przed rozwiązaniem stosunku pracy za wypowiedzeniem lub bez wypowiedzenia dochodzi roszczenia o uznanie wypowiedzenia stosunku pracy za bezskuteczne lub o przywrócenie do pracy, sąd na wniosek uprawnionego na każdym etapie postępowania udzieli zabezpieczenia przez nakazanie dalszego zatrudnienia go przez pracodawcę do czasu prawomocnego zakończenia postępowania. Podstawą udzielenia zabezpieczenia jest jedynie uprawdopodobnienie istnienia roszczenia. Sąd może odmówić udzielenia zabezpieczenia wyłącznie w sytuacji, gdy roszczenie jest oczywiście bezzasadne. Zakres podmiotowy tego przepisu odnosi się do osób szczególnie chronionych przed wypowiedzeniem lub rozwiązaniem stosunku pracy. Podkreślić należy, że powołany przepis nie pozostawia rozstrzygnięcia w obszarze dyskrecjonalnej władzy sędziego, ale nakłada na sąd obowiązek udzielenia określonego sposobu zabezpieczenia w razie spełnienia ustawowych przesłanek, a odmowa udzielenia zabezpieczenia może być determinowana oczywistą bezzasadnością roszczenia. Sąd może bowiem odmówić udzielenia zabezpieczenia, ale wyłącznie w sytuacji, gdy roszczenie jest oczywiście bezzasadne przez co rozumieć należy rozumieć sytuację, w której bez potrzeby analizowania sprawy pod względem faktycznym i prawnym jest zupełnie oczywiste, że powództwo nie może być uwzględnione.

Rolą sądu rozpoznającego wniosek o zabezpieczenie jest więc ocena, czy nastąpiło uprawdopodobnienie a nie udowodnienie roszczenia. Należy zauważyć, że istota postępowania zabezpieczającego wyraża się w tym, że sąd dokonuje jedynie pobieżnej analizy dostarczonego przez wnioskodawcę materiału dowodowego. Uprawniony nie musi udowadniać ściśle przesłanek zabezpieczenia, a powinien uwiarygodnić swoje twierdzenia, że przesłanki te rzeczywiście zachodzą. Słuszne jest zatem stanowisko wyrażone w orzecznictwie, że uprawdopodobnienie roszczenia w postępowaniu zabezpieczającym, przy uwzględnieniu treści przepisu art. 243 k.p.c. (zezwalającego na odstępstwo od rygorów przewidzianych w postępowaniu dowodowym), należy rozumieć w ten sposób, że uprawniony powinien przedstawić i należycie uzasadnić twierdzenia, które stanowią podstawę dochodzonego roszczenia.

Podkreślenia wymaga, że ustawodawca w uzasadnieniu do projektu ustawy wprowadzającej przepis art. 755 ⁵ k.p.c. celowo posługuje się wyrazem ,,udzieli’’, nie zaś ,,może udzielić’’, aby nie pozostawiać wątpliwości, że projektowany przepis kreuje obowiązek sądu w postaci udzielenia określonego sposobu zabezpieczenia w razie spełnienia się ustawowych przesłanek. To oznacza, że sąd po stwierdzeniu ustawowych przesłanek ma obowiązek udzielenia zabezpieczenia. Wskazać należy, że przepis. art. 755 ⁵ k.p.c. nakładający na pracodawcę obowiązek dalszego zatrudnienia pracownika do czasu prawomocnego zakończenia postępowania, jest określany jako tymczasowy środek ochrony mający na celu zabezpieczenie interesów pracownika na etapie trwającego postępowania sądowego lub tymczasowe przywrócenie do pracy. Jest to specyficzna instytucja, w której sąd poleca umożliwić pracownikowi kontynuację wykonywania pracy, o czym przesądza zwrot ,,dalszego zatrudnienia’’. W powyższych rozwiązaniach Sąd widzi potrzebę wzmocnienia ochrony interesu pracownika, z którym rozwiązano stosunek pracy, w sytuacji często spotykanej długotrwałości postępowań sądowych w sprawach o przywrócenie do pracy.

Odnosząc powyższe do niniejszej sprawy wskazać należy, że wniosek uprawnionej nie posiadał braków formalnych i podlegał rozpoznaniu. Powódka (uprawniona) wskazała sposób zabezpieczenia albowiem domagała się udzielenia zabezpieczenia roszczenia poprzez nakazanie stronie pozwanej jej dalszego zatrudniania na dotychczas zajmowanym stanowisku i warunkach pracy i płacy do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania. Wniosła również o zagrożenie pozwanej nakazaniem zapłaty na jej rzecz kwoty 1.000 zł za każdy dzień zwłoki w wykonaniu obowiązku wynikającego z postanowienia o udzieleniu zabezpieczenia.

Istotne pozostaje, że w uzasadnieniu wniosku o zabezpieczenie uprawniona przytoczyła okoliczności uprawdopodobniające swoje roszczenie wskazując, że jest objęta szczególną ochroną.

Zaznaczyć trzeba, że szczególnej ochronie w zakresie działalności związków zawodowych podlegają przede wszystkim osoby wskazane uchwałą zarządu organizacji związkowej (K. Flaga-Gieruszyńska, A. Zieliński, Kodeks postępowania cywilnego. Komentarz, wyd. 12, 2024). Zgodnie z art. 32 ust. 1 ustawy z dnia 23 maja 1991 r. o związkach zawodowych, pracodawca bez zgody zarządu zakładowej organizacji związkowej nie może: 1) wypowiedzieć ani rozwiązać stosunku prawnego ze wskazanym uchwałą zarządu jego członkiem lub z inną osobą wykonującą pracę zarobkową będącą członkiem danej zakładowej organizacji związkowej, upoważnioną do reprezentowania tej organizacji wobec pracodawcy albo organu lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy; 2) zmienić jednostronnie warunków pracy lub wynagrodzenia na niekorzyść osoby wykonującej pracę zarobkową, o której mowa w pkt 1 - z wyjątkiem przypadku ogłoszenia upadłości lub likwidacji pracodawcy, a także jeżeli dopuszczają to przepisy odrębne.

Wedle natomiast art. 32 ust. 9 ² ustawy o związkach zawodowych, zarząd zakładowej organizacji związkowej lub komitet założycielski zakładowej organizacji związkowej wskazują pracodawcy na piśmie osoby, których stosunek prawny podlega ochronie, o której mowa w ust. 1, poprzez podanie imienia i nazwiska tych osób, a także czasu trwania ochrony. Zmiany we wskazaniu są dokonywane przez zarząd lub komitet założycielski zakładowej organizacji związkowej na piśmie w terminie 7 dni od dnia zaistnienia zmiany.

Podkreślić trzeba, że z przedłożonych przez uprawnioną do akt sprawy dokumentów wynika, że jest ona od 26 czerwca 2025 r. członkiem (...), a w dniu 8 lipca 2025 r. Zarząd (...) podjął uchwałę w sprawie ochrony członków Zarządu (...) lub innych osób wykonujących pracę zarobkową będących członkami Związku, upoważnionych do reprezentowania Organizacji związkowej wobec pracodawcy lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, wskazując w jej treści o objęciu ochroną o której mowa w art. 32 ust. 1 u.z.z. powódki w okresie od 11 lipca 2025 r. do 31 grudnia 2027 r. oraz dodatkowo przez czas odpowiadający połowie okresu określonego uchwałą, nie dłużej jednak niż rok po jego upływie (k. 68 i n.). Pracodawca został o powyższym skutecznie poinformowany pismem z dnia 18 lipca 2025 r. (k.72) Jednocześnie powódka została upoważniona do jednoosobowej reprezentacji Związku wobec pracodawcy lub osoby dokonującej za pracodawcę czynności w sprawach z zakresu prawa pracy, w okresie od 11 lipca 2025 r. do 31 grudnia 2027 r. w sprawach dotyczących przyznawania świadczeń socjalnych z (...) i przestrzegania przepisów prawa pracy w zakresie bhp (k. 70 i 71). Przedmiotowa organizacja pismem z dnia 8 sierpnia 2025 r. odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie umowy o pracę z X. A.. (k. 89-90). Pomimo braku ww. zgody (...) Sp. z o.o. rozwiązała z uprawnioną umowę o pracę za wypowiedzeniem.

W związku z powyższym, należało uznać, że X. A. była objęta szczególną ochroną związkową przed rozwiązaniem stosunku pracy. Dodatkowo powódka wskazywała na swoją ochronę jako sygnalisty, a analizując dokumentację złożoną wraz z wnioskiem o udzielenie zabezpieczenia Sąd nie stwierdził również, aby dochodzone przez powódkę roszczenie było oczywiście bezzasadne. W rozumieniu art. 755 ⁵ § 1 k.p.c. roszczenie jest uprawdopodobnione, o ile nie jest oczywiście bezzasadne, a więc bezzasadne już na pierwszy rzut oka, bez potrzeby przeprowadzania głębszej analizy faktycznej i prawnej. W ocenie Sądu, dowody zgromadzone dotychczas w aktach sprawy oraz przedstawione powyżej przepisy prawa, nie dają żadnych podstaw do stwierdzenia oczywistej bezzasadności roszczenia uprawnionej.

Z dokumentów przedstawionych przez uprawnioną wynika, że pracodawca (obowiązany) jako przyczynę rozwiązania stosunku pracy wskazał niewłaściwe wykonywanie przez powódkę obowiązków pracowniczych, odmowę podporządkowania się poleceniom pracodawcy dotyczącym organizacji jak i sposobu wykonywania umówionego rodzaju pracy- co w efekcie prowadzi do definitywnej i bezpowrotnej utraty zaufania do pracownika, związanej wprost z działaniami powódki. Pracodawca wskazał konkretne przykłady zachowań powódki, a powódka we wniesionym pozwie kwestionuje wszystkie przyczyny wskazując na ich ogólnikowość i pozorność. Powyższe wskazuje na konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego, co z kolei świadczy o realnym uprawdopodobnieniu roszczenia.

Zaznaczyć w tym miejscu należy, że powódka nie miała obowiązku wykazania istnienia interesu prawnego w udzieleniu zabezpieczenia, co stanowi rozwiązanie szczególne w odniesieniu do ogólnej zasady wynikającej z art. 730 ¹ k.p.c. Już bowiem samo uprawdopodobnienie istnienia roszczenia obliguje Sąd do udzielenia zabezpieczenia na podstawie art. 755 ⁵§ 1 k.p.c.

Jednocześnie zgodnie z art. 756 ² § 1 pkt 1 k.p.c. Sąd zagroził pracodawcy nakazaniem zapłaty na rzecz powódki kwoty 1.000 zł (kwota stanowiąca przybliżona wysokość dwukrotnego dziennego wynagrodzenia powódki brutto) za każdy dzień zwłoki na wypadek naruszenia obowiązku określonego w pkt I.

Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w pkt I i II sentencji postanowienia.