Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 19 grudnia 2025 roku

Sąd Rejonowy dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych w składzie:

Przewodniczący: asesor sądowy Katarzyna Grabek

Ławnicy: Urszula Stolaś, Sylwia Łazarewicz

Protokolant: Milena Duławska

po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2025 roku we Wrocławiu

na rozprawie

sprawy z powództwa X. F. (2)

przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T.

o odszkodowanie, wynagrodzenie za pracę, ekwiwalent za urlop wypoczynkowy

I.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na rzecz powódki X. F. (2) kwotę 14 598 zł brutto (czternaście tysięcy pięćset dziewięćdziesiąt osiem złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

-4866 zł od dnia 11 marca 2025 r. do dnia zapłaty,

-4866 zł od dnia 11 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty,

-4866 zł od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty;

II.  oddala powództwo w pozostałym zakresie;

III.  zasądza od strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. na rzecz powódki X. F. (2) kwotę 1315,80 zł (tysiąc trzysta piętnaście złotych osiemdziesiąt groszy) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty;

IV.  przyznaje kuratorowi strony pozwanej adw. E. H. od Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 1224 zł (tysiąc dwieście dwadzieścia cztery złote), powiększoną o należny podatek od towarów i usług, tytułem wynagrodzenia;

V.  nakazuje stronie pozwanej (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 1276,32 zł (tysiąc dwieście siedemdziesiąt sześć złotych trzydzieści dwa grosze) tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona z mocy ustawy w części uwzględniającej powództwo oraz części wynagrodzenia kuratora;

VI.  w pozostałym zakresie nieuiszczonymi kosztami sądowymi obciąża Skarb Państwa;

VII.  wyrokowi w punkcie I. nadaje rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4744 zł brutto (cztery tysiące siedemset czterdzieści cztery złote).

Sygnatura akt IV P 141/25

UZASADNIENIE

Pozwem z dnia 5 lutego 2025 r. (data stempla pocztowego) skierowanym przeciwko (...) (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. powódka X. F. (2) wniosła o ustalenie, że wypowiedzenie umowy o pracę na czas nieokreślony zawartej z nią w dniu 20 grudnia 2018 r. zostało dokonane z naruszeniem przepisów, a co za tym idzie jest bezskuteczne. Na wypadek upływu okresu wypowiedzenia, powódka wniosła ewentualnie o przywrócenie do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy. Jednocześnie, powódka wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia niniejszego pozwu (odwołania).

W pierwszej kolejności, uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania od wypowiedzenia umowy o pracę, powódka wskazała, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jej winy. Podała, że w wypowiedzeniu znalazło się nieprawidłowe pouczenie odnośnie sądu właściwego do złożenia odwołania – w wypowiedzeniu wskazano bowiem, że sądem właściwym pozostaje Sąd Rejonowy w Oleśnicy, nie zaś tut. Sąd. Powódka podała także, że wypowiedzenie zostało wysłane jedynie drogą e-mailową, a w jej ocenie skuteczność wypowiedzenia powinna liczyć się od otrzymania pisma drogą pocztową lub pokwitowania odbioru oryginału dokumentu od pracodawcy. Dodatkowo, o błędnym braku konieczności odwołania się przekonała powódkę również okoliczność, że wypowiedzenie zostało podpisane przez osobę, która nie była prezesem spółki, jak również nie wylegitymowała się żadnym pełnomocnictwem.

Uzasadniając natomiast żądanie pozwu powódka wskazała, że była zatrudniona u pozwanego na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony z dnia 20 grudnia 2018 r. Pozwany rozwiązał z powódką umowę o pracę z zachowaniem 3-miesięcznego okresu wypowiedzenia, które to wypowiedzenie zostało doręczone powódce w dniu 7 stycznia 2025 r. drogą e-mailową. Powódka nigdy nie otrzymała oryginału tego dokumentu. Dalej powódka podała, że oświadczenie o wypowiedzeniu zostało podpisane przez K. I. (1) – syna G. I.. Powódka wskazała, że z KRS pozwanej wynika, iż zarząd u pracodawcy jest jednoosobowy, a w jego skład wchodzi G. I., spółka nie ustanowiła prokurentów. Powódka podała, że K. I. (2) podpisał złożone jej oświadczenie bez umocowania. Jednocześnie, powódka wskazała, że prezes zarządu strony pozwanej zmarł – zginął w wypadku samochodowym na terenie N.. W chwili obecnej nie ma osób, które mogłyby skutecznie rozwiązać stosunek pracy. Z ostrożności procesowej powódka wniosła – w przypadku uznania jej powództwa za bezzasadne – o nieobciążania jej kosztami postępowania na podstawie art. 102 k.p.c. Środki pieniężne uzyskane w toku pracy powódka przeznaczała na bieżące utrzymanie siebie i rodziny. Trudna sytuacja w zakładzie pracy nie pozwoliła powódce na poczynienie oszczędności.

Pismami procesowymi z dnia 22 kwietnia 2025 r., 16 maja 2025 r. i 16 czerwca 2025 r. (daty stempla pocztowego) powódka rozszerzyła żądanie pozwu wnosząc o zasądzenie od pozwanego pracodawcy wynagrodzenia za pracę za miesiące luty, marzec i kwiecień 2025 r. w kwocie po 4860 zł brutto (wynagrodzenie zasadnicze w wysokości 4660 zł + dodatek funkcyjny w kwocie 200 zł) oraz ekwiwalentu za urlop w kwocie 4690,20 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie liczonymi od kwot:

-4866 zł od dnia 11 marca 2025 r. do dnia zapłaty,

-4866 zł od dnia 11 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty,

-4866 zł od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty,

-4690,20 zł od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty.

Uzasadniając rozszerzone żądanie pozwu powódka wyjaśniła, że począwszy od marca 2025 r. pracodawca nie wypłacał jej wynagrodzenia za pracę, które wynosiło 4660 zł brutto + dodatek funkcyjny w kwocie 200 zł miesięcznie. Termin wypłaty wynagrodzenia został określony przez pracodawcę do dnia 10. następnego miesiąca kalendarzowego. Wypłata wynagrodzenia nie nastąpiła pomimo wezwania do zapłaty pracodawcy. Nadto powódka wyjaśniła, że w okresie wypowiedzenia została zwolniona z obowiązku świadczenia pracy. Dodatkowo podkreśliła, że pozostawała w gotowości do pracy, jednak zakład pracy nie stwarzał warunków umożliwiających świadczenie pracy. Nie była obecna żadna osoba uprawniona do wydawania poleceń, nie były spełnione warunki BHP (brak ogrzewania, brak energii elektrycznej). Nie było żadnego realnego kontaktu z pracodawcą, powódka, jako brygadzistka, nie posiadała żadnego przełożonego, ani nie otrzymała żadnych instrukcji, świadczenie pracy było niemożliwe. Odnośnie żądania w zakresie ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy powódka wskazała, że ekwiwalent dotyczy 160 godzin niewykorzystanego urlopu, przysługującego za okres od stycznia 2025 r. do kwietnia 2025 r. (20 dni urlopu).

Postanowieniem z dnia 2 lipca 2025 r. tut. Sąd ustanowił w trybie art. 69 § 1 k.p.c. dla strony pozwanej (...) Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. w sprawie z powództwa X. F. (2) przeciwko (...) Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. o uznanie za bezskuteczne wypowiedzenia umowy o pracę i zapłatę, toczącej się przez tut. Sądem pod sygn. akt IV P 141/25 kuratora w osobie apl. adw. E. H..

W odpowiedzi na pozew strona pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T., reprezentowana przez kuratora, wniosła o oddalenie powództwa w całości, zasądzenie od powódki na rzecz pozwanej kosztów procesu oraz zasądzenie na rzecz kuratora adw. E. H. wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla pozwanej w wysokości stawki minimalnej za czynności adwokackie (wraz z podatkiem VAT).

Uzasadniając swoje stanowisko strona pozwana podała, że wypowiedzenie umowy o pracę z dnia 12 grudnia 2024 r. została powódce skutecznie doręczone w dniu 7 stycznia 2025 r. Niezasadnie są również twierdzenia powódki dotyczące braku umocowania osoby podpisującej wypowiedzenie. Wskazano, że K. I. (1) wykonywał czynności w imieniu spółki w sytuacji szczególnej, jako powstałą po śmierci prezesa zarządu, działał on z dorozumianym umocowaniem, w interesie pracowników. Brak formalnego pełnomocnictwa nie czyni wypowiedzenia nieważnym. Odnosząc się do wniosku powódki o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od wypowiedzenia wskazano, że powódka została pouczona o prawie wniesienia odwołania w terminie 21 dni od doręczenia wypowiedzenia i nie wykazała, aby nie mogła w tym terminie skutecznie podjąć działań procesowych. Dalej podniesiono, że nie znajduje uzasadnienia żądanie zapłaty wynagrodzenia za miesiące luty, marzec i kwiecień 2025 r. Wypowiedzenie przewidywało trzymiesięczny okres wypowiedzenia, kończący się 31 marca 2025 r. Zatem powódka mogła ewentualnie domagać się wynagrodzenia jedynie do tego dnia. Powódka nie wykazała też, że nie otrzymała żadnych świadczeń za luty i marzec 2025 r. Podobnie niezasadne jest żądanie wypłaty ekwiwalentu za urlop w wysokości 4690,20 zł, jako nieudowodnione, nadto należny ekwiwalent powinien był wyliczony co najwyżej do 31 marca 2025 r.

Pismem procesowym z dnia 17 listopada 2025 r. powódka dokonała modyfikacji żądania pozwu w części, w ten sposób, że zamiast przywrócenia do pracy w pozwanej spółce, powódka domaga się zapłaty odszkodowania za niezgodne z prawem wypowiedzenie umowy o pracę w wysokości 14 598 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty.

W odpowiedzi na zmodyfikowane żądanie pozwu strona pozwana wskazała, że jej stanowisko pozostaje bez zmian.

Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2025 r. powódka, reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, podtrzymała swoje stanowisko w sprawie oraz wniosła o zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

Sąd Rejonowy ustalił następujący stan faktyczny:

Strona pozwana (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. z dniem 14 września 2005 r. została wpisana do rejestru przedsiębiorców KRS pod numerem: (...). Zgodnie z wpisem w rejestrze przedsiębiorców organem uprawnionym do reprezentowania spółki jest zarząd oraz każdy z członków zarządu jest uprawniony do samodzielnej reprezentacji spółki. Jako prezes zarządu strony pozwanej w KRS figuruje G. I., brak jest ujawnionych tam prokurentów. Wspólnikami spółki są G. I. i T. G..

Dowód: wydruk informacji z KRS strony pozwanej, k. 11-12, k. 14-16.

Powódka X. F. (2) pozostaje zatrudniona u strony pozwanej (...) Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w T. od 13 stycznia 2010 r., w tym od 1 lutego 2011 r. w oparciu o umowę o pracę na czas nieokreślony, w pełnym wymiarze czasu pracy. Z dniem 15 czerwca 2018 r. na mocy porozumienia stron, zmieniono warunki zatrudnienia powódki w zakresie stanowiska pracy na stanowisko brygadzisty.

Powódka jest zatrudniona za minimalnym wynagrodzeniem za pracę, które od 1 stycznia 2025 r. wynosi 4666,00 zł brutto miesięcznie. Poza wynagrodzeniem zasadniczym stałym składnikiem wynagrodzenia powódki jest dodatek funkcyjny w kwocie 200 zł brutto miesięcznie. Wynagrodzenie za pracę u strony pozwanej jest płatne z dołu do 10. dnia każdego kolejnego miesiąca.

Dowód: umowa o pracę z 13.10.2010 r. w aktach osobowych powódki; umowa o pracę na czas nieokreślony z 1.02.2011 r., k. 38, 52 i w aktach osobowych powódki; porozumienie zmieniające warunki umowy o pracę z 15.06.2018 r. w aktach osobowych powódki; zaświadczenie o wynagrodzeniu z 25.03.2025 r., k. 27; paski wynagrodzeń za luty, marzec i kwiecień 2025 r., k. 39-40, 53--55; zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53; przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

Prezes zarządu strony pozwanej G. I. zmarł w dniu 13 kwietnia 2023 r. w F. D. we N. w wyniku wypadku samochodowego.

Dowód: kopia wniosku z 18.12.2024 r., k. 9-10; informacja z ambasady N. w Polsce wraz z kopią aktu zgonu G. I., k. 32-33; zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53; przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

Po śmierci jedynego członka zarządu strony pozwanej G. I., nie została wybrana żadna osoba do zarządu strony pozwanej, przez co do chwili obecnej w zarządzie strony pozwanej zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie.

W związku z powyższym, pracownicy strony pozwanej wnioskiem z dnia 18 grudnia 2024 r. wnieśli do Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Fabrycznej we Wrocławiu, IX Wydział Gospodarczy Krajowego Rejestru Sądowego o wszczęcie postępowania w trybie art. 24 ustawy o KRS względem ich pracodawcy wobec braku podjęcia działań w celu przeprowadzenia zmiany w zakresie składu osobowego zarządu spółki. We wniosku wskazano, że jedyny członek zarządu G. I. zmarł. Na skutek wniosku zostało wszczęte postępowanie przymuszające o sygn. akt WR.IX Ns-Rej.KRS (...). W rejestrze przedsiębiorców KRS jako jedyny członek zarządu w dalszym ciągu wpisany jest G. I..

Dowód: kopia wniosku z 18.12.2024 r., k. 9-11; wydruk informacji z KRS strony pozwanej, k. 14-16; informacja z sądu rejestrowego z 18.02.2025 r., k. 24.

Przedmiotem działalności pozwanej spółki była produkcja elementów stalowych i aluminiowych do kuchenek gazowych. Po śmierci jedynego członka zarządu zakład produkcyjny działał do grudnia 2024 r.

Do listopada 2024 r. zakładem pracy zarządzał dyrektor zakładu (...), który był jedyną osobą upoważnioną przez zarząd strony pozwanej do podejmowania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy względem pracowników pozwanej. Po rezygnacji z pracy H. F. wyjechał do N., w spółce nie było już żadnej osoby upoważnionej do podejmowania czynności w imieniu pracodawcy.

W styczniu 2025 r. pracownicy przychodzili jeszcze do pracy, jednak nikt nie informował ich co mają robić. Do zakładu przestały przychodzić materiały, pracownicy nie mogli wykonywać zamówień, a następnie w zakładzie wyłączono również prąd z uwagi na nieuregulowane płatności. Do tej pory w zakładzie nie ma prądu, ogrzewania, ani materiałów do produkcji, na terenie zakładu były dwa włamania.

Po raz ostatni pracodawca wypłacił pracownikom wynagrodzenie za miesiąc styczeń 2025 r. w miesiącu lutym 2025 r. Pracownicy nie otrzymali wynagrodzenia za luty 2025 r., ani za kolejne miesiące.

Dowód: zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53; przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

X. F. (1), główna księgowa/kadrowa strony pozwanej, po śmierci jedynego członka zarządu strony pozwanej G. I. wielokrotnie zwracała się do drugiej ze wspólniczek strony pozwanej T. G., aby wyznaczano osobę, która będzie uprawniona do działania za spółkę, wskazując przy tym na nieuregulowane należności pracownicze, zadłużenie w ZUS, jednakże wspólniczka nie odpowiadała na jej prośby.

Dowód: zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53.

Poza dyrektorem, który pracował w Spółce do listopada 2024 r., żadna osoba nie miała upoważnienia zarządu do reprezentowania pracodawcy w sprawach z zakresu prawa pracy, takiego upoważnienia nie miał w szczególności syn zmarłego prezesa zarządu K. I. (1), ani X. F. (1).

Dowód: zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53; przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

Na początku grudnia 2024 r. T. G. zwróciła się do X. F. (1) z prośbą o przygotowanie wypowiedzeń umów o pracę dla pracowników produkcji strony pozwanej, w tym dla powódki. X. F. (1) przygotowała przedmiotowe wypowiedzenia, które przesłała T. G. z instrukcją, jak należy je złożyć.

Dowód: zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53.

W dniu 7 stycznia 2025 r. powódka otrzymała wiadomość e-mail z załączonym wypowiedzeniem umowy o pracę datowanym na 12 grudnia 2024 r., którego treść przygotowała uprzednio X. F. (1), z podpisem syna zmarłego prezesa zarządu pozwanej spółki (...), bez załączonego pełnomocnictwa.

Zgodnie z treścią oświadczenia powódce miała zostać wypowiedziana umowa o pracę zawarta w dniu 1 lutego 2011 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynie w dniu 31 marca 2025 r. Jako powody wypowiedzenia wskazano: trudną sytuację finansową spółki, likwidację stanowisk pracy, konieczność zmniejszenia zatrudnienia. Jednocześnie, powódka na podstawie art. 36 ² k.p. miała zostać zwolniona z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Oświadczenie zawierało również pouczenie o tym, że powódce przysługuje w terminie 21 dni od doręczenia oświadczenia prawa do wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Oleśnicy.

Dowód: oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę datowane na 12.12.2024 r., k. k. 8 oraz w aktach osobowych powódki; zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53; przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

W miesiącach luty, marzec, kwiecień 2025 r. pracownicy produkcji i monterzy, w tym powódka, nie świadczyli faktycznie pracy w pozwanym zakładzie pracy, pozostając w gotowości do jej wykonywania. Przyczyny niewykonywania przez pracowników pracy leżały po stronie pracodawcy, albowiem brak było osoby zarządzającej pracownikami strony pozwanej, brak było również materiałów do produkcji, ogrzewania i prądu.

Pracownicy strony pozwanej, w tym powódka, przez cały ww. okres pozostawali ze sobą w kontakcie, pytając się wzajemnie, czy ktoś posiada jakiekolwiek wiadomości od pracodawcy i czy są jakiekolwiek dyspozycje co do wykonywania przez nich pracy.

X. F. (1), główna księgowa/kadrowa strony pozwanej pisała wiadomości mailowe do wspólniczki strony pozwanej T. G. z prośbą o reakcję oraz wysyłała jej listy płac.

Dowód: zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53; przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

Strona pozwana po raz ostatni wypłaciła powódce w lutym 2025 r. wynagrodzenie za pracę za miesiąc styczeń 2025 r., powódka nie otrzymała wynagrodzenia za miesiące luty, marzec i kwiecień 2025 r. w kwocie po 4866 zł brutto.

Dowód: paski wynagrodzeń za luty, marzec i kwiecień 2025 r., k. 39-40, 53--55; zeznania świadka X. F. (1) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:08:53; przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

Powódka w miesiącach luty – kwiecień 2025 r. pozostawała w gotowości do pracy, dowiadywała się o sytuację w zakładzie, była zdolna do pracy, nie podejmowała zatrudnienia u innego pracodawcy.

Dowód: przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

Powódka zapoznała się z przesłanym drogą mailową wypowiedzeniem w dniu 7 stycznia 2025 r., również w zakresie pouczenia o odwołaniu do sądu pracy w terminie 21 dni, lecz przeoczyła termin do złożenia odwołania. Ponadto powódka miała wątpliwości co do złożonego jej oświadczenia, gdyż zostało podpisane przez osobę nieupoważnioną. Powódka wniosła pozew w niniejszej sprawie, dopiero po konsultacji z innymi pracownikami pozwanej spółki, którzy byli w takiej samej sytuacji jak ona.

Dowód: oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę datowane na 12.12.2024 r. w aktach osobowych powódki; przesłuchanie powódki X. F. (2) na rozprawie 18.11.2025 r., e-protokół od 00:31:36.

Powódka nie wykorzystała 20 dni urlopu wypoczynkowego. Wartość ekwiwalentu za jeden dzień urlopu wypoczynkowego (160 godzin) wynosi 228,63 zł.

Średnie wynagrodzenie miesięczne brutto powódki z ostatnich trzech miesięcy pracy powódki, liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosi 4.744,00 zł.

Dowód: zaświadczenie o wynagrodzeniu z 25.03.2025 r., k. 27, pasek wynagrodzeń za kwiecień 2025 r., k. 55.

Stan faktyczny w sprawie Sąd ustalił na podstawie zaoferowanych przez strony postępowania dowodów z dokumentów, stanowiących dowód w sprawie na podstawie art. 243 ² k.p.c., a także z dokumentów znajdujących się w aktach osobowych powódki, przedłożonych przez główną księgową pozwanej spółki.

Ponadto, ustalając stan faktyczny Sąd oparł się na dowodzie z przesłuchania świadka X. F. (1), który to dowód Sąd dopuścił z urzędu i który został uznany przez Sąd za w pełni wiarygodny i korespondujący z pozostałym zebranym w sprawie materiałem dowodowym.

Swoje ustalenia faktycznie Sąd oparł również na dowodzie z przesłuchania powódki, któremu dał wiarę w całości.

Sąd Rejonowy zaważył, co następuje:

Powództwo zasługiwało na częściowe uwzględnienie.

Powódka ostatecznie w niniejszej sprawie wnosiła o zasądzenie na jej rzecz odszkodowania za naruszające przepisy prawa wypowiedzenie umowy o pracę w kwocie 14 598 zł, wnosząc przy tym o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania oraz o zasądzenie od strony pozwanej na swoją rzecz kwoty 14 866 zł brutto wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi: od kwoty 4866 zł brutto od dnia 11 marca 2025 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4866 zł brutto od dnia 11 kwietnia 2025 r. do dnia zapłaty, od kwoty 4866 zł brutto od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty, tytułem niewypłaconego wynagrodzenia za pracę za miesiące luty, marzec i kwiecień 2025 r. oraz o zapłatę kwoty 4690,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, ponadto o zasądzenie na jej rzecz kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Strona pozwana, reprezentowana przez kuratora, wnosiła natomiast o oddalenie powództwa w całości.

Bezspornym w sprawie było, iż powódka została zatrudniona u strony pozwanej na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony, na stanowisku brygadzisty, w pełnym wymiarze czasu pracy, a także że powódce przysługiwało z tytułu wykonywanej pracy minimalne wynagrodzenie, które od 1 stycznia 2025 r. wynosi 4666 zł brutto miesięcznie oraz stały dodatek funkcyjny w kwocie 200 zł brutto miesięcznie.

Spornym natomiast pozostawało, czy powódce przysługiwało wynagrodzenie za pracę za miesiące luty – kwiecień 2025 r., które miało nie zostać powódce wypłacone przez pracodawcę oraz ekwiwalent za urlop wypoczynkowy.

W pierwszej kolejności, dokonując niezbędnych rozważań teoretycznych w sprawie, należy odnieść się do roszczenia powódki o odszkodowanie za naruszające przepisy prawa wypowiedzenie umowy o pracę.

Przepis art. 30 § 1 pkt 2 Kodeksu pracy określa zwyczajny sposób rozwiązania, istniejącego między pracodawcą a pracownikiem stosunku pracy. Zgodnie z treścią tego przepisu umowa o pracę rozwiązuje się przez oświadczenie jednej ze stron z zachowaniem okresu wypowiedzenia (rozwiązanie umowy o pracę za wypowiedzeniem).

Formę wypowiedzenia umowy reguluje zaś art. 30 § 3-5 k.p., w myśl którego oświadczenie każdej ze stron o wypowiedzeniu umowy powinno nastąpić na piśmie, a jeżeli pracodawca wypowiada umowę o pracę zawartą na czas nieokreślony (tak jak w przypadku powódki), musi także podać przyczynę uzasadniającą wypowiedzenie umowy. Ponadto w piśmie rozwiązującym umowę pracodawca jest obowiązany zamieścić pouczenie o przysługującym pracownikowi prawie odwołania się do Sądu Pracy.

Jednocześnie, zgodnie z art. 45 § 1 k.p. w razie ustalenia, że wypowiedzenie umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony jest nieuzasadnione lub narusza przepisy o wypowiadaniu umów o pracę, sąd pracy - stosownie do żądania pracownika - orzeka o bezskuteczności wypowiedzenia, a jeżeli umowa o pracę uległa już rozwiązaniu – o przywróceniu do pracy na poprzednich warunkach albo o odszkodowaniu. Odszkodowanie, o którym mowa w art. 45, przysługuje w wysokości wynagrodzenia za okres od 2 tygodni do 3 miesięcy, nie niższej jednak od wynagrodzenia za okres wypowiedzenia (art. 47 ¹ k.p.).

W świetle zaś treści art. 264 § 1 k.p., odwołanie od wypowiedzenia umowy o pracę wnosi się do sądu pracy w ciągu 21 dni od dnia doręczenia pisma wypowiadającego umowę o pracę.

Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy wskazać, że żądanie powódki o odszkodowanie nie mogło zostać uwzględnione, albowiem w ocenie tut. Sądu powódka w dalszym ciągu na moment zamknięcia rozprawy pozostawała pracownikiem strony pozwanej.

Jak wynika bowiem z ustaleń faktycznych, po śmierci jedynego członka zarządu strony pozwanej G. I., nie została wybrana żadna osoba do zarządu strony pozwanej, przez co do chwili obecnej w zarządzie strony pozwanej zachodzą braki uniemożliwiające jej działanie. Do listopada 2024 r. zakładem pracy zarządzał dyrektor zakładu (...), który był jedyną osobą upoważnioną przez zarząd strony pozwanej do podejmowania czynności w sprawach z zakresu prawa pracy względem pracowników pozwanej. Po rezygnacji z pracy H. F. wyjechał do N..

Odnosząc się zaś do złożonego powódce w formie elektronicznej wypowiedzenia należy wskazać, że w dniu 7 stycznia 2025 r. powódka otrzymała wiadomość mailową, a w załączniku do niej znajdowało się wypowiedzenie umowy o pracę datowane na dzień 12 grudnia 2024 r. Zgodnie z treścią ww. oświadczenia powódce miała zostać wypowiedziana umowa o pracę zawarta w dniu 1 lutego 2011 r. z zachowaniem trzymiesięcznego okresu wypowiedzenia, który upływał w dniu 31 marca 2025 r. Jako powody wypowiedzenia wskazano: trudną sytuację finansową spółki, likwidację stanowisk pracy, konieczność zmniejszenia zatrudnienia. Jednocześnie, powódka na podstawie art. 36 ² k.p. miała zostać zwolniona z obowiązku świadczenia pracy w okresie wypowiedzenia, z zachowaniem prawa do wynagrodzenia. Oświadczenie zawierało również pouczenie o tym, że powódce przysługuje w terminie 21 dni od doręczenia oświadczenia prawa do wniesienia odwołania do Sądu Rejonowego – Sądu Pracy w Oleśnicy. Ww. oświadczenie o wypowiedzeniu powódce umowy o pracę zostało podpisane przez K. I. (1), syna zmarłego prezesa zarządu strony pozwanej G. I..

Odnosząc się do powyższego, należy w pierwszej kolejności wskazać, że w świetle art. 3 ¹ § 1 k.p., za pracodawcę będącego jednostką organizacyjną czynności w sprawach z zakresu prawa pracy dokonuje osoba lub organ zarządzający tą jednostką albo inna wyznaczona do tego osoba.

Kolejno zaś zauważyć trzeba, że w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 7 października 2008 r., II PK 56/08 (Monitor Prawa Pracy 2009 nr 1, s. 34) przyjęto, że każda jednostronna deklaracja pracodawcy o ustaniu stosunku pracy, dokonana nawet z naruszeniem prawa, prowadzi do ustania stosunku pracy w terminie wskazanym przez pracodawcę, bo wszelkie jego czynności, nawet bezprawne, zmierzające do rozwiązania stosunku pracy są skuteczne i mogą być podważone wyłącznie w drodze odpowiedniego powództwa przewidzianego Kodeksem pracy (podobnie w wyrokach Sądu Najwyższego: z dnia 19 stycznia 2000 r., I PKN 495/99, OSNAPiUS 2001 Nr 11, poz. 376; z dnia 29 maja 2006 r., I PK 189/05, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 154 oraz z dnia 2 czerwca 2006 r., I PK 250/05, OSNP 2007 nr 11-12, poz. 156, Przegląd Sądowy 2007 nr 10, s. 179 z glosą A. Musiały). W wyroku z dnia 16 czerwca 1999 r., I PKN 117/99 (OSNAPiUS 2000 Nr 17, poz. 646) Sąd Najwyższy uznał, że wypowiedzenie umowy o pracę powoduje jej rozwiązanie także wtedy, gdy oświadczenie to złożył niewłaściwy organ osoby prawnej, zwłaszcza jeżeli pracodawca podejmuje później czynności potwierdzające ustanie stosunku pracy, takie jak wydanie świadectwa pracy, a zwłaszcza gdy nie dopuszcza pracownika do pracy w przekonaniu, że złożył mu oświadczenie woli o rozwiązaniu umowy o pracę. Sąd Najwyższy stwierdzał także, że wskutek skomplikowania form organizacyjnych i reguł reprezentacji pracodawców, bardzo często występują nieprawidłowości podmiotowe dokonywanych przez nich czynności z zakresu prawa pracy. Przemawia to za uznaniem, że niezgodność z prawem rozwiązania umowy o pracę wynikająca z niewłaściwej reprezentacji pracodawcy przy jej wypowiadaniu nie powoduje nieważności wypowiedzenia, lecz w takim przypadku sąd na żądanie pracownika może orzec o bezskuteczności wypowiedzenia, przywróceniu pracownika do pracy lub odszkodowaniu - art. 45 k.p. (zob. np. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 22 kwietnia 1998 r., I PKN 58/98, OSNAPiUS 1999 Nr 8, poz. 280 oraz z dnia 11 maja 1999 r., I PKN 662/98, OSNAPiUS 2000 Nr 14, poz. 539). Nie ma przy tym istotnego znaczenia, czy "wadliwości podmiotowe" wypowiedzenia są naruszeniem "przepisów o wypowiadaniu umów o pracę" w ścisłym znaczeniu tego określenia. Warto także podkreślić, że co prawda, zgodnie z art. 104 zdanie pierwsze k.c., jednostronna czynność prawna dokonana w cudzym imieniu bez umocowania lub z przekroczeniem jego zakresu jest nieważna, jednak sankcja określona w tym przepisie nie ma zastosowania do czynności rozwiązującej umowę o pracę, bowiem byłoby to sprzeczne z zasadą wzruszalności skutków wadliwego wypowiedzenia umowy o pracę tylko na żądanie pracownika wyrażone przez wystąpienie przez niego do sądu z roszczeniami określonymi w art. 45 § 1 k.p. Z tego względu - zgodnie z art. 300 k.p. - przepisy Kodeksu cywilnego mogą być stosowane w takich przypadkach jedynie odpowiednio, tzn. z wyłączeniem sankcji nieważności (por. wyroki Sądu Najwyższego: z dnia 9 maja 2006 r., II PK 270/05, OSNP 2007 nr 9-10, poz. 125; Monitor Prawa Pracy 2008 nr 5 z glosą A. Rzeteckiej-Gil oraz z dnia 16 stycznia 2009 r., I PK 127/08, OSNP 2010 nr 15-16, poz. 183).

W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 maja 2006 r., II PK 270/05, Sąd Najwyższy przyjął jednak, że odstąpienie od stosowania sankcji wadliwego wypowiedzenia stosunku pracy określonych w art. 45 § 1 k.p. na rzecz sankcji określonych w Kodeksie cywilnym może występować tylko w wyjątkowych przypadkach, w których wypowiedzenie stosunku pracy w imieniu pracodawcy zostało dokonane niezgodnie z jego wolą, a jego dokonanie nie zostało potwierdzone przez pracodawcę (por. też uchwały Sądu Najwyższego: z dnia 21 września 1989 r., III PZP 41/89, OSNCP 1990 Nr 9, poz. 111; OSP 1992 Nr 4, poz. 84 z glosą L. Sobol i z dnia 23 marca 1993 r., I PZP 1/93, OSNCP 1993 Nr 12, poz. 210 oraz wyrok Sądu Najwyższego z dnia 10 marca 2005 r., II PK 241/04, OSNP 2005 Nr 24, poz. 393).

W ocenie Sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, w ustalonych okolicznościach faktycznych nastąpił wyjątkowy przypadek uzasadniający odstąpienie od stosowania sankcji wadliwego wypowiedzenia stosunku pracy określonych w art. 45 k.p. na rzecz sankcji określonych w Kodeksie cywilnym. Brak jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że przekazany powódce skan pisma o wypowiedzeniu umowy o pracę wyrażał wolę pracodawcy. Zasady reprezentacji pracodawców, będących spółkami z ograniczoną odpowiedzialnością, określają przepisy Kodeksu spółek handlowych, w tym art. 201 i następne. W myśl art. 201 § 1 k.s.h. organem uprawnionym do prowadzenia spraw spółki i reprezentowania ją na zewnątrz pozostaje zarząd spółki. Oznacza to, że tylko ten organ może dokonywać czynności w sprawach z zakresu prawa pracy lub wyznaczyć osobę do tego uprawnioną, w myśl art. 3 ¹ § 1 k.p.

Złożone powódce w dniu 7 stycznia 2025 r. oświadczenie o wypowiedzeniu umowy o pracę, podpisane przez K. I. (1), nie wywarło skutków prawnych, zaś stosunek pracy łączący powódkę ze stroną pozwaną trwał w dalszym ciągu co najmniej do momentu zamknięcie rozprawy. Podkreślić bowiem trzeba, że K. I. (1), syn zmarłego prezesa zarządu strony pozwanej G. I., nigdy nie był osobą upoważnioną do reprezentowania strony pozwanej, bądź do podejmowania względem pracowników strony pozwanej czynności z zakresu prawa pracy. Brak jest również jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że strona pozwana potwierdziła dokonaną przez niego czynność, chociażby w sposób dorozumiany. Powyższe spowodowane jest bowiem tym, iż od śmierci jedynego członka zarządu strony pozwanej brak jest reprezentanta strony pozwanej, który taką czynność mógłby potwierdzić. Jednocześnie jedyną osobą, która była upoważniona przez pracodawcę do dokonywania względem pracowników czynności z zakresu prawa pracy był dyrektor zakładu (...), który w listopadzie 2024 r. zrezygnował z pracy u strony pozwanej i wyjechał do N.. Jednocześnie, jak ustalił Sąd wspólniczka pozwanej spółki (...) nigdy nie była upoważniona przez zarząd strony pozwanej do podejmowania względem pracowników czynności z zakresu prawa pracy. Takiego upoważnienia nie posiadała również X. F. (1), główna księgowa/kadrowa strony pozwanej. Ponadto, jak wynika z ustaleń faktycznych, X. F. (1) wielokrotnie zwracała się do T. G. informując ją o sytuacji pracowników w pozwanej spółce, jednak prośby te były pozostawiane bez odpowiedzi.

W ocenie Sądu w sytuacji w jakiej znalazła się powódka i inni pracownicy pozwanej spółki, którzy zostali porzuceni przez pracodawcę wraz z całym zakładem produkcyjnym, powódce przysługuje prawo do złożenia oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę z winy pracodawcy w trybie art. 55 § 1 ¹ k.p.

Mając na uwadze powyższe, żądanie powódki zasądzenia odszkodowania w oparciu o art. 45 § 1 k.p. podlegało oddaleniu, albowiem stosunek pracy łączący strony trwał nadal, gdyż złożone powódce oświadczenie woli przez osobę do tego nieumocowaną, przy jednoczesnym niepotwierdzeniu tej czynności przez stronę pozwaną, jest nieważne na podstawie art. 58 § 1 k.c. w zw. z art. 300 k.p.

W konsekwencji przedstawionych rozważań Sądu, oddaleniu podlegało również żądanie w zakresie zapłaty kwoty 4690,20 zł wraz z odsetkami ustawowymi za opóźnienie liczonymi od dnia 11 maja 2025 r. do dnia zapłaty tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy. W myśl art. 171 § 1 k.p. w przypadku niewykorzystania przysługującego urlopu w całości lub w części z powodu rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy pracownikowi przysługuje ekwiwalent pieniężny. Przytoczony przepis w sposób jednoznaczny łączy prawo do ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop z ustaniem zatrudnienia na skutek rozwiązania lub wygaśnięcia stosunku pracy. Oznacza to, że niemożliwa jest wypłata tego świadczenia w trakcie trwania stosunku pracy, nawet gdyby taka była zgodna wola obu stron.

Na marginesie zaś wskazać należy, że gdyby przyjąć, że oświadczenie złożone powódce w dniu 7 stycznia 2025 r. było skuteczne, to mając na wglądzie, że okres wypowiedzenia umowy o pracę obejmujący tydzień lub miesiąc albo ich wielokrotność kończy się odpowiednio w sobotę lub w ostatnim dniu miesiąca (art. 30 § 2 ¹ k.p.), stosunek pracy łączący strony zakończyłby się z końcem kwietnia 2025 r. Należy przy tym zauważyć, że gdyby oświadczenie to zostało potwierdzone przez stronę pozwaną bądź zostało złożone przez osobę do tego umocowaną, to pomimo naruszenia przepisów o formie i złożeniu go w formie elektronicznej bez podpisu kwalifikowanego, wywarłoby skutek prawny. Z uwagi na naruszenie przepisów o formie złożonego wypowiedzenia, powództwo w zakresie odszkodowania zasługiwałoby wówczas na uwzględnienie już tylko z tej przyczyny, gdyby powódka zachowała 21-dniowy termin na wniesienie odwołania bądź gdyby jej wniosek o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania był zasadny. Jak jednak wynika z akt niniejszej sprawy wypowiedzenie powódce umowy o pracę zostało jej złożone w dniu 7 stycznia 2025 r., zaś powódka pozew wniosła do tut. Sądu w dniu 5 lutego 2025 r. (data nadania), a więc z przekroczeniem 21-dniowego terminu. Jakkolwiek powódka wniosła o przywrócenie terminu na wniesienie odwołania, to wniosek ten należy ocenić jako niezasadny, albowiem co prawda powódka została błędnie pouczona o sądzie właściwym do wniesienia odwołania, to w pouczeniu termin na jego wniesienie był wskazany w sposób prawidłowy. Powódka, dbając o własny interes, winna była wnieść pozew do Sądu Rejonowego w Oleśnicy, co spowodowałoby zachowanie przez nią ww. terminu, zaś jej sprawa zostałaby zapewne następnie przekazana do tut. Sądu jako właściwemu. Jednocześnie, powódka nie wykazała, aby bez swojej winy nie wniosła odwołania w terminie. Podczas przesłuchania sama wskazała, że „zgapiła się” z terminowym wniesieniem pozwu, czekając co wydarzy się w zakładzie pracy i zdecydowała się na to po konsultacji z innymi pracownikami spółki. Powyższe okoliczności nie świadczą o braku winy w niedochowaniu terminu, w rozumieniu art. 265 § 1 i 2 k.p. Powódka również nie wyjaśniła, kiedy ustała przyczyna uniemożliwiająca jej wytoczenie powództwa. Wniosek o przywrócenie terminu wnosi się zaś do sądu pracy w ciągu 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu.

Mając na uwadze powyższe, powództwo podlegało oddaleniu odnośnie żądania zasądzenia odszkodowania oraz ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy, o czym orzeczono jak w punkcie II wyroku.

Odnosząc się natomiast do roszczenia powódki o zapłatę wynagrodzenia za pracę za miesiące luty – kwiecień 2025 r. wskazać należy, że zgodnie z treścią art. 22 k.p. przez nawiązanie stosunku pracy pracownik zobowiązuje się do wykonywania pracy określonego rodzaju na rzecz pracodawcy i pod jego kierownictwem oraz w miejscu i czasie wyznaczonym przez pracodawcę, a pracodawca do zatrudniania pracownika za wynagrodzeniem. Tym samym, wypłacanie wynagrodzenia jest jednym z podstawowych obowiązków pracodawcy. Stosownie do treści art. 94 pkt 5 k.p., pracodawca jest obowiązany w szczególności terminowo i prawidłowo wypłacać wynagrodzenie.

Jednocześnie, w świetle treści art. 81 § 1 k.p., pracownikowi za czas niewykonywania pracy, jeżeli był gotów do jej wykonywania, a doznał przeszkód z przyczyn dotyczących pracodawcy, przysługuje wynagrodzenie wynikające z jego osobistego zaszeregowania, określonego stawką godzinową lub miesięczną, a jeżeli taki składnik wynagrodzenia nie został wyodrębniony przy określaniu warunków wynagradzania - 60% wynagrodzenia. W każdym przypadku wynagrodzenie to nie może być jednak niższe od wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę, ustalanego na podstawie odrębnych przepisów.

Wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie. Wynagrodzenie za pracę płatne raz w miesiącu wypłaca się z dołu, niezwłocznie po ustaleniu jego pełnej wysokości, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego (art. 85 § 1 i 2 k.p.). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że u strony pozwanej obowiązywała praktyka wypłaty wynagrodzenia z dołu do 10-go dnia następnego miesiąca kalendarzowego.

Jakkolwiek strona pozwana kwestionowała powództwo w zakresie roszczenia powódki o wynagrodzenie, to nie przedłożyła żadnego dowodu na fakt ustalenia wypłaty powódce wynagrodzenia za miesiące luty-kwiecień 2025 r., czy to w postaci potwierdzeń przelewu czy pokwitowania wypłaty wynagrodzenia w gotówce. Nie sposób się przy tym zgodzić z twierdzeniami strony pozwanej, że powódce wynagrodzenie za ww. okres miało nie przysługiwać z uwagi na złożone jej wypowiedzenie umowy o pracę, albowiem złożonego powódce w dniu 7 stycznia 2025 r. wypowiedzenia, o czym była mowa wyżej, nie sposób uznać za skuteczne, albowiem zostało ono złożone przez osobę nieuprawnioną do reprezentowania pozwanej spółki w tym zakresie, przy jednoczesnym niepotwierdzeniu tej czynności przez stronę pozwaną. W konsekwencji, powódka w dalszym ciągu pozostawała pracownikiem strony pozwanej w ww. miesiącach, tj. od lutego do kwietnia 2025 r. Jednocześnie, w toku postępowania dowodowego, tut. Sąd w oparciu o wiarygodne zeznania świadka X. F. (1) oraz powódki ustalił, że od początku stycznia 2025 r. do strony pozwanej nie przychodziły już materiały, przez co pracownicy nie mogli wykonywać zamówień. W spółce wyłączono również prąd, nie było ogrzewania. Po raz ostatni pracodawca wypłacił pracownikom wynagrodzenie za miesiąc styczeń 2025 r. w lutym 2025 r. Jak ponadto wynika z ustaleń faktycznych tut. Sądu, w miesiącach luty, marzec, kwiecień 2025 r. pracownicy produkcji, w tym powódka, nie świadczyli faktycznie pracy, pozostając jednak w gotowości do jej wykonywania. Przyczyny niewykonywania przez pracowników pracy leżały po stronie pracodawcy, albowiem brak było osoby zarządzającej pracownikami strony pozwanej, brak było również materiałów do produkcji i prądu. Pracownicy strony pozwanej, w tym powódka, przez cały ww. okres pozostawali w kontakcie, pytając się wzajemnie, czy ktoś posiada jakiekolwiek wiadomości od pracodawcy i czy są jakiekolwiek dyspozycje co do wykonywania przez nich pracy. Ponadto, X. F. (1), główna księgowa/kadrowa strony pozwanej pisała w tej sprawie wiadomości mailowe do wspólniczki strony pozwanej T. G. oraz każdego miesiąca wysłała T. G. listy płac.

W konsekwencji wskazać należy, że z ustaleń faktycznych wynika niezbicie, że strona pozwana nie wywiązała się z wypłaty powódce wynagrodzenia za miesiące od lutego do kwietnia 2025 r. Sąd rozstrzygnął powyższą kwestię biorąc pod uwagę zeznania świadka X. F. (1) i twierdzenia powódki, a także paski płacowe z systemu kadrowo-płacowego za wskazane miesiące, których to dowodów kurator strony pozwanej nie zdołał podważyć, a ewentualny brak dokumentacji pracowniczej w tym, jak i innym zakresie, obciąża negatywnymi skutkami prawnymi stronę pozwaną jako pracodawcę. Należy przy tym zauważyć, że powódka pozostawała zatrudniona za minimalnym wynagrodzeniem za pracę, a zatem nie budziło żadnych wątpliwości, iż w świetle § 1 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 12 września 2024 r. w sprawie wysokości minimalnego wynagrodzenia za pracę oraz wysokości minimalnej stawki godzinowej w 2025 r., od dnia 1 stycznia 2025 r. minimalne wynagrodzenie za pracę wynosiło 4666 zł. Ponadto z dowodów z dokumentów oraz na podstawie źródeł osobowych Sądu ustalił, że poza wynagrodzeniem zasadniczym przysługiwał powódce również stały, miesięczny dodatek za pełnienie funkcji brygadzistki w kwocie 200 zł brutto. Sąd przychyla się przy tym do poglądu wyrażonego w wielu orzeczeniach Sądu Najwyższego, zgodnie z którym przez wynagrodzenie wynikające z osobistego zaszeregowania pracownika należy rozumieć wynagrodzenie zasadnicze wraz z dodatkiem funkcyjnym (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 08.02.2018 r., I PK 347/16; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 16.11.2000 r., I PKN 455/00; uchwała Sądu Najwyższego 7 sędziów - zasada prawna z dnia 30.12.1986 r., III PZP 42/86).

O odsetkach ustawowych za opóźnienie liczonych od zasądzonych w punkcie I. wyroku kwot orzeczono zgodnie z żądaniem powódki na podstawie art. 481 k.c. w zw. z art. 300 k.p. i mając na względzie, że wynagrodzenie za pracę powódki miało być płatne raz w miesiącu z dołu, nie później jednak niż w ciągu pierwszych 10 dni następnego miesiąca kalendarzowego.

Mając na uwadze powyższe rozważania, orzeczono jak w punkcie I wyroku.

O kosztach procesu w punkcie III wyroku Sąd orzekł na podstawie art. 100 zd. 1 k.p.c. Powódka utrzymała się z dochodzonym roszczeniem w około 43%. Na koszty powódki złożyły się koszty zastępstwa procesowego w łącznej kwocie 3060 zł, w tym 360 zł za roszczenie o odszkodowanie na podstawie § 9 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964) oraz 2700 zł za roszczenia o zapłatę wynagrodzenia za pracę i ekwiwalent na podstawie § 9 ust. 1 pkt 2 w zw. z § 2 pkt 5 ww. rozporządzenia. Sąd dokonał stosunkowego rozdzielenia powyższych kosztów, zgodnie z wynikiem sporu i zasądził na rzecz powódki kwotę 1315,80 zł (43% x 3060 zł).

W punkcie IV wyroku Sąd przyznał ustanowionemu kuratorowi strony pozwanej wynagrodzenie w wysokości 1224 zł, stanowiącej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie, wyliczonych analogicznie jak powyżej (40% x 3060 zł). W myśl § 1 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz.U.2018.536) wysokość wynagrodzenia kuratora ustanowionego dla strony w sprawie cywilnej, zwanego dalej "kuratorem", ustala się w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 16 ust. 3 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2017 r. poz. 2368 i 2400), a w przypadku gdy kuratorem jest radca prawny - w kwocie nieprzekraczającej 40% stawek minimalnych za czynności radców prawnych określonych w przepisach wykonawczych wydanych na podstawie art. 225 ust. 3 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 1870 i 2400 oraz z 2018 r. poz. 138), w obu przypadkach nie mniej niż 60 zł.

Wyjaśnić w tym miejscu należy, że Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 23 kwietnia 2025 r. sygn. akt SK 89/22, uznał § 1 ust. 1 i 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 marca 2018 r. w sprawie określenia wysokości wynagrodzenia i zwrotu wydatków poniesionych przez kuratorów ustanowionych dla strony w sprawie cywilnej (Dz. U. poz. 536), za niezgodne z art. 64 ust. 2 Konstytucji RP. Na dzień zamknięcia rozprawy nie wydano jednak innych przepisów wykonawczych, regulujących kwestię wysokości należnego wynagrodzenia kuratorów w sprawie cywilnej, w szczególności nie zrównano ich z opłatami za czynności adwokackie bądź czynności radców prawnych.

Sąd ustalił wynagrodzenie kuratora w niniejszym postępowaniu jako 40% stawek minimalnych za czynności adwokackie, biorąc pod uwagę znikomy nakład pracy kuratora, który nie uczestniczył w rozprawie, na której przeprowadzono czynności dowodowe, nie sformułował żadnych wniosków dowodowych, a jego argumentacja nie przyczyniła się do sprawniejszego rozstrzygnięcia sporu. Przyznane wynagrodzenie zostanie powiększone o stawkę podatku VAT, zgodnie z rozstrzygnięciem zawartym w pkt IV wyroku.

Jednocześnie, w punkcie V wyroku Sąd na podstawie art. 113 ust. 1 u.k.s.c. w zw. z art. 100 zd. 1 k.p.c. nakazał stronie pozwanej, aby uiściła na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego dla Wrocławia-Śródmieścia we Wrocławiu kwotę 1276,32 zł tytułem opłaty sądowej od pozwu, od uiszczenia której powódka była zwolniona z mocy ustawy w części uwzględniającej powództwo (750 zł – art. 13 ust. 1 pkt 5) oraz części wynagrodzenia kuratora (526,32 zł – 43% z 1224 zł).

W pozostałej części nieuiszczone koszty sądowe zostały przejęte na rachunek Skarbu Państwa, z uwagi na ustawowe zwolnienie powódki od ich ponoszenia.

Kolejno należało rozstrzygnąć w przedmiocie rygoru natychmiastowej wykonalności, o czym orzeczono w punkcie VII wyroku na podstawie art. 477 ² § 1 k.p.c., nadając wyrokowi w punkcie I. rygor natychmiastowej wykonalności do kwoty 4744 zł, stanowiącej równowartość średniego miesięcznego wynagrodzenia powódki w wysokości brutto, liczonego jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy.