Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 1 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: sędzia Agnieszka Motyczyńska

Protokolant: Magdalena Kubiak – Myśliwek

po rozpoznaniu w dniu 1 grudnia 2025 roku we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa E. N.

przeciwko (...) we Wrocławiu

o wynagrodzenie za pracę

I.  zasądza od strony pozwanej (...) we Wrocławiu na rzecz powódki E. N. tytułem wynagrodzenia za pracę kwotę 28.038,88 zł brutto (dwadzieścia osiem tysięcy trzydzieści osiem złotych osiemdziesiąt osiem groszy) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi:

- od kwoty 596,38 zł brutto od dnia 29 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 596,38 zł brutto od dnia 29 maja 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 596,38 zł brutto od dnia 29 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 596,72 zł brutto od dnia 29 lipca 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 600,05 zł brutto od dnia 29 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 600,05 zł brutto od dnia 29 września 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 600,05 zł brutto od dnia 29 października 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 640,17 zł brutto od dnia 29 listopada 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 640,17 zł brutto od dnia 29 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 616,89 zł brutto od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.569,86 zł brutto od dnia 29 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.569,86 zł brutto od dnia 29 marca 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.569,86 zł brutto od dnia 29 marca 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.569,86 zł brutto od dnia 29 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.569,86 zł brutto od dnia 29 maja 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.569,86 zł brutto od dnia 29 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 3.155,45 zł brutto od dnia 29 lipca 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.579,55 zł brutto od dnia 29 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.579,55 zł brutto od dnia 29 września 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.579,55 zł brutto od dnia 29 października 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.579,55 zł brutto od dnia 29 listopada 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.490,74 zł brutto od dnia 29 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- od kwoty 1.570,09 zł brutto od dnia 1 kwietnia 2023r. do dnia zapłaty

II.  dalej idące powództwo oddala;

III.  wyrokowi w punkcie I nadaje rygor natychmiastowej wykonalności co do kwoty 20.190,09 zł brutto (dwadzieścia tysięcy sto dziewięćdziesiąt złotych dziewięć groszy);

IV.  nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa.

Sygn. akt IV P 1170/24

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 26 kwietnia 2024 r. (data stempla pocztowego - k. 43), doprecyzowanym pismem z dnia 8 sierpnia 2024 r. (k. 47) powódka E. N. wniosła o zasądzenie od strony pozwanej (...) we Wrocławiu kwoty 28.500,00 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty:

- 650,00 zł od dnia 27 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 27 maja 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 27 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 27 lipca 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 27 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 27 września 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 27 października 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 27 listopada 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 27 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 650,00 zł od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 lutego 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 marca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 maja 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 lipca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 września 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 października 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 listopada 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.550,00 zł od dnia 27 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- 1.550,00 zł od dnia 1 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

- 150,00 zł od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty;

- 1.700,00 zł od dnia 30 lipca 2022 r. do dnia zapłaty;

tytułem wyrównania wynagrodzenia za okres od kwietnia 2021 r. do grudnia 2022 r., wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za 2021r. i 2022r., wynagrodzenia chorobowego, nagrody jubileuszowej.

Ponadto powódka wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (w przypadku ich poniesienia) według norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwu powódka wskazała, że jest od 2022r . starszym referendarzem sądowym w (...) we Wrocławiu, Wydział (...).

Powódka wskazała, że zgodnie art. 151b § 1 p.u.s.p., że wynagrodzenie zasadnicze referendarza sądowego wynosi 75% wynagrodzenia zasadniczego w stawce pierwszej sędziego sądu rejonowego, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. Po siedmiu latach pracy na stanowisku referendarza sądowego wynagrodzenie zasadnicze podwyższa się do wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce drugiej, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego, a po dalszych siedmiu latach pracy - do wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce trzeciej, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. Zgodnie zaś z art. 151b § 2 p.u.s.p., wynagrodzenie zasadnicze starszego referendarza sądowego wynosi 85% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce drugiej, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. Po siedmiu latach pracy na stanowisku starszego referendarza sądowego wynagrodzenie zasadnicze podwyższa się do wysokości 85% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce trzeciej, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. Dalej podała, że w 2021 r. podstawę wyliczenia wynagrodzenia powódki ustalono na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na 2021 r. (Dz.U.2020.2400), a w 2022 r. - art. 8 ust. 1 i 2 ustawy ust. 1 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na 2022 r. Powódka zaznaczyła, że w art. 151b § 1 i 2 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, odniesiono się wprost do wynagrodzenia sędziego. W związku z tym, iż wskazany przepis, poza określeniem procentu - nie różnicuje sędziego oraz referendarza sądowego, referendarz sądowy - w zakresie sposobu ustalenia wynagrodzenia za pracę - korzysta z reguł ustalania wynagrodzenia za pracę sędziego. Następnie wskazała, że pomimo obowiązywania tych przepisów wynagrodzenia ustalono w latach 2021-2022 w oparciu o przepisy ustaw okołobudżetowych. Ustalenie podstawy wynagrodzenia w latach 2021-2023, sprzeczne z zasadami określonymi w art. 91 p.u.s.p., musi być uznane za niekonstytucyjne oraz naruszające istotne interesy powódki. Kolejno, powołując się na orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego wskazała, że jej zdaniem przepisy ustaw okołobudżetowych na rok 2021, 2022 i 2023 r. nie powinny być podstawą ustalenia wysokości jej wynagrodzenia, albowiem są niezgodne z Konstytucją. Zdaniem powódki Sąd rozpoznający sprawę jest władny samodzielnie dokonać zgodności przepisów ustawy okołobudżetowej z Konstytucją. Nadto w realiach niniejszej sprawy zasadnym jest również wniosek, że pod pozorem ochrony równowagi budżetowej doszło do obejścia celów ustawy budżetowej.

W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) we Wrocławiu , reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o oddalenie powództwa w całości i zasądzenie kosztów procesu według norm przepisanych wraz z kosztami zastępstwa procesowego oraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia w sprawie do dnia zapłaty.

W uzasadnieniu swojego stanowiska strona pozwana wskazała, że pozycja ustrojowa sędziego i referendarza jest zgoła inna. Ustawodawca wskazuje, że referendarz sądowy jest wyłącznie niezależny (a nie niezawisły) i to w zakresie treści wydawanych orzeczeń i zarządzeń określonych w ustawach (art. 151 §1 k.p.c.). W doktrynie wprost wskazuje się, że ustawodawca nie postawił znaku równości pomiędzy niezawisłością sędziego a niezależnością referendarza sądowego. Co więcej, podnosi się nawet, że pomimo zagwarantowanej przez ustawę niezależności, referendarz sądowy jest jej pozbawiony przez zawężenie tego pojęcia do „niezależności co do treści wydawanych przez niego orzeczeń i zarządzeń oraz poddawanie referendarza sądowego okresowym ocenom dokonywanym przez prezesa sądu, a obejmującym jakość i terminowość wydawanych przez referendarzy sądowych zadań. Status referendarza sądowego w zakresie treści stosunku pracy został oceniony przez Trybunał Konstytucyjny (dalej także: TK) w wyroku z dnia 12 maja 2011 r., sygn. P 38/08. W tej kwestii TK wskazał, że referendarzom sądowym zagwarantowano trwałość i stabilność stosunku pracy przez szczegółowe uregulowanie rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem (art. 151a § 7—11 u.p.u.s.p). Odrębności dotyczą przede wszystkim enumeratywnie wskazanych przyczyn wypowiedzenia oraz wyłączenia stosowania norm prawa pracy w zakresie, w jakim odnoszą się do przyczyn uzasadniających „natychmiastowe” rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem (art. 152 § 1, 2 i 3 u.p.u.s.p.). W art. 150 § 1 p.u.s.p. wprowadzono zaś czytelne i obiektywne ustawowe kryterium awansu na stanowisko starszego referendarza. Również sam projektodawca zmian w u.p.u.s.p., proponując regulację art. 151a § 2 u.p.s.p. w uzasadnieniu do rządowego projektu ustawy o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw (druk sejmowy Sejmu V kadencji nr (...)), nie zawarł żadnych odniesień wysokości wynagrodzenia do gwarancji niezależności referendarza sądowego. Stąd też nie sposób jest stosować tę samą miarę do relacji wynagrodzenia ze statusem referendarza sądowego, jak do tej relacji, ale z udziałem sędziego. Kolejno strona pozwana wskazała, że żadna ustawa - poza zasadniczą - nie ma nadrzędnego charakteru nad innymi ustawami. Tym samym, ustawa prawo o ustroju sądów powszechnych nie ma charakteru nadrzędnego nad: ustawą z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (Dz.U. z 2020 r. poz. 2400) (art. 12 ust. 1) oraz ustawą z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (Dz.U. z 2022 r. poz. 2445) (art. 8 ust. 1), w których unormowano zasady ustalania wynagrodzenia sędziów z pominięciem norm art. 91 § 1c u.p.u.s.p. Stąd też ustalanie wyższości regulacji u.p.u.s.p. nad ustawami okołobudżetowymi, na zasadzie stosowania reguły kolizyjnej lex superior derogat legi inferiori jest niedopuszczalne. Nie znajdą także — z oczywistych względów — zastosowania reguły kolizyjne ustalone w ustawie zasadniczej, a odnoszące się do prawa międzynarodowego (art. 91 ust. 2 oraz ust. 3 Konstytucji RP). Relacje między ustawami okołobudżetowymi a u.p.u.s.p. można zatem rozpatrywać wyłącznie przy zastosowaniu reguł kolizyjnych lex posterior derogat priori oraz lex specialis derogat legi generali. Przy tym już teraz wypada wskazać, że zastosowanie którejkolwiek z nich prowadzić będzie do takich samych wniosków. Niepotrzebne jest więc rozstrzygnie pierwszeństwa ich stosowania. Za chybioną należy uznać argumentację odnoszącą się do zmiany wynagrodzeń osób zajmujących stanowiska kierownicze w rozumieniu ustawy z dnia 31 lipca 1981 r. o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe. Faktycznie, na podstawie rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 listopada 2021 r. w sprawie szczegółowych zasad wynagradzania osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe zostały zmienione (podwyższone) wynagrodzenia osób zajmujących wskazane w tym akcie prawnym stanowiska, jednakże poprzednie zmiany miały miejsca w 2016 r. i 2018 r. Nie można także zupełnie pominąć, że wynagrodzenia sędziów w 2020 r. (pierwszy i najbardziej obciążający sektor finansów publicznych rok pandemii) nie doznały żadnego uszczerbku, podczas gdy wynagrodzenia w pozostałej części sektora publicznego nie uległy zmianie. Należy przy tym mieć na względzie, że w 2020 r. znacząco wzrósł dług publiczny, w tym w szczególności mając na względzie dług licznych powołanych w czasie pandemii COVID-19 funduszy. Wzrost długu publicznego w 2020 r. w porównaniu do roku 2019 r. był dramatyczny (169,7 mld złotych). Zaś sam tylko wzrost długu publicznego między latami 2020 a 2021 odpowiadał niemal całemu zadłużeniu państwa w latach 2011 — 2019. Zasady te można także odnieść do sytuacji finansów publicznych w 2022 r. Strona pozwana wskazała, że wykonując swoje obowiązki wynikające ze stosunku pracy pozwany nie jest uprawniony do dokonywania kontroli konstytucyjności ustaw. Wiążą ją wszystkie te akty prawa powszechnie obowiązującego, które zostały uchwalone i których konstytucyjność nie została podważona przez Trybunał Konstytucyjny. Dlatego też nie można oczekiwać od pracodawcy funkcjonującego w sektorze publicznym, że pominie niewyrugowaną z systemu prawnego ustawę, ponieważ zawiera regulacje mniej korzystne, niż te funkcjonujące przed jej uchwaleniem. Strona pozwana nie mogła zatem ustalić powódce innego wynagrodzenia w latach 2021 — 2022, niż to, które wynikało w momencie jego ustalania z ustaw okołobudżetowych. Strona pozwana podniosła zarzut przedawnienia w zakresie kwoty 650,00 zł od dnia 27 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty. W ocenie strony pozwanej roszczenie to stało się wymagalne z dniem 28 stycznia 2021 r. Ponadto, według wyliczeń strony pozwanej różnica między kwotą hipotetycznego dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2021 r. winna wynosić 616,89 zł, a nagrody jubileuszowej 1.579,55 zł. Z kolei w zakresie różnicy między kwotą hipotetycznego wynagrodzenia, a kwotą wypłaconego: za okres od kwietnia 2021 r. do lipca 2021 r. winno wynosić po 596,38 zł, od sierpnia 2021 r. do października 2021 r. po 600,05 zł, od listopada 2021 r. do grudnia 2021 r. po 640,17 zł , za grudzień 2022 r. 1.490,74 zł. W zakresie zaś domagania się przez powódkę odsetek ustawowych za opóźnienie strona pozwana wskazała, iż dopiero Sąd rozpoznający sprawę może, stwierdziwszy niekonstytucyjność przyjętego przez ustawodawcę rozwiązania, pominąć taki przepis. Przepis ten nadal jednak pozostaje w obrocie prawnym, ze wszystkimi, wyżej opisanymi skutkami. Z tego jednak powodu pozwany nie powinien ponosić skutków nieudolności prawodawcy. Gdyby bowiem ten ostatni nie majstrował przy przepisach dotyczących wysokości wynagrodzeń sędziów, to z pewnością wynagrodzenie powódki zostałoby wypłacone w całości we właściwym terminie. Skoro tak, to odpowiedzialność za niewypłacenie dochodzonych należności powinna zostać ograniczona i rozpocząć się najwcześniej po upływie terminu do wniesienia odpowiedzi na pozew. Ponadto, gdy idzie o odsetki ustawowe za opóźnienie od wynagrodzenia za 2023 r. strona pozwana zarzuciła, że zgodnie z art. 190 ust. 3 zd. 1 Konstytucji RP „Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wchodzi w życie z dniem ogłoszenia, jednak Trybunał Konstytucyjny może określić inny termin utraty mocy obowiązującej aktu normatywnego”. W zakresie art. 8 ust. 1 (oraz art. 7 i art. 9) ustawy z 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 to właśnie orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r., sygn. akt K 1/23 spowodowało wyrugowanie wadliwej normy prawnej z obrotu. Skoro tak, to ewentualne opóźnienie pozwanego w tym zakresie wypada liczyć dopiero od daty ogłoszenia tego wyroku. Strona pozwana wskazała również, że zgodnie z obowiązującym u strony pozwanej regulaminem pracy wynagrodzenie zostało określone na dzień 28 każdego miesiąca.

W piśmie procesowym z dnia 13 lutego 2025 r. (k. 85) powódka oświadczyła, że nie składa zastrzeżeń, co do przedstawionych wyliczeń przez stronę pozwaną, a także terminów wymagalności. Z ostrożności procesowej powódka rozszerzyła powództwo w zakresie punktu 1 i 2 pozwu.

W piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2025 r. (k. 91) powódka wniosła o zasądzenie od strony pozwanej kwoty 28.038,88 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty:

- 596,38 zł od dnia 29 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 596,38 zł od dnia 29 maja 2021 r. do dnia zapłaty,

- 596,38 zł od dnia 29 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty,

- 598,72 zł od dnia 29 lipca 2021 r. do dnia zapłaty,

- 600,05 zł od dnia 29 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 600,05 zł od dnia 29 września 2021 r. do dnia zapłaty,

- 600,05 zł od dnia 29 października 2021 r. do dnia zapłaty,

- 640,17 zł od dnia 29 listopada 2021 r. do dnia zapłaty,

- 640,17 zł od dnia 29 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 lutego 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 marca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 maja 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1 575,90 zł od dnia 29 lipca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.579,55 zł od dnia 29 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.579,55 zł od dnia 29 września 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.579,55 zł od dnia 29 października 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.579,55 zł od dnia 29 listopada 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.490,74 zł od dnia 29 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- 616,89 zł od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.570,09 zł od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- 1.579,55 zł od dnia 29 lipca 2022 r. do dnia zapłaty;

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Powódka została mianowana na referendarza sądowego w (...) – L. we Wrocławiu od dnia 16 czerwca 2003 r., a od dnia 1 listopada 2021r. została mianowana starszym referendarzem sądowym.

Na dzień 1 stycznia 2021 r. wynagrodzenie zasadnicze powódki ustalone było w wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w trzeciej stawce i powiększone o składki z tytułu ubezpieczenia społecznego.

Na dzień 1 stycznia 2021 r. okresie przysługiwał powódce dodatek z tytułu wysługi lat w wysokości 18%, od dnia 12 lipca 2021 r. – w wysokości 19%, a od dnia 12 lipca 2022r. – w wysokości 20%.

Od dnia 12 września 2005 r. powódka została delegowana do pełnienia czynności administracyjnych w Ministerstwie Sprawiedliwości, a od dnia 1 stycznia 2008 r. delegacja została jej przedłużona na czas nieokreślony.

Powódka w spornym okresie otrzymywała dodatek funkcyjny według mnożnika 0,35 kwoty bazowej oraz dodatek specjalny w wysokości 20 % wynagrodzenia zasadniczego oraz dodatku funkcyjnego.

Dowód: okoliczności bezsporne, a ponadto:

- zapisek urzędowy z dnia 28.10.2024 r. – k. 69;

- akt mianowania z dn. 28.10.2021 r. – k. 71;

W spornym okresie powódka była niezdolna do pracy w następujących okresach: od 5 grudnia 2022 r. do 9 grudnia 2022 r., od 12 grudnia 2022 r. do 14 grudnia 2022 r.

Dowód: zapisek urzędowy z dnia 28.10.2024 r. – k. 69.

Od dnia 1 stycznia 2020 r. ustalono powódce wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego w stawce III sędziego sądu rejonowego, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego, tj. w kwocie 9.589,87 zł.

Dowód : dekret z dn. 9.12.2019 r. – k. 70.

Od dnia 1 listopada 2021 r. ustalono powódce wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 85% wynagrodzenia zasadniczego w stawce II sędziego sądu rejonowego, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego, tj. w kwocie 10.344,17 zł.

Dowód: dekret z dn. 2.11.2021 r. – k. 72.

Od dnia 1 stycznia 2022 r. ustalono powódce wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 85% wynagrodzenia zasadniczego w stawce III sędziego sądu rejonowego, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego, tj. w kwocie 10.795,70 zł.

Dowód: dekret z dn. 4.01.2022 r. – k. 73.

W okresie kwiecień 2021 – grudzień 2022 r., strona pozwana wypłaciła powódce tytułem wynagrodzenia następujące kwoty:

1.  za 2021 r.:

- za kwiecień – 15.589,79 zł brutto,

- za maj – 15.589,79 zł brutto,

- za czerwiec – 15.589,79 zł brutto,

- za lipiec – 15.650,82 zł brutto,

- za sierpień – 15.685,69 zł brutto,

- za wrzesień – 15.685,69 zł brutto,

- za październik – 15.685,69 zł brutto,

- za listopad – 16.734,16 zł brutto,

- za grudzień – 16.734,16 zł brutto,

- dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2021 r. – 16.125,77 zł brutto;

2. za 2022 r.:

- za styczeń – 17.464,82 zł brutto,

- za luty – 17.464,82 zł brutto,

- za marzec – 17.464,82 zł brutto,

- za kwiecień – 17.464,82 zł brutto,

- za maj – 17.464,82 zł brutto,

- za czerwiec – 17.464,82 zł brutto,

- za lipiec – 17.531,65 zł brutto,

- za sierpień – 17.572,78 zł brutto,

- za wrzesień – 17.572,78 zł brutto,

- za październik – 17.572,78 zł brutto,

- za listopad – 17.572,78 zł brutto,

- za grudzień – 16.621,52 zł brutto,

- dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2022 r. – 17.467,36 zł brutto;

- nagroda jubileuszowa – 17.572,78 zł brutto.

Dowód:

- paski wynagrodzeń powódki – k. 9-42;

- wynagrodzenie wypłacone – k. 67-68.

W sytuacji, gdyby wynagrodzenie powódki zostało obliczone za ww. okres na podstawie art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych to powódka tytułem wynagrodzenia brutto winna otrzymać:

1.  za 2021 r.:

- za kwiecień – 16.186,17 zł (różnica 596,38 zł),

- za maj – 16.186,17 zł (różnica 596,38 zł),

- za czerwiec – 16.186,17 zł (różnica 596,38 zł),

- za lipiec – 116.249,54 zł (różnica 598,72 zł),

- za sierpień – 16.285,74 (różnica 600,05 zł),

- za wrzesień – 16.285,74 (różnica 600,05 zł),

- za październik – 16.285,74 (różnica 600,05 zł),

- za listopad – 17.374,33 zł (różnica 640,17 zł),

- za grudzień – 17.374,33 zł (różnica 640,17 zł),

- dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2021 r. – 16.742,66 zł (różnica 616,89 zł)

2.  za 2022 r.:

- za styczeń – 19.034,68 zł (różnica 1.569,86 zł),

- za luty – 119.034,68 zł (różnica 1.569,86 zł),

- za marzec – 19.034,68 zł (różnica 1.569,86 zł),

- za kwiecień – 19.034,68 zł (różnica 1.569,86 zł),

- za maj – 19.034,68 zł (różnica 1.569,86 zł),

- za czerwiec – 19.034,68 zł (różnica 1.569,86 zł),

- za lipiec –19 107,55zł (różnica 1.575,90 zł),

- za sierpień – 19.152,33 zł (różnica 1.579,55 zł),

- za wrzesień – 19.152,33 zł (różnica 1.579,55 zł),

- za październik – 19.152,33 zł (różnica 1.579,55 zł),

- za listopad – 19.152,33 zł (różnica 1.579,55 zł),

- za grudzień – 18.112,26 zł (różnica 1.490,74 zł).

- dodatkowe wynagrodzenie roczne za 2022 r. – 12.503,99 zł (różnica 1.019,70 zł)

- nagroda jubileuszowa –19 152,33 zł (różnica 1.579,55 zł)

Dowód: wynagrodzenie hipotetyczne – k. 67-68.

Zgodnie z § 38 pkt 3 Regulaminu Pracy (...) we Wrocławiu wynagrodzenie za pracę płatne miesięcznie, wypłaca się raz w miesiącu w terminie do 28. dnia danego miesiąca.

Dowód: wyciąg z Regulaminu pracy – k. 74.

Średnie wynagrodzenie brutto powódki z ostatnich trzech miesięcy wynosiło 20.190,09 zł brutto.

Dowód: zaświadczenie z dn. 6.11.2024 r. – k. 75.

Sąd Rejonowy zważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na uwzględnienie w przeważającej większości, a podlegało oddaleniu jedynie w niewielkim zakresie.

Stan faktyczny w niniejszej sprawie pozostawał bezsporny. Strony postępowania nie podważały przedłożonych dokumentów, przy czym Sąd również nie znalazł podstaw, aby zakwestionować którykolwiek z nich. Ponadto, przesłuchanie stron Sąd uznał w niniejszej sprawie za nieistotne dla rozstrzygnięcia, albowiem spór w niniejszej sprawie nie dotyczył okoliczności faktycznych, które były bezsporne, ale miał charakter prawny.

Należy wskazać, że powódka nie kwestionowała hipotetycznych wyliczeń dokonanych przez stronę pozwaną w przedmiocie wysokości należnego jej ewentualnie wynagrodzenia obliczonego w oparciu art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych, dodatkowego wynagrodzenia rocznego i po zapoznaniu się z przedmiotowymi wyliczeniami, pismami procesowymi odpowiednio zmodyfikowała powództwo.

Strona pozwana wnosiła natomiast o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powódki zwrotu kosztów postępowania.

Osią sporu w niniejszym postępowaniu było zagadnienie prawne dotyczące zgodności z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej ingerencji ustawodawcy za pomocą tzw. ustaw okołobudżetowych w ustanowiony w art. 91 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 217; dalej również: p.u.s.p.) w sposób kształtowania wynagrodzeń sędziów, a w konsekwencji wynagrodzeń referendarzy sądowych, których wysokość wynagrodzenia jest uzależniona właśnie od wynagrodzeń sędziów sądów powszechnych.

Zgodnie z art. 151b § 1 p.u.s.p., wynagrodzenie zasadnicze referendarza sądowego wynosi 75% wynagrodzenia zasadniczego w stawce pierwszej sędziego sądu rejonowego, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. Po siedmiu latach pracy na stanowisku referendarza sądowego wynagrodzenie zasadnicze podwyższa się do wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce drugiej, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego, a po dalszych siedmiu latach pracy - do wysokości 75% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce trzeciej, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. Jeśli natomiast chodzi o wynagrodzenie starszego referendarza sądowego, to zgodnie z § 2 omawianego przepisu, wynagrodzenie zasadnicze starszego referendarza sądowego wynosi 85% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce drugiej, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. Po siedmiu latach pracy na stanowisku starszego referendarza sądowego wynagrodzenie zasadnicze podwyższa się do wysokości 85% wynagrodzenia zasadniczego sędziego sądu rejonowego w stawce trzeciej, powiększonego o należną składkę z tytułu ubezpieczenia społecznego. Jednocześnie, należy podkreślić, że poza wynagrodzeniem zasadniczym referendarzowi przysługuje dodatek za długoletnią pracę, o którym mowa w art. 91 § 7, oraz gratyfikacja jubileuszowa, na zasadach określonych w art. 92 § 3-6, a także jednorazowa odprawa w razie ustania stosunku pracy w związku z przejściem na rentę z tytułu niezdolności do pracy lub emeryturę, na zasadach określonych w przepisach o pracownikach sądów i prokuratury (art. 151b § 2b p.u.s.p.).

Wskazać należy, że sędziowie są jedyną grupą zawodową, której wynagrodzenie reguluje bezpośrednio Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej. Według bowiem art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, sędziom zapewnia się warunki pracy i wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków, przy czym wyżej wskazana norma konstytucyjna została uszczegółowiona w art. 91 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Zgodnie z art. 91 § 1 ww. ustawy, wysokość wynagrodzenia sędziów, zajmujących równorzędne stanowiska sędziowskie, różnicuje staż pracy lub pełnione funkcje. Istotny zaś w zakresie przedmiotowego sporu pozostaje art. 91 § 1c ww. ustawy, który wskazuje, że podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w danym roku stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale roku poprzedniego, ogłaszane w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski” przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie art. 20 pkt 2 ustawy z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, z zastrzeżeniem § 1d. Zaś art. 91 § 1d p.u.s.p. stanowi, że jeżeli przeciętne wynagrodzenie, o którym mowa w § 1c, jest niższe od przeciętnego wynagrodzenia ogłoszonego za drugi kwartał roku poprzedzającego - przyjmuje się podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego w dotychczasowej wysokości.

Wedle treści art. 91 § 2 p.u.s.p. wynagrodzenie zasadnicze sędziego określa się w stawkach, których wysokość ustala się z zastosowaniem mnożników podstawy ustalenia wynagrodzenia zasadniczego, o której mowa w § 1c. Stawki wynagrodzenia zasadniczego na poszczególnych stanowiskach sędziowskich oraz mnożniki, służące do ustalenia wysokości wynagrodzenia zasadniczego sędziów w poszczególnych stawkach, określa załącznik do ustawy. Artykuł 91 § 6 p.u.s.p. stanowi natomiast, że w związku z pełnioną funkcją sędziemu przysługuje dodatek funkcyjny. Wedle § 7 owego artykułu wynagrodzenie sędziów różnicuje ponadto dodatek za długoletnią pracę, wynoszący, począwszy od szóstego roku pracy, 5% wynagrodzenia zasadniczego i wzrastający po każdym roku o 1%, aż do osiągnięcia 20% wynagrodzenia zasadniczego.

W myśl art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej, wynagrodzenie roczne ustala się w wysokości 8,5% sumy wynagrodzenia za pracę otrzymanego przez pracownika w ciągu roku kalendarzowego, za który przysługuje to wynagrodzenie, uwzględniając wynagrodzenie i inne świadczenia ze stosunku pracy przyjmowane do obliczenia ekwiwalentu pieniężnego za urlop wypoczynkowy, a także wynagrodzenie za urlop wypoczynkowy oraz wynagrodzenie za czas pozostawania bez pracy przysługujące pracownikowi, który podjął pracę w wyniku przywrócenia do pracy.

Wskazać należy, że funkcjonujące aktualnie zasady kształtowania wynagrodzeń sędziów są następstwem wejścia w życie ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o zmianie ustawy - Prawo o ustroju sądów powszechnych oraz niektórych innych ustaw. Ich istotę sprowadzić można do iloczynu przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale roku poprzedzającego i stosownego mnożnika. Wcześniej był to podlegający waloryzacji iloczyn kwoty bazowej i owego mnożnika. W nowej koncepcji ustawodawca przyjął więc nie waloryzację, lecz koncepcję progresywnego wynagrodzenia. Co ważne, celem tych przepisów było uniezależnienie wysokości świadczeń od wahań koniunktury gospodarczej, w tym przejściowych trudności finansowych kraju, a także odniesienie wynagrodzeń sędziów do obiektywnego wskaźnika i uniezależnienie procesu ich ustalania od ingerencji władzy wykonawczej i ustawodawczej.

Od początku 2021 r. ustawodawca postępował w sprzeczności z zasadami kształtowania wysokości wynagrodzeń sędziów określonymi w ustawie z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych.

Pierwsze odstępstwo stanowiło unormowanie z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 (zwana dalej także: ustawą okołobudżetową na rok 2021), w którym podano, że w roku 2021 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2019 r. wynosiło 4.839,24 zł (komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2019 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2019 r.), podczas gdy w drugim kwartale 2020 r. było to 5.024,48 zł (komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 11 sierpnia 2020 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2020 r.).

W kolejnych latach ustawodawca również odchodził od zasady wskazanej w art. 91 § 1c p.u.s.p.

I tak, w świetle treści art. 8 ust. 1 ustawy dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 (zwanej dalej także: ustawą okołobudżetową na rok 2022), w roku 2022 podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, stanowi przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2020 r. ogłoszone w komunikacie Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Zgodnie zaś z ust. 2 omawianego przepisu podstawę, o której mowa w ust. 1, zwiększa się o kwotę 26,00 zł. Należy przy tym zauważyć, że stało się tak, gdy przeciętne wynagrodzenie w drugim kwartale 2021 r. wyniosło 5.504,52 zł (komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 10 sierpnia 2021 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2021 r.).

Również w roku 2023 ustawodawca odstąpił od metody obliczania wynagrodzeń sędziowskich określonej w p.u.s.p. W ustawie z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 r. (zwanej dalej także ustawą okołobudżetową na rok 2023), ustawodawca wskazał w art. 8 ust. 1, że w 2023 r. podstawę ustalenia wynagrodzenia zasadniczego sędziego, o której mowa w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. - Prawo o ustroju sądów powszechnych, stanowi kwota w wysokości 5.444,42 zł. Stało się tak w sytuacji, kiedy wartość przeciętnego miesięcznego wynagrodzenia w drugim kwartale 2022 r. wynosiła 6.156,25 zł (komunikat Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego z dnia 9 sierpnia 2022 r. w sprawie przeciętnego wynagrodzenia w drugim kwartale 2022 r.).

Analizując powyższe należy wyprowadzić wniosek, że istnieje sprzeczność ustawowej regulacji z art. 91 § 1c p.u.s.p. z ustawami okołobudżetowymi, dotyczącymi realizacji ustawy budżetowej na lata 2021 i 2022. Podkreślenia wymaga przy tym fakt, że ustawodawca wprowadzając odstępstwa od zasady kształtowania wynagrodzeń sędziowskich w oparciu o przeciętne wynagrodzenie z drugiego kwartału roku poprzedzającego, nie zawiesił mocy obowiązującej przepisu 91 § 1c p.u.s.p., nie uchylił go, ani nie dokonał jego zmiany. W systemie prawa obowiązywały zatem we wskazanych latach dwie normy prawne, które odmiennie kształtowały wysokość przeciętnego wynagrodzenia, stanowiącego podstawę ustalenia wynagrodzenia sędziego.

Bez wątpienia w sytuacji obiekcji dotyczących mocy obowiązującej przepisów o sprzecznej treści, a zawartych w aktach prawnych wydanych w różnym czasie i w sytuacji, kiedy to przepisy późniejsze nie uchylają wcześniejszych, należy przyznać prymat przepisowi późniejszemu - lex posteriori derogat legi priori (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 maja 1993 r., sygn. akt I PZP 12/03; wyrok z dnia 12 kwietnia 1994 r., sygn. akt I PRN 12/94; wyrok z dnia 21 czerwca 1994 r., sygn. akt I PRN 38/94). Nie jest to jednak równoznaczne z tym, że sąd pozbawiony jest prawa do oceny, czy „nowe” regulacje pozostają w zgodności z normami rangi konstytucyjnej.

Aktualnie w doktrynie i orzecznictwie nie ma zasadniczo wątpliwości co do tego, że sąd powszechny może odmówić zastosowania określonego przepisu, jeśli uzna go za niezgodny z Konstytucją. Zwraca się przy tym uwagę, że orzekanie o zgodności ustaw z Konstytucją (art. 188 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej) nie jest tożsame z oceną konstytucyjności przepisu mającego zastosowanie w konkretnej sprawie przez sąd orzekający. Odmowa zastosowania przepisu ustawy uznanego przez sąd za sprzeczny z Konstytucją nie narusza zatem kompetencji Trybunału Konstytucyjnego (uchwała Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt III ZP 12/01). Przedmiotem orzekania sądu jest indywidualny stosunek społeczny, a Trybunał Konstytucyjny orzeka o prawie. Wykonując władzę sądowniczą (art. 10 ust. 2 Konstytucji) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości (art. 175 ust. 1 Konstytucji), zaś Trybunał orzekając o zgodności ustaw z Konstytucją, wykonuje bardziej władzę ustawodawczą (ustawodawcy negatywnego) niż sądowniczą, mimo że art. 10 ust. 2 Konstytucji zalicza go do władzy sądowniczej (uchwała SN z 17 listopada 2022 r., sygn. akt III PZP 2/21, OSNP 2023, nr 3, poz. 25.).

Uznanie więc, że sądy powszechne nie są uprawnione do badania zgodności ustaw z Konstytucją, a w konsekwencji do zajmowania stanowiska w kwestii ich zgodności, jak też niezgodności z ustawą zasadniczą, jest wyraźnie sprzeczne z art. 8 ust. 2 Konstytucji. Praktyka odmawiania stosowania przez sądy ustaw, które są zdaniem sądów niekonstytucyjne, wynika bowiem z zasady nadrzędności Konstytucji wyrażonej w art. 8 ust. 1 i nakazu bezpośredniego jej stosowania, wyrażonego w art. 8 ust. 2 Konstytucji RP (uchwała SN z 17 listopada 2022 r., sygn. akt III PZP 2/21). Podkreślić przy tym należy, że orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego wywołuje ten skutek, że zakwestionowane przepisy tracą moc z chwilą wskazaną przez Trybunał, podczas gdy stwierdzenie takiej niezgodności przez sąd jest podstawą do odmowy zastosowania zakwestionowanego przepisu w toku rozpoznawania określonej sprawy, pomimo że formalnie przepis ten pozostaje w systemie prawnym.

Powyższa sytuacja, a odnosząca się do niekonstytucyjności przepisów, wystąpiła właśnie w niniejszej sprawie.

Odnosząc się więc do zarzutów podnoszonych przez powódkę, a dotyczących niekonstytucyjności przytoczonych wyżej przepisów, tj. art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 i art. 8 ustawy z dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 wskazać należy, że Sąd w niniejszym składzie uznał, że ww. przepis art. 12 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2021 i art. 8 ustawy okołobudżetowej na rok 2022 są niezgodne z art. 178 ust. 2, art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Zdaniem niniejszego składu Sądu istotne pozostaje odniesienie się w zakresie niekonstytucyjności ww. przepisów ustaw okołobudżetowych na lata 2021 i 2022 do poglądów wyrażonych w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego.

W pierwszym rzędzie należy przywołać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r. o sygn. akt K 1/12, w którym Trybunał w uzasadnieniu podał, że norma art. 178 ust. 2 Konstytucji „wyznacza, chociaż w sposób mało precyzyjny, pewien konieczny standard, który musi być respektowany przez ustawodawcę przy ustalaniu ustawowych zasad wynagradzania sędziów (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 4 października 2000 r., sygn. P 8/00, OTK ZU nr 6/2000, poz. 189). Norma ta stanowi szczególną gwarancję ochrony wynagrodzeń sędziowskich na poziomie konstytucyjnym, co ogranicza dopuszczalność ingerencji ustawodawcy w system ich kształtowania. Artykuł 178 ust. 2 Konstytucji jest przy tym nie tyle gwarancją wynagrodzenia sędziego, jako sui generis pracownika, ile elementem ustroju sądownictwa - istotną materialną gwarancją niezawisłości sędziego. Nie jest bowiem przypadkiem, że unormowanie to znajduje się w bezpośrednim sąsiedztwie postanowienia ustanawiającego zasadę niezawisłości sędziów (art. 178 ust. 1 Konstytucji)”. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu owego wyroku wskazał również, że najważniejszym aspektem wynagrodzenia godnego urzędu sędziego jest, by sposób ustalania jego wysokości był oparty na obiektywnych, wymiernych przesłankach i działał z mocy samej ustawy - niejako „automatycznie”, bez potrzeby podejmowania w tej sprawie ocennych decyzji, które mogłyby być instrumentem nacisku na sędziów. Istotna jest, oczywiście, także sama wysokość wynagrodzenia, które powinno zapewniać bezpieczeństwo finansowe sędziemu i jego rodzinie, rekompensować rygorystyczne ograniczenia w podejmowaniu innej działalności zarobkowej oraz sprzyjać budowaniu prestiżu urzędu sędziego. Zdaniem Trybunału, wynagrodzenie to powinno być znacząco wyższe od przeciętnego wynagrodzenia w kraju. Trybunał Konstytucyjny w uzasadnieniu wyroku z 12 grudnia 2012 r., sygn. akt K 1/12 podał także, że „problematyka wynagradzania sędziów ma istotne znaczenie dla ich statusu. Powszechnie uznaje się, że odpowiednio wysokie wynagrodzenie jest jedną z gwarancji sędziowskiej niezawisłości, ponieważ pozwala ono sędziemu swobodnie pełnić urząd bez troski o byt materialny własny i rodziny”.

Wskazać trzeba, że w uzasadnieniu ww. wyroku określono również nieprzekraczalne „warunki brzegowe”, a więc granice wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego i zakresowi jego obowiązków, wskazując, że: wynagrodzenia sędziów powinny być kształtowane w sposób wykluczający jakąkolwiek uznaniowość - zarówno wobec całej tej grupy zawodowej - ze strony władzy wykonawczej, jak i w odniesieniu do poszczególnych sędziów, co do których niedopuszczalne jest uzależnianie jego wysokości od indywidualnej oceny ich pracy; wysokość wynagrodzenia sędziego, w tym rozpoczynającego karierę w zawodzie sędziowskim sędziego sądu rejonowego, powinna znacząco przewyższać wysokość przeciętnego wynagrodzenia w sferze budżetowej; wynagrodzenia sędziów powinny w dłuższym okresie czasu wykazywać tendencję wzrostową nie mniejszą niż przeciętne wynagrodzenie w sferze budżetowej; w trudnej sytuacji budżetu państwa wynagrodzenia sędziów powinny być bardziej - niż wynagrodzenia wszystkich innych funkcjonariuszy i pracowników sfery budżetowej - chronione przed nadmiernie niekorzystnymi zmianami; niedopuszczalne jest obniżenie w drodze normatywnej nominalnej wysokości wynagrodzenia sędziów, z wyjątkiem sytuacji, o której stanowi art. 216 ust. 5 Konstytucji (przekroczenie konstytucyjnego limitu zadłużenia).

Jednocześnie należy zauważyć, że do rozpoznania Trybunału Konstytucyjnego (sygn. akt K 1/23) zostały skierowane przez Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego oraz Krajową Radę Sądownictwa wnioski o zbadanie zgodności art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 z określonymi przepisami Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Trzeba przy tym podkreślić, że ww. wnioski nie dotyczyły lat 2021 i 2022. Pozostaje bowiem poza sporem, że ustawy okołobudżetowe na ww. lata już nie obowiązują oraz że nie zostały w terminie zaskarżone przez uprawnione podmioty. Z uwagi na powyższe, wydanie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie ich zgodności z Konstytucją nie jest już możliwe. W tej sytuacji, jak już wyżej podano, jedyną drogą na zapewnienie ochrony konstytucyjnych wolności i praw strony postępowania jest zbadanie ww. ustaw przez sąd powszechny.

Przechodząc więc do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 listopada 2023 r., wydanego w sprawie o sygn. akt K 1/23 wskazać należy, że Trybunał orzekł m.in., że art. 8 i art. 9 ustawy z dnia 1 grudnia 2022 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2023 są niezgodne z art. 178 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, a także iż art. 7 ww. ustawy jest niezgodny z art. 195 ust. 2 Konstytucji. Odnosząc się do skutków niniejszego wyroku, Trybunał stwierdził, że w sferze stosowania prawa niniejszy wyrok ma zastosowanie do stanów faktycznych powstałych zarówno przed, jak i po jego wejściu w życie. W treści uzasadnienia ww. wyroku Trybunał Konstytucyjny przeanalizował zasady wynagradzania sędziów. Istotą problemu konstytucyjnego w sprawie było przede wszystkim stwierdzenie, czy zasady ustalania wynagrodzeń sędziów przyjęte w ustawie okołobudżetowej na 2023 r. zapewniają sędziom wynagrodzenie odpowiadające godności urzędu (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 listopada 2023 r., sygn. akt K 1/23).

Trybunał Konstytucyjny odwołał się do własnego (przytoczonego już wyżej) wyroku z 12 grudnia 2012 r. o sygn. akt K 1/12 podając, że kluczowa dla istoty sprawy jest analiza każdego z wymienionych warunków („warunki brzegowe”) w odniesieniu do przedmiotu kontroli. Wskazał, że zasady wynagradzania sędziów sformułowane w ustawie okołobudżetowej na 2023 r. muszą spełniać wszystkie warunki brzegowe, by stwierdzić o ich konstytucyjności. Trybunał podkreślił, że już sama analiza przepisów kształtujących sposób wynagradzania sędziów w latach 2021-2023 pozwala stwierdzić, że w każdym z ostatnich trzech lat budżetowych ustawodawca przyjął inną koncepcję co do konstrukcji tego mechanizmu. Wskazał nadto, że każda z modyfikacji zasad wynagradzania sędziów na mocy ustawy okołobudżetowej miała w istocie rzeczy charakter tymczasowy, ponieważ co do zasady podstawa zasadniczych wynagrodzeń sędziowskich ustalana jest na podstawie przepisów p.u.s.p, u.SN oraz u.s.TK. Tymczasem, od przeszło trzech lat, reguła ta była „tymczasowo” modyfikowana, za każdym razem w inny sposób. Taki stan rzeczy sprawia, że poddać można w wątpliwość sens istnienia norm regulujących podstawę zasadniczego wynagrodzenia sędziów w wyżej wspomnianych ustawach. Stosowanie jednorocznych rozwiązań tymczasowych w perspektywie wieloletniej, dodatkowo o zmiennym charakterze, sprawia, że nie został spełniony pierwszy warunek brzegowy (kształtowanie wynagrodzeń w sposób wykluczający jakąkolwiek uznaniowość). Wynagrodzenia sędziów w ostatnich latach kształtowane są przez ustawodawcę w sposób całkowicie uznaniowy - zarówno co do konstrukcji mechanizmu wynagradzania, jak i tempa wzrostu płac. Dodał, że taka praktyka nie zapewnia konstytucyjnej ochrony wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu sędziego oraz zakresowi jego obowiązków. Sędziowie nie mogą w żaden sposób przewidzieć, jak będzie kształtować się ich wynagrodzenie.

Przywołane wyżej rozważania prowadzą do wniosku, że odstąpienie przez ustawodawcę w latach 2021-2023 od ustrojowego modelu wynagradzania sędziów jest nie do pogodzenia z wartościami konstytucyjnymi wyrażonymi w art. 178 ust. 2 i art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zaznaczyć trzeba, że wprowadzone regulacje naruszają również wynikającą z istoty demokratycznego państwa prawnego zasadę ochrony zaufania jednostki do państwa i stanowionego prawa oraz zasadę ochrony praw słusznie nabytych, a więc naruszają art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z tym przepisem Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Już usytuowanie tej klauzuli w normach konstytucyjnych nakazuje jej przyznać wysoki prymat i miejsce. Państwo nie powinno tworzyć prawa w sposób zaskakujący jego adresatów, tworzący dla nich sytuację niepewności. Zagwarantowanie sędziom wynagrodzenia o odpowiedniej wysokości musi być ponadto rozpatrywane w kontekście art. 45 ust. 1 Konstytucji, ponieważ stanowi gwarancję interesu publicznego, wyrażającego się w zapewnieniu każdemu prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy przez niezależny, bezstronny i niezawisły sąd.

Zdaniem niniejszego składu Sądu, wskazane przez Trybunał Konstytucyjny kryteria nie straciły swojej aktualności i winny być wzięte pod uwagę przy ocenie przyczyn przyjętych przez ustawodawcę rozwiązań stanowiących odstępstwo od zasady ustalania wynagrodzeń sędziowskich wyrażonej w art. 91 § 1c p.u.s.p.

Należy podkreślić, że ustawodawca w uzasadnieniu ustaw okołobudżetowych na lata 2021 i 2022 nie powołał zasadnych argumentów przemawiających za koniecznością odstępstwa od ustrojowej zasady regulacji wynagrodzeń sędziów zawartej w art. 91 § 1c ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. Prawo o ustroju sądów powszechnych. W uzasadnieniu projektu każdej z wyżej wymienionych ustaw okołobudżetowych ustanawiających odstępstwa od mechanizmu wskazanego w ww. art. 91 § 1c ustawodawca ograniczył się do kilku lakonicznych zdań, odnoszących się w sposób ogólny do stanu budżetu państwa oraz ogólnej sytuacji geopolitycznej i ekonomicznej w Polsce oraz na świecie (np. pandemia, wojna, inflacja). W żadnym z uzasadnień do projektów omawianych ustaw nie zawarto konkretnych wyliczeń i danych wskazujących na to, że sytuacja budżetowa jest tak zła, że ustawodawca nie miał innego wyjścia niż zamrożenie wynagrodzeń sędziowskich. W ustawach okołobudżetowych nie ma zatem ani jednego argumentu za tym, że zaistniały obiektywne, sprawdzalne okoliczności na tyle ważkie dla stanu budżetu, że konieczne stało się podjęcie kroków stanowiących naruszenie gwarancji niezawisłości sędziowskiej.

Istotne pozostaje również, że mimo powoływania się na trudności budżetowe związane z epidemią COVID-19 państwo w 2021 r. wypłaciło emerytom i rencistom trzynastą i czternastą emeryturę, przy czym w 2021 r. z tego tytułu poniesiono wydatki w wysokości 25 miliardów złotych (niezależnie od ustawowej waloryzacji tych świadczeń). W 2021 r. weszły również w życie liczne ustawy (przykładowo: ustawa z 17 września 2021 r. o zmianie ustawy o wynagrodzeniu osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe oraz niektórych innych ustaw, która zmieniła ustawę z 21 listopada 2021 r. o pracownikach samorządowych; ustawa nowelizująca i nowe rozporządzenie Rady Ministrów z 25 października 2021 r. w sprawie wynagradzania pracowników samorządowych, które weszły w życie 1 listopada 2021 r.), które doprowadziły do wzrostu wynagrodzeń osób pełniących kierownicze stanowiska państwowe, w tym m.in. posłów, senatorów i Prezydenta RP, w związku z późniejszą zmianą tych ustaw doszło także m.in do podwyższenia wynagrodzeń radnych.

Jednocześnie, w uzasadnieniu do projektu ustawy budżetowej wskazano, że budżet państwa na rok 2022 uwzględnia m.in. zwiększenie funduszu wynagrodzeń osobowych dla pracowników państwowej sfery budżetowej.

Zaznaczyć trzeba, w kontekście powyższego, że niedopuszczalne jest wybiórcze przerzucanie skutków niewydolności systemu finansów państwa na pewne grupy pracowników sfery budżetowej, zwłaszcza gdy jednocześnie inne grupy zawodowe nie zostały owym „zamrożeniem” dotknięte, a nawet zagwarantowano im istotny wzrost wynagrodzeń.

Kwestię wynagrodzeń sędziowskich należy analizować również przy uwzględnieniu ogólnego kontekstu, a mianowicie, iż po pierwszym ich „zamrożeniu” w roku 2021, nastąpiły kolejne ,,zamrożenia” pensji sędziów w latach 2022-2023. W takiej perspektywie „zamrożenie’” w roku 2021 nie miało charakteru incydentalnego, lecz było początkiem sprzecznego z Konstytucją mechanizmu odchodzenia od regulacji ustrojowej zawartej w art. 91 § 1c ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych. Istotne jest, że gdyby zamrożenie miało charakter jednorazowy i dotyczyło tylko roku 2021, to wówczas można byłoby jeszcze rozważać jego zasadność (abstrahując od niespełnienia warunków brzegowych wskazanych w uzasadnieniu wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 2012 r.). Jeżeli jednak jest ono elementem długotrwałego procesu i stanowi arbitralną i całkowicie dowolną decyzję władzy ustawodawczej, to należy przyjąć, że żadne argumenty nie przemawiają na jego korzyść. Co ważne, w podobnym tonie wypowiedział się na ten temat Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 8 listopada 2023 r., o czym była mowa wyżej.

Podsumowując, w ocenie Sądu, trzykrotne odstąpienie przez ustawodawcę w latach 2021-2023 od ustrojowego modelu wynagradzania sędziów jest nie do pogodzenia z wartościami konstytucyjnymi wyrażonymi w art. 178 ust. 2 i art. 2 Konstytucji. Podkreślenia przy tym wymaga, że Konstytucja w art. 178 ust. 2 gwarantuje sędziom prawo do wynagrodzenia odpowiadającego godności urzędu oraz zakresowi ich obowiązków. Wzorzec ten ustanawia szczególną ochronę wynagrodzeń sędziowskich na poziomie konstytucyjnym, a w konsekwencji ogranicza dopuszczalność ingerencji ustawodawcy w system ich kształtowania (wyrok TK z 4 października 2000 r., sygn. akt P 8/00). Zapewnienie warunków pracy i wynagrodzenia odpowiadających godności urzędu i zakresowi obowiązków sędziów stanowi materialną gwarancję zasady niezawisłości (art. 178 ust. 1 Konstytucji). Jednocześnie, w ocenie Sądu nie zachodzą żadne okoliczności zezwalające ustawodawcy na modyfikację zasady określania wynagrodzeń sędziów za pomocą regulacji ustaw okołobudżetowych. Ustawodawca nie wyjaśnił zasadniczo powodów ingerencji w zasadę określoną w 91 § 1c p.u.s.p., a nadto nie zostały spełnione przesłanki brzegowe uprawniające do zamrożenia wynagrodzeń sędziowskich, które to przesłanki wskazano w przywoływanym wyżej wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2012 r.

Dodatkowo wskazać należy, że wątpliwości budzi zgodność z art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 19 listopada 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2021 i art. 8 ustawy dnia 17 grudnia 2021 r. o szczególnych rozwiązaniach służących realizacji ustawy budżetowej na rok 2022 z przepisami art. 19 ust. 1 akapit drugi Traktatu o Unii Europejskiej z 7 lutego 1992 r. i z art. 47 akapit drugi Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej (dalej jako: KPP).

Przepis art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE kreuje obowiązek ustanowienia przez państwa członkowskie „środków” niezbędnych do zapewnienia skutecznej ochrony sądowej. W celu jej realizacji istotne jest zapewnienie obywatelowi dostępu do „niezawisłego” sądu w rozumieniu art. 47 akapit drugi KPP. Jak wskazuje Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pojęcie „niezawisłości” oznacza między innymi, że sąd wypełnia swe zadania w pełni autonomicznie, nie podlegając żadnej hierarchii służbowej, ani nie będąc podporządkowanym komukolwiek i nie otrzymując nakazów czy wytycznych z jakiegokolwiek źródła, oraz że jest on w ten sposób chroniony przed ingerencją i naciskami zewnętrznymi mogącymi zagrozić niezależności osądu jego członków i wpływać na ich rozstrzygnięcia (wyrok z dnia 19 września 2006 r., Wilson, sygn. akt C 506/04, EU:C:2006:587, pkt 51, a także z dnia 16 lutego 2017 r., Margarit Panicello, sygn. akt C-503/15, EU:C:2017:126, pkt 37 i przytoczone tam orzecznictwo). TSUE wskazuje przy tym, że nieodłączną gwarancję niezawisłości sędziowskiej stanowi (obok nieusuwalności sędziów) poziom wynagrodzenia odpowiadający wadze wykonywanych przez nich zadań (wyrok z dnia 19 września 2006 r., sygn. akt C-506/04, pkt 51, z 27 lutego 2018 r., sygn. akt C-64/16, pkt 45; z 24 czerwca 2019 r., sygn. akt C-619/18, ECLI:EU:C:2019:531, pkt 75).

W kontekście przedmiotowej sprawy należy przytoczyć wyrok z dnia 27 lutego 2018 r. wydany w sprawie C-64/16, w którym TSUE stwierdził, że zamrożenie wynagrodzeń sędziów nie godzi w zasadę niezawisłości sędziowskiej (w rozumieniu art. 47 KPP i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE) w sytuacji, gdy owo zamrożenie dotyczy nie tylko sędziów (a więc wybranej grupy zawodowej), „ale - szerzej (obejmuje) - różne osoby zajmujące funkcje publiczne i osoby wykonujące zadania w sektorze publicznym, w tym przedstawicieli władz ustawodawczej, wykonawczej” i jednocześnie jest ono podyktowane koniecznością „likwidacji nadmiernego deficytu budżetowego państwa”.

Przenosząc powyższe rozważania na realia rozpatrywanej sprawy zmiana wynagrodzeń sędziowskich - a w konsekwencji zmiana wynagrodzeń referendarzy sądowych, których wysokość wynagrodzenia jest uzależniona właśnie od wynagrodzeń sędziów sądów powszechnych - w spornym okresie miała odmienny charakter, pominięto bowiem przedstawicieli władz ustawodawczej i wykonawczej, którym nie tylko nie obniżono uposażeń, ale przeciwnie - polepszono ich dotychczasowe warunki płacowe, o czym była mowa wyżej. Mając zaś na względzie, że zamrożenie wynagrodzeń sędziowskich (i zależnych od nich wynagrodzeń referendarzy sądowych) mocą art. 12 ustawy okołobudżetowej na rok 2021 i art. 8 ustawy okołobudżetowej na rok 2022 r. oraz art. 8 ust. 1 ustawy okołobudżetowej na rok 2023 nie spełnia standardów wynikających z ww. wyroku TSUE, to należy przyjąć, iż powyższe uchybia zasadzie niezawisłości sędziowskiej, o której mowa w art. 47 KPP i art. 19 ust. 1 akapit drugi TUE.

Tym samym, żądanie powódki podlegało uwzględnieniu zgodnie z wyliczeniami strony pozwanej, których powódka ostatecznie nie kwestionowała. Sąd odmówił bowiem zastosowania art. 12 ustawy okołobudżetowej na rok 2021 i art. 8 ustawy okołobudżetowej na rok 2022 z uwagi na ich niezgodność z Konstytucją i normami unijnymi i ustalił wynagrodzenie powódki w oparciu o art. 91 § 1c p.u.s.p.

Jednocześnie, z uwagi na to, że konsekwencją wypłaty przez pozwanego wynagrodzenia zasadniczego powódce w zmniejszonej wysokości było również pomniejszenie dodatkowego wynagrodzenia rocznego należnego powódce za rok 2021 i 2022, o którym mowa w przepisach ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1690 z zm.) oraz nagrody jubileuszowej, to także w tym wypadku powództwo podlegało uwzględnieniu.

W punkcie I sentencji wyroku, Sąd zasądził od strony pozwanej na rzecz powódki kwotę 28.038,88 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od kwoty:

- 596,38 zł od dnia 29 kwietnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 596,38 zł od dnia 29 maja 2021 r. do dnia zapłaty,

- 596,38 zł od dnia 29 czerwca 2021 r. do dnia zapłaty,

- 598,72 zł od dnia 29 lipca 2021 r. do dnia zapłaty,

- 600,05 zł od dnia 29 sierpnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 600,05 zł od dnia 29 września 2021 r. do dnia zapłaty,

- 600,05 zł od dnia 29 października 2021 r. do dnia zapłaty,

- 640,17 zł od dnia 29 listopada 2021 r. do dnia zapłaty,

- 640,17 zł od dnia 29 grudnia 2021 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 stycznia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 lutego 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 marca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 maja 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.569,86 zł od dnia 29 czerwca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1 575,90 zł od dnia 29 lipca 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.579,55 zł od dnia 29 sierpnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.579,55 zł od dnia 29 września 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.579,55 zł od dnia 29 października 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.579,55 zł od dnia 29 listopada 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.490,74 zł od dnia 29 grudnia 2022 r. do dnia zapłaty;

- 616,89 zł od dnia 1 kwietnia 2022 r. do dnia zapłaty,

- 1.570,09 zł od dnia 1 kwietnia 2023 r. do dnia zapłaty;

- 1.579,55 zł od dnia 29 lipca 2022 r. do dnia zapłaty;

O odsetkach ustawowych za opóźnienie orzeczono w myśl art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

W punkcie II sentencji wyroku oddalono powództwo: w zakresie dochodzonej przez powódkę kwoty 150,00 zł tytułem wynagrodzenia chorobowego należy wskazać, że pismem z dnia 7 kwietnia 2025 r. (k. 91) powódka ograniczyła powództwo do kwoty 28.033,88 zł, przy czym w kwocie tej nie zostało uwzględnione wynagrodzenie chorobowe. Złożone przez powódkę ww. oświadczenie nie skutkuje w sposób dorozumiany zrzeczeniem się przez nią dochodzonego w niniejszej sprawie roszczenia o zapłatę wynagrodzenia chorobowego. Sąd oddalił w tym zakresie powództwo, albowiem w piśmie procesowym z dnia 7 kwietnia 2025 r. (k.91) powódka ostatecznie zmodyfikowała dochodzone roszczenie w oparciu wyliczenia i częściową argumentację przedstawioną przez stronę pozwaną. Sąd nie uwzględnił także podniesionego przez stronę pozwaną zarzut przedawnienia za kwiecień 2021 r., gdyż powództwo zostało wniesione w dniu 26 kwietnia 2024 r., a więc przed upływem 3 – letniego okresu przedawnienia. Oddaleniu podlegało także roszczenie o odsetki od kwoty wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2022, w którym powódka żądała ich od 1 kwietnia 2022 r. Dodatkowe wynagrodzenie roczne wypłacane jest ono nie później niż w ciągu pierwszych trzech miesięcy roku kalendarzowego następującego po roku, za który przysługuje to wynagrodzenie (art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 12 grudnia 1997 r. o dodatkowym wynagrodzeniu rocznym dla pracowników jednostek sfery budżetowej), stąd też odsetki były należne od kwoty dochodzonych z tego tytułu odpowiednio od dnia 1 kwietnia 2022 r. i 1 kwietnia 2023 r. W związku z powyższym oddalono powództwo o odsetki od kwoty wyrównania dodatkowego wynagrodzenia rocznego za rok 2022 za okres od 1 kwietnia 2022 r. do 31 marca 2022 r.

Sąd w punkcie III sentencji wyroku nadał wyrokowi w punkcie I rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 20.190,09 zł brutto. Zgodnie bowiem z art. 477 ² § 1 k.p.c. zasądzając należność pracownika w sprawach z zakresu prawa pracy, Sąd z urzędu nada wyrokowi przy jego wydaniu rygor natychmiastowej wykonalności w części nieprzekraczającej pełnego jednomiesięcznego wynagrodzenia pracownika. Sąd nadając rygor wykonalności co do ww. kwocie działał w oparciu o przedłożone przez stronę pozwaną zaświadczenie, w którym strona pozwana wskazała, że średnie wynagrodzenie brutto powódki z ostatnich 3-miesięcy liczone jak ekwiwalent za urlop wynosiło 20.190,09 zł brutto.

O nieuiszczonych kosztach sądowych orzeczono w punkcie IV sentencji wyroku, na podstawie art. 97 i 113 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2023.1144). Strony procesu były z mocy prawa zwolnione od ponoszenia kosztów sądowych (art. 94 i art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy), a więc w tej sytuacji brak jest podstaw do obciążania którejkolwiek ze stron tymi kosztami, które musiał w związku z tym ponieść Skarb Państwa.

Biorąc pod uwagę powyższe, orzeczono jak w sentencji wyroku.